Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2008r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 6.06.2007r. "A." Sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].05.2007., wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z montażem nośnika reklamowego na elewacji budynku przy ul. L. w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że sprzeciw organu I instancji wniesiony został w ustawowym 30 dniowym terminie, z uwagi na wydanie postanowienia nr [...] z dnia [...].04.2007r. Prezydenta [...], którym nałożono na niego obowiązek uzupełnienia dokumentacji, od którego to należy liczyć 30-to dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. W wyroku WSA z dnia 13.03.2008r., sygn. akt VII SA/Wa 2223/07 wskazano jednoznacznie, iż "termin 30-dniowy o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest zachowany przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, o ile w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi zgłoszenia nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa, a więc jeżeli w tym terminie organ nada decyzję w urzędzie pocztowym (por. wyrok NSA z dnia 12.12.2006r., sygn akt II OSK 79/06)", w związku z czym zarzut skarżącego należy uznać za chybiony.
Organ I instancji wniósł sprzeciw na podstawie w/w art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), stwierdzając, iż przedłożone zgłoszenie ma uchybienia formalne. Do ww. zgłoszenia został załączony niekompletny projekt budowlany planowanego urządzenia reklamowego, gdyż na planie brak jest oznaczenia granic działki, zaznaczenia odległości posadowień urządzeń reklamowych od tych granic, brak charakterystycznych parametrów urządzenia podlegającego zgłoszeniu, jak długość, szerokość, wysokość, powierzchnia ekspozycji.
Działając w imieniu Skarżącej spółki, pełnomocnik zaskarżył w całości w/w decyzję i zarzucił jej naruszenie:
art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 57 § 5 k.p.a. poprzez uznanie, iż znajduje on zastosowanie również do organów administracji publicznej, art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich możliwych działań, zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Przede wszystkim Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdza, że przepis art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zezwala organowi administracji w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, nałożenia w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wniesienia sprzeciwu, w drodze decyzji.
Ten sam ustęp w/w artykułu (zdanie pierwsze) stanowi, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż pełnomocnik inwestora dokonał zgłoszenia w dniu 2 kwietnia 2007r.
W dniu [...] kwietnia 2007r. Prezydent [...] wydał postanowienie nr [...] zobowiązujące inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty w terminie 3 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie zostało doręczone za pośrednictwem kuriera firmy DHL Express. Jednakże z dokumentu potwierdzenia doręczenia trudno jest ustalić faktyczną datę doręczenia postanowienia.
Data doręczenia postanowienia jest w sprawie istotna bowiem wobec wydania postanowienia o konieczności uzupełnienia zgłoszenia termin 30 dniowy określony w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego zaczyna biec z chwilą upływu terminu wyznaczonego przez organ w w/w postanowieniu.
W tym miejscu przywołać należy, za organem odwoławczym, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 956/05 "Po uzupełnieniu dokumentów w wyznaczonym przez organ terminie, organ ma trzydzieści dni na wniesienie ewentualnego sprzeciwu. Wprawdzie termin ten nie wynika wprost z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego ale nielogicznie byłoby przyjąć, że organ nie jest związany już żadnym terminem. Ograniczenie organu do 30-dniowego terminu wyprowadzić więc trzeba z normy art. 30 ust. 5, a tym samym trzeba przyjąć, że termin pierwszy na skutek żądania uzupełnienia zgłoszenia został wchłonięty przez termin wyznaczony do uzupełnienia dokumentów. Po tym terminie jednak w ciągu trzydziestu dni organ winien wydać decyzję o sprzeciwie albo nie wydając decyzji w tym terminie milcząco zgodzić się ze skutkami zgłoszenia".
Oczywistym jest, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy należało ustalić, czy organ I instancji wydał decyzję w terminie do wniesienia sprzeciwu zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, gdyż dopiero takie wstępne ustalenia uprawniają do podejmowania dalszych czynności przez organ odwoławczy.
Termin 30-dniowy o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest zachowany przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, o ile w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi zgłoszenia lub od daty upływu terminu wyznaczonego inwestorowi przez organ na uzupełnienie zgłoszenia, nastąpi wniesienie sprzeciwu przy czym miarodajna data jest doręczenie sprzeciwu stronie.
Wojewoda [...] zaprezentował pogląd, iż dla oceny czy organ wniósł sprzeciw w ustawowym trzydziestodniowym terminie nie jest miarodajna data doręczenia sprzeciwu stronie, lecz decydująca jest data nadania decyzji o sprzeciwie.
W świetle jednak najnowszej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 roku, podjętej w składzie siedmiu Sędziów NSA, sygn. akt II GPS 4/08 termin 30 dni wyrażenia przez organ sprzeciwu jest terminem doręczenia sprzeciwu stronie zainteresowanej.
Powyższy wyrok wydany został na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /.
Na podstawie art. 152 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienie się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tejże ustawy.