Uzasadnienie
Decyzją (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) z dnia (...) stycznia 2004r., utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) nr (...) z dnia (...) października 2003 r., nakładającą w trybie art. 51 Prawa budowlanego na B, J i E Z -współwłaścicieli działki nr (...) w (...) w gminie (...) obowiązek wykonania i przedłożenia projektu budowlanego remontu i przebudowy zniszczonego budynku gospodarczego zlokalizowanego w głębi działki nr (...) i oceny technicznej wykonanych dotychczas robót.
Działając na wniosek D, M, J i M W decyzją z dnia (...) czerwca 2004 r., znak: (...), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność obu wymienionych wyżej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uznając, że wadliwie zastosowano się do powołanego w treści decyzji przepisu art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 tekst jednolity z późn. zm.). Po powtórnym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lipca 2004 r., (...) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) czerwca 2004 r.
D, M, J i M W złożyli skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach oraz podnosząc kwestie sporów własnościowych, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia jedynie czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Oceniając zaś zaskarżoną decyzję z tego punktu widzenia, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, prowadząc postępowanie nadzorcze ustalił, że decyzja ostateczna będąca przedmiotem jego kontroli rażąco narusza art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, którego istota polega na nakazaniu dokonania konkretnych czynności materialnych tj. robót budowlanych skutkujących doprowadzeniem obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, co nie jest oczywiście możliwe przez zastosowanie nakazu przedstawienia organowi określonej w decyzji dokumentacji. Skoro zaś taki tylko nakaz zawierała kwestionowana decyzja, oznacza to, że organ wadliwie zastosował się do dyspozycji tego przepisu, gdyż pominął jego rzeczywiste, podane wyżej znaczenie, a zatem rażąco naruszył prawo w sposób określony w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszenie prawa ma zaś charakter rażący, gdyż wprost koliduje z treścią przytoczonego przepisu.
Ocenę taką w pełni podziela również Sąd kontrolujący obecnie zaskarżoną decyzję, wskazując, iż takie właśnie, jak przytoczone wyżej, rozumienie treści art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego potwierdza również liczne orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie ma wątpliwości, że doszło do rażącego naruszenia prawa i obie decyzje, zarówno organu I jak i II instancji, jako zawierające tę samą wadę prawną, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego miał obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego.
Analizując zarzuty skargi, polegające głównie na kwestionowaniu spraw rozgraniczenia nieruchomości i negatywnych ocen działania organów administracji, a także oceniając wypowiedź skarżącej D W w czasie rozprawy, Sąd doszedł do przekonania, że trudno dopatrzyć się racjonalnych przesłanek w działaniach skarżących. Podobnie argumentując, składali oni odwołanie od decyzji w postępowaniu zwykłym, następnie żądali stwierdzenia nieważności decyzji, którą dla siebie uważali za niekorzystną, a kiedy organy, działając na ich wniosek stwierdziły nieważność tych decyzji, złożyli obecnie skargę do Sądu na decyzję odpowiadającą ich wnioskowi. Z tych powodów zarzuty skargi nie mogły być skuteczne. Sąd nie dopatrzył się też w decyzjach nadzorczych Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchybień prawnych, które wymagałyby uchylenia decyzji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.