Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzje własną z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nakazującą inwestorom T. dokonania rozbiórki samowolnie wykonanych placów składowych i manewrowych o powierzchni 1789 m 2 na parceli [...], w pasie 40 m od ul. [...] w Z. W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył wcześniejsze stanowisko, iż wydanie przez organ ponownej decyzji w sprawie już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, oznaczałoby, że decyzja taka byłaby obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
Sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. została już ostatecznie rozstrzygnięta decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r. odmawiająca stwierdzenia jej nieważności.
Postępowanie to było prowadzone na wniosek zainteresowanego z dnia 29 listopada 2004 r. Ponowne wszczęcie postępowania nieważnościowego i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, w takiej sytuacji jest niedopuszczalne.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł K. T. zarzucając naruszenie art. 103 ust. 1 i 2 prawa budowlanego z 1994 r., które nakazuje legalizację samowoli. Skarżący przedstawiając losy przedmiotowego terenu wskazuje na uchybienia organów, podkreślając że nie posiadają one żadnych materiałów na podstawie których można ustalić legalność decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Jak wynika z akt administracyjnych inwestorzy G. i K. T. otrzymali nakaz dokonania rozbiórki wykonanych samowolnie placów składowych i manewrowych o powierzchni 1789 m 2 na parceli [...] w Z. (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] sierpnia 2002 r. utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r.). Wnioskiem z dnia 29 listopada 2004 r. K. T. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002r. W wyniku przeprowadzonego postępowania nieważnościowego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2006 r. odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji.
Wnioskiem z 7 grudnia 2009 r. zainteresowany ponownie wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji rozbiórkowej.
Stosownie do zapisu art. 157 § 3 kpa organ nadzorczy odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, bowiem kwestia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r. W takiej sytuacji – jak trafnie wskazał organ – wszczęcie postępowania nieważnościowego i wydanie decyzji, czego żądał zainteresowany, oznaczałoby orzekanie w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej a wiec taka decyzja obciążona byłaby wadliwością określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa i sama podlegałaby stwierdzeniu nieważności.
Stąd też ponowne postępowanie nieważnościowe zakończone rozstrzygnięciem merytorycznym było niedopuszczalne. Prawidłowo więc organ odmówił wszczęcia tegoż postępowania z art. 157 § 3 kpa.
Zwrócić tu należy uwagę skarżącego na fakt, ze postępowanie o stwierdzenie nieważności jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, które nie zmierza do kolejnego, ponownego rozpatrywania sprawy z postępowania zwykłego lecz ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości tak proceduralnych jak i dotyczących prawa materialnego i nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych (vide wyrok NSA z dnia 24 marca 2000 r. I SA 621/99), czego zdaje się oczekiwać skarżący przedstawiając zarzuty dotyczące decyzji z postępowania zwykłego. Skarga nie zawiera żadnego zarzutu odnośnie zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).