Uzasadnienie
Przy piśmie z dnia 5 maja 2011 r. skarżąca wniosła do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Starosty C. z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], o pozwoleniu na budowę "zabezpieczenia skarpy murem gabionowym - wymiana muru oporowego z kamienia łamanego dobieranego w Wiśle, na parceli nr [...] (...)". W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że uznany za samowolę mur stanowił odtworzenie starego muru. W trakcie robót złożyła wniosek o pozwolenie na budowę.
Ponadto wskazał, że na początku listopada 2009 r. rozebrała mur wybudowany na podstawie prawomocnego pozwolenia. Powołując się na art. 31 ust. 5 Prawa budowlanego wskazała, że podjęła niezbędne kroki w celu usunięcia zagrożenia bezpośredniego ludzi i mienia, za co została ukarana. W jej ocenie postępowanie w niniejszej sprawie jest nieuzasadnioną szykaną oraz ma za zadanie odwrócenie uwagi od dokonanej samowoli na sąsiedniej działce.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynność, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
W związku z powyższym warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest właściwe go uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/2004, niepubl.).
W niniejszej sprawie E. S. wniosła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji o stwierdzeni nieważności pozwolenia na budowę, to jednak nie uzasadniła swojego wniosku w sposób prawidłowy. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie.
W ocenie Sądu, w świetle powołanych wyżej przepisów prawa i wniosku strony skarżącej oraz okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Skarżąca we wniosku nie wskazała konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Na uwagę zasługuje fakt, że wniosek skarżącej zawiera informację, która wyklucza możliwość jego uwzględnienia, ponieważ skarżąca wprost w nim wskazała, iż rozebrała mur wybudowany na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę. Okoliczność ta oznacza, że ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji nie będzie miało wpływu na spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ponieważ wobec dokonanej rozbiórki muru brak jest przedmiotu postępowania, który w wyniku stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę mógłby ewentualnie podlegać takiej legalizacji, co z kolei wiązać by się mogło z dalszymi nakładami finansowymi.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.