Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2011r. M.P. i M.P. wnieśli skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011r. ([...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę hali produkcyjno-magazynowej z budynkiem biurowym wraz ze zjazdem z drogi wojewódzkiej na działce nr [...] przy ul. [...], obr. [...], gm. [...], na rzecz [...] S.O.
W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż rozpoczęcie budowy spowoduje nieodwracalne skutki dla Skarżących, a także dla Inwestora, który w przypadku uchylenia przedmiotowej decyzji stanie przed koniecznością wstrzymania prac.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd administracyjny może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd może zatem wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność została wykonana. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nie wystarczy więc sam wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu bez jego uzasadnienia, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.) oraz postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811, a także Komentarz do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. Dauter B., Zakamycze 2006, stan prawny: 2006.09.15).
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą.
Rozpoznając wniosek skarżących, w świetle powołanego wyżej przepisu, Sąd uznał, iż nie został on w dostatecznym stopniu uzasadniony i nie zasługuje na uwzględnienie.
Jednocześnie Sąd zauważa, iż negatywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, co oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji państwowej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.
Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.