Uzasadnienie
W dniu 16 sierpnia 2010 r. na formularzu PPF M. K. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Skarżący wniosek uzasadnił tym, że jest emerytem prowadzącym gospodarstwo domowe z żona i córką. Dochód w rodzinie wynosi 1536,4 zł. netto, który jest emeryturą wnioskodawcy. Żona wnioskodawcy nie pracuje, natomiast córka jest studentką studiów dziennych stacjonarnych. Posiada mieszkanie o pow. 73,9 m2. Do majątku wnioskodawca zaliczył nieruchomość rolną o pow. 779 m2 oraz domek letniskowy 30 m2. Wnioskodawca wskazał, ze czynsz za mieszkanie wynosi 530 zł., bilet miesięczny córki na dojazdy na uczelnię – 39 zł., prąd, gaz telefon leki – 250 -300 zł. Wnioskodawca dodał, że z uwagi na wiek 72 lata nie może podjąć dodatkowej pracy.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny.
W sprawie zważono, co następuje.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych lub opłacenie zawodowego pełnomocnika.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową M. K. uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów. Prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i córką, jest jedynym żywicielem rodziny. Córka wnioskodawcy studiuje. Rodzina wnioskodawcy utrzymuje się z emerytury w wysokości 1845,54 brutto. Fakty te wskazują na to, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy jest zasadny.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji.