Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] Prezydent [...], po rozpatrzeniu wniosku inwestora PZZM "S." sp. z o.o. z dnia 4 lutego 2015 r., dotyczącego zgłoszenia zamiaru realizacji inwestycji – ogrodzenia, wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia wykonania robót budowlanych realizacji inwestycji dotyczącej ogrodzenia dz. nr [...], obr. [...] przy ul. K. [...] w W. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2015 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.
Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniósł Prezydent [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5a ww. przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Na podstawie art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W związku z tym legitymację do wniesienia skargi o wznowienie postępowania posiada strona (art. 32 P.p.s.a.), uczestnik postępowania (art. 33 § 1 P.p.s.a.) oraz uczestnicy dopuszczeni do udziału w postępowaniu przez sąd (art. 33 § 3 P.p.s.a.), a ponadto prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Rzecznik Praw Dziecka (por. Kabat A., Komentarz do art. 270 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013).
Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej niezależnie od tego czy nastąpiło na podstawie ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, bądź sądowoadministracyjnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2585/11, LEX nr 1 113 787, por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2428/11, LEX nr 1 107 476 czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt II GSK 1020/11, LEX nr 966 196).
Ponadto, załatwiający w drodze decyzji sprawę indywidualną organ administracji publicznej pierwszej instancji nie działa jako nosiciel interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje władczego rozstrzygania spraw administracyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 97/11, LEX nr 1 149 465).
W niniejszej sprawie, Prezydent [...] wydał jako organ pierwszej instancji decyzję, wnosząc sprzeciw wobec zgłoszenia wykonania robót budowlanych przez inwestora. Na tę decyzję organ wniósł skargę do sądu administracyjnego. Zgodnie z przywołanym orzecznictwem, jeśli skarżącym jest organ pierwszej instancji nie może on być stroną postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego. Innymi słowy, organ pierwszej instancji nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a. i nie może skarżyć rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, dotyczącego wydanego przez niego aktu w sprawie indywidualnej.
Rola organu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiotowym postępowaniu wynika z przepisów prawa, w szczególności z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290). Wykonując przekazane im zadania organy jednostek samorządu terytorialnego nie mają własnego interesu ani nie realizują w ten sposób celu danej jednostki samorządu terytorialnego, ale służą realizacji interesu prawnego stron postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 lutego 2016 r. o sygn. akt I OPS 2/15, LEX nr 1 976 314 podkreślił, że w demokratycznym państwie prawnym niedopuszczalna jest wykładnia przepisów prawa, zgodnie z którą jednostka samorządu terytorialnego realizując poprzez swoje organy powierzone jej zadania z zakresu administracji publicznej, najpierw jest władna w sposób władczy i jednostronny kształtować sytuację prawną podmiotów od niej niezależnych, a następnie jest uprawniona do wnoszenia środków zaskarżenia od podejmowanych przez te organy decyzji. Przeciwny pogląd prowadziłby do przyznania jednostkom samorządu terytorialnego szerszej ochrony niż przysługująca podmiotom, których interesom mają służyć podczas wykonywania zadań z zakresu administracji publicznej, i o których sytuacji prawnej rozstrzygają.
Z powyższych względów – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie wpisu od skargi postanowiono – w pkt 2 – na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.