Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek J. J. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich Z dnia [...] czerwca 1976r. Nr [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego magistrali cieplnej [...] z Osiedla [...] do ulicy [...] w [...] na odcinku działki nr [...] obr. [...] -ul. [...][...] w [...], stanowiącej własność wnioskodawcy, decyzją z dnia [...] września 2006r. na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) odmówił stwierdzenia nieważność w/w decyzji Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że decyzji tej nie można zarzucić wypełnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 Kpa.
Odnosząc się do zarzutu Wnioskodawcy o pozbawienie Jego spadkodawcy - ówczesnego właściciela działki nr [...] - prawa do udziału w charakterze strony w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją organ uznał ten zarzut za pozbawiony doniosłości prawnej, ponieważ w świetle obowiązującego wówczas stanu prawnego, udział ówczesnych właścicieli w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego nie był wymagany.
Po rozpoznaniu wniosku J. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor decyzją z dnia [...] listopada 2006r. utrzymał w mocy własną decyzję dnia [...] września 2006r. podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Skargę do Sądu wniósł J. J. podnosząc, że pozbawienia spadkodawczyni -ówczesnej właścicielki działki nr [...] prawa do udziału w charakterze strony w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją jest niezgodne z ówcześnie obowiązującym prawem i orzecznictwem w tym zakresie, reaktywowanych w 1980 roku Sądów Administracyjnych.
Skarżący dodatkowo podnosi, że "Właściciel nieruchomości jest stroną w postępowaniu o ustalenie miejsca i warunków realizacji inwestycji oraz o zatwierdzenie planu realizacyjnego inwestycji na jego nieruchomości, niezależnie od tego kto jest wnioskodawcą w sprawie wydania takich decyzji " - wskazując wyrok NSA [...] z dnia [...].03.1983r. [...] w [...]:
Zdaniem skarżącego plan realizacyjny był w myśl § 2 pkt. 4 rozporządzenia ówczesnego Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. nr 8 poz. 48, z dnia 19.03.1975 r.) planem zagospodarowania terenu inwestycji lub też planem usytuowania obiektu budowlanego a mimo to ówczesna Właścicielka nieruchomości nr [...] położonej przy ul. [...] [...] w [...] nie uczestniczyła bez własnej winy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Wojewódzki Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] Biuro Planowania Przestrzennego mającym na celu zatwierdzenie planu realizacyjnego magistrali cieplnej [...] z Osiedla [...] do ul. [...] w [...].
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wprawdzie Sąd nie podziela stanowiska organu, że w świetle obowiązującego wówczas stanu prawnego, udział ówczesnych właścicieli w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego nie był wymagany lecz fakt nieuczestnieczenia strony w określonym postępowaniu nie stanowi przesłanki do stwierdzenie nieważności decyzji.
Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że właściciel nieruchomości jest stroną w postępowaniu o zatwierdzenie planu realizacyjnego inwestycji na jego nieruchomości w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. nr 8 poz. 48, z dnia 19.03.1975 r.) bowiem plan ten dotyczył zagospodarowania i usytuowania obiektu budowlanego na konkretnej działce zatem dotyczył interesu prawnego właściciela tej działki zmieniając charakter działki i jej przeznaczenie.
Jednak podnoszona w skardze okoliczność, mogła stanowić jedynie podstawę wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 4 kpa
Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tej nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. Inaczej mówiąc, decyzja, której stwierdzono nieważność, wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, przy czym niezgodność ta spełnia co najmniej jedną z przesłanek, ustawowo określonych, jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji.
Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od określonej w art. 16 §1 Kpa, ogólnej zasady stabilności rozstrzygnięć, zatem może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy w sposób bezsporny ustalono istnienie przyczyny powodującej jej nieważność określonej w art. 156 § 1 Kpa.
Postępowanie nadzwyczajne jakim jest tryb stwierdzenia nieważności, inaczej niż w przypadku postępowania odwoławczego czy zażaleniowego, może być uruchamiane tylko w przypadkach ściśle określonych przez art. 156 kpa. Przypadki te dotyczą takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną, wadliwością, że trwałość decyzji ostatecznej i związana z nią pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności.
Podniesiona przez skarżącego okoliczność, iż ówczesna właścicielka działki nie uczestniczyła bez własnej winy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Wojewódzki Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] Biuro Planowania Przestrzennego mającym na celu zatwierdzenie planu realizacyjnego magistrali cieplnej [...] z Osiedla [...] do ul. [...] w [...] nie mają znaczenia dla oceny zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa skutkujących stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji.
Podnoszona w skardze okoliczność, mogła stanowić natomiast podstawę wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 4 kpa - jako zarzut, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Nie jest to natomiast okoliczność, która może spowodować stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji.
W sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest też dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji.
Wskazać również należy, iż zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowym nie wykazano istnienia jakiejkolwiek innej przesłanki wskazanej w przepisie art. 156 § 1 kpa.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.