Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 159 § 1 w związku z art. 105 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku B. K., umorzył postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r., znak: [...], uchylającej decyzję nr [...]z dnia [...] czerwca 2005 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta [...] oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z nadbudową istniejącego budynku mieszkalnego, wielorodzinnego, dobudową szybów windowych oraz budową miejsc postojowych dla samochodów osobowych na terenie działek o nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. P. w [...].
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż B. K. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r., znak: [...], zatem nie może wnieść skutecznie wniosku o wstrzymanie tejże decyzji. Bowiem fakt, że wnosząca jest współużytkownikiem wieczystym lokalu znajdującego się w budynku mieszkalnym przy ul. P. nie przesądza o posiadaniu przez nią przymiotu strony postępowania.
Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła B. K. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
- 1. pomieszanie i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa postępowania administracyjnego,
- 2. brak pouczenia o możliwości i terminie zaskarżenia tego postanowienia do sądu administracyjnego,
- 3. odmówienie przymiotu strony postępowania, mimo iż wskazała konkretny przepis prawa materialnego, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jako oczywiste uzasadnienie interesu prawnego i faktycznego.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Stosownie do § 2 w/w przepisu art. 52, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją zawartą w przepisie art. 159 § 2 k.p.a. na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, wydanego na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 159 § 2 k.p.a., służy stronie zażalenie. Zdaniem komentatorów procedury administracyjnej zażalenie takie nie przysługuje na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji.
Jeśli jednak Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oddzielił od postępowania głównego rozstrzygnięcie kwestii wpadkowej dotyczącej wstrzymania wykonania decyzji i wydał na podstawie art. 159 § 1 w związku z art. 105 k.p.a. postanowienie umarzające postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r., czyli zastosował w sprawie tryb właściwy do wydania decyzji na podstawie art. 105 k.p.a., to konsekwentnie winien pouczyć stronę o możliwości złożenia od takiego rozstrzygnięcia środka odwoławczego, czego nie uczynił. Od tak sformułowanego rozstrzygnięcia, którym umorzono postępowanie w sprawie, służy stronie, zgodnie z art. 127 k.p.a., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wyczerpanie przez stronę prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W rozstrzygnięciu organ administracyjny zobowiązany jest pouczyć stronę o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W zaskarżonym postanowieniu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r., organ mylnie pouczył stronę, iż od przedmiotowego rozstrzygnięcia nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niewłaściwe pouczenie lub brak takiego pouczenia nie może szkodzić stronie, jest okolicznością przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W tym stanie rzeczy, skoro skarżąca nie wyczerpała trybu odwoławczego, wskazanego w art. 127 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę odrzucił.