Uzasadnienie
Postanowieniem nr [...]z dnia [...] czerwca 2005 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił postępowanie w sprawie odwołania G. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., nakazującej M.K. wyłączenie z użytkowania parterowego budynku mieszkalnego w W. przy ul. [...], do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie o zasiedzenie działki nr [...] o pow. [...], na której posadowiony jest budynek.
Nieruchomość ta wpisana jest do księgi wieczystej jako własność M.K. i do niego - na podstawie art. 68 pkt 1 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) - skierowana została opisana wyżej decyzja nakazująca wyłączenie z użytkowania budynku. G. D., która nie została uznana za stronę postępowania I instancyjnego, w odwołaniu podniosła, że toczy się postępowanie o zasiedzenie tej nieruchomości, a nadto, że sąd cywilny zabezpieczył jej wniosek. Organ II instancji - załatwiający sprawę wyłączenia budynku z użytkowania - uznał, że przyszłe rozstrzygnięcie sporu cywilnego co do prawa własności działki stanowi zagadnienie wstępne w sprawie o nakazanie wyłączenia z użytkowania budynku i na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie z urzędu. Od tego postanowienia odwołali się M.K. i G. D..
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2005 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w zakresie zawieszenia postępowania. Organ II instancji uznał bowiem, iż postępowanie w sprawie o zasiedzenie nieruchomości nie ma wpływu na postępowanie w sprawie wyłączenia obiektu budowlanego z użytkowania, przez co nie było podstaw do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wobec czego postępowanie w części dotyczącej zawieszenia należało umorzyć.
G. D. złożyła skargę na to postanowienie, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach i podnosząc, że swoje prawa do nieruchomości wywodzi z aktu sprzedaży nieruchomości przez rodzinę K. w 1933 r. i z unieważnienia aktu własności ziemi z 1975 r., który był podstawą wpisów prawa własności M. K.do ksiąg wieczystych, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Przedmiotem sprawy podlegającej kontroli Sądu jest postępowanie dotyczące zawieszenia postępowania w sprawie wyłączenia z użytkowania obiektu budowlanego, który bezpośrednio grozi zawaleniem (art. 68 Prawa budowlanego). Przepis ten mieści się w rozdziale 6 Prawa budowlanego, zawierającym przepisy o utrzymaniu obiektów budowlanych. Art. 61 Prawa budowlanego stanowi, że obowiązki związane z utrzymaniem ciążą na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego, a następne przepisy określają prawne konsekwencje niewywiązywania się właścicieli lub zarządców z tych obowiązków. Nakaz opróżnienia bądź wyłączenia z użytkowania budynku bezpośrednio grożącego zawaleniem, będący konsekwencją nieprawidłowego utrzymywania budynku, kierowany jest zatem do właściciela lub zarządcy budynku, gdyż są to – w świetle omawianego przepisu - podmioty uprawnione i zobowiązane do podejmowania działań wynikających z Prawa budowlanego.
Celem tego przepisu jest zabezpieczenie przed dotkliwymi skutkami możliwego zawalenia się budynku, a zadaniem organu nadzoru budowlanego jest w takim przypadku wydanie stosownej decyzji administracyjnej, aby jej adresata zobowiązać do wykonania nakazu zawartego w decyzji.
W sytuacji, gdy istnieje podmiot wpisany jako właściciel nieruchomości do księgi wieczystej, spór cywilny o prawo własności nie może być przeszkodą zawieszającą działania organów administracji, zobowiązanych do bezzwłocznego wydania decyzji zapobiegającej możliwym skutkom, dla zamieszkałych tam osób, wynikającym z groźby bezpośredniego zawalenia się budynku. W takiej sytuacji dochodzenie przez kogokolwiek praw do nieruchomości nie znosi obowiązków wynikających z prawa budowlanego obciążających aktualnego dysponenta budynku znajdującego się na tej nieruchomości, tj. właściciela lub zarządcy, dlatego do nich należy kierować decyzję.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej przez Sąd sprawy, nie sposób zarzucić zaskarżonemu postanowieniu, uchylającemu postanowienie o zawieszeniu postępowania, naruszenia prawa, a tylko pod takim kątem Sąd może oceniać zaskarżony akt administracyjny. Podkreślić należy, że Sąd związany granicami sprawy objąć mógł swoją kognicją jedynie sprawę zawieszenia postępowania, nie zaś nieostateczną decyzję nakładającą obowiązek wyłączenia z użytkowania budynku. Przedmiotem badania Sądu nie mogły też być kwestie dowodowe czy oceny związane z merytorycznym biegiem sprawy. Okoliczności te podlegają bowiem badaniu przez organy w toku sprawy administracyjnej.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.