Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].06.2008r., [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].03.2008r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].05.1996r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Zakładowi Energetycznemu SA w G. pozwolenia na budowę stacji transformatorowej 20/0,4kV z włączeniem do sieci [...] i n.n. miejscowości [...] gm. [...]. Wskazując w uzasadnieniu decyzji zasady postępowania nieważnościowego należącego do postępowań nadzwyczajnych, organ odwoławczy powołał art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1994r. warunkujący wydanie pozwolenia na budowę tylko temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W przedmiotowej sprawie inwestor złożył wniosek w terminie i załączył zgodę wszystkich właścicieli nieruchomości na których została zaplanowana inwestycja w tym również zgodę R. J. Stąd też zarzut o braku tej zgody organ uznał za bezpodstawny, zaś analiza akt sprawy pozwoliła stwierdzić, że decyzja Wójta z [...].05.1996r. nie jest obarczona żadną wadą określoną w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, co uzasadniało odmowę stwierdzenia jej nieważności.
Skargę sądową na decyzję GINB złożył zainteresowany R. J., domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił, iż oświadczenie o zgodzie na przebieg linii podpisał 24.06.1995r. dla organizacji technicznej wykonującej projekt i chodziło o to, aby linia ta nie przecinała działki zainteresowanego, podczas gdy z mapy załączonej do decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].09.1995r. wynikało, iż linia przecina działkę skarżącego w połowie. Po tym skarżący oświadczył 11.10.1995r., że wycofuje swoją zgodę na projektowanie linii na granicy jego działki i złożył odwołanie. Jak twierdzi skarżący, nowej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].02.1996r. nie otrzymał, zaś decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...].05.1996r. została wydana mimo braku zgody do wejścia na teren jego działki nr [...].
Tym samym – zdaniem skarżącego – inwestor włamał się na jego teren i zabudował stację trafo, a obiekt ten jest samowolą budowlaną. Z tego też powodu skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę o której dowiedział się wiosną 1997r.
W ocenie skarżącego decyzja z [...].03.2008r. wydana w postępowaniu nieważnościowym zapadła z naruszeniem prawa budowlanego i art. 7 kpa, podobnie jak decyzja odwoławcza z [...].06.2008r. Ponadto skarżący zarzucił przewlekłość postępowania z art. 35 kpa oraz wnosił o rozpatrzenie sprawy zgodnie z art. 145 kpa, bo dowody zawierają sfałszowany jego podpis, zaś pismo z 11.10.1995r. potraktowano jako rzekomą zgodą na wydanie decyzji o pozwoleniu i w związku z tym wnosił o włączenie do sprawy opinii biegłego grafologa w celu weryfikacji podpisu skarżącego, a także przesłuchanie osoby odpowiedzialnej za wydanie decyzji ostatecznej – tj. Wójta Gminy [...].
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym należącym do postępowań nadzwyczajnych w administracji. Jest to postępowanie o zawężonym zakresie sprawdzającym się li tylko do zbadania czy objęta nim decyzja wydana w toku postępowania zwykłego nie zapadła z naruszeniem art. 156 § 1 kpa. Jest to więc postępowanie, które nie rozstrzyga meritum sprawy z kontrolowanego postępowania zwykłego, a jedynie zajmuje się zbadaniem czy nie zaszły w tymże postępowaniu przesłanki z art. 156 § 1 kpa stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności badanej decyzji.
Zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...].05.1996r. o pozwoleniu na budowę stacji transformatorowej, bowiem organ nadzoru nie stwierdził aby doszło do rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kpa ani też by istniała jakakolwiek inna wada przewidziana w art. 156 § 1 kpa. Jak trafnie stwierdził organ nadzoru i co zgodne jest ze stanowiskiem skarżącego, oświadczenie z dnia 24.06.1995r. wyrażające zgodę na przejście linii elektrycznej napowietrznej 20 kV wraz z postawieniem stacji trafo na działce nr [...] zostało złożone przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].09.1995r. a zatem odnosiło się do tej decyzji.
Natomiast w toku postępowania o pozwolenie na budowę dokonywano uzgodnienia dokumentacji projektowej oraz dodatkowego uzgodnienia lokalizacji stacji trafo i wtedy też pismem z dnia 11.10.1995r. skierowanym do Urzędu Gminy, skarżący po zapoznaniu się z lokalizacją inwestycji, wyraził zgodę na projektowaną trasę linii przesyłowej energetycznej przechodzącą przez jego działkę, z zaznaczeniem, iż budowa stacji ma być w odległości nie większej niż 15 m od naroża tej działki (wzdłuż drogi gminnej).
W świetle powyższego za słuszne należy uznać stanowisko organu, iż zgoda z 11.10.1995r. odnosi się do pozwolenia na budowę wydanego w maju 1996r.
a wskazanie jej maksymalnej odległości od naroża działki świadczy o usytuowaniu na działce z jednoczesnym zapobieżeniem postawienia obiektu na środku działki skarżącego. W takiej sytuacji organ nie miał podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej na podstawie projektu z uzyskaną zgodą właściciela nieruchomości. Za chybiony i niezgodny z istniejącym w aktach dokumentem – w świetle udzielonej zgody z dnia 11.10.1995r. – należy uznać zarzut skargi o nieudzieleniu nikomu zgody na przedmiotowe przedsięwzięcie i bezprawne wejście inwestora na teren działki nr [...].
W przedmiotowej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji z [...].09.1995r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji polegającej na budowie stacji transformatorowej, a do wniosku załączona była zgoda wszystkich właścicieli nieruchomości na których zaplanowana została inwestycja, na jej realizację, w tym również skarżącego. Inwestor spełnił więc warunki z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 7.07.1994r. (Dz. U. 89/94, poz. 414) zgodnie z którym pozwolenie może być wydane wyłącznie temu, który złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Okoliczność podnoszona w skardze o niepobraniu przez skarżącego odszkodowania pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygniecie.
Również bez wpływu na wynik niniejszego postępowania pozostaje zarzut przewlekłości postępowania z art. 35 kpa, bowiem te kwestie należą do odrębnego trybu postępowania. Żądanie skarżącego rozpoznania sprawy w trybie art. 145 kpa nie może być uwzględnione w postępowaniu sądowym obejmującym kontrolą decyzję wydaną w trybie nieważnościowym. Tryb wznowienia postępowania z art. 145 kpa jest odrębnym postępowaniem nadzwyczajnym w administracji, które może być przeprowadzone przez właściwe organy na wniosek strony lub z urzędu. Wyjaśnić też należy skarżącemu, że jego wniosek o opinię biegłego grafologa celem weryfikacji podpisu nie może być uwzględniony w niniejszym postępowaniu sądowym, bowiem stosownie do art. 133 § 1 ustawy ppsa sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Ewentualne fałszerstwo dokumentu skarżący musiałby wykazać prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego.
Również nie podlega uwzględnieniu dowód z przesłuchania świadków (art. 133 § 1 ppsa). Podkreślić też należy celem wyjaśnienia, że badana w trybie nieważnościowym decyzja odnosiła się do zaprojektowanej inwestycji, na którą została wyrażona zgoda skarżącego określająca jej dopuszczalne usytuowanie na jego działce. O ile wykonanie inwestycji nastąpiło niezgodnie z projektem, to okoliczność taka nie stanowi przesłanki nieważnościowej z art. 156 kpa dla decyzji o pozwoleniu na budowę.
Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).