Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Prezydent m. [...], na podstawie art. 105 kpa, umorzył postępowanie z wniosku Spółki Mieszkaniowej "[...]" Sp. z o.o., o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, iż Spółka "[...]" nabyła przedsiębiorstwo Spółki [...] Sp. z o.o. w upadłości, z siedzibą w N., w skład którego wchodziła ostateczna decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. wydana przez Burmistrza Gminy [...] – [...] o pozwoleniu na budowę.
W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny powołał się na wezwanie do usunięcia braków wniosku z dnia [...] grudnia 2004 r., oparte o przepis art. 64 § 2 kpa, którym nakazano Spółce dostarczenie aktualnego odpisu aktu notarialnego wydanego przez notariusza, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania.
Inwestor w dniu [...] grudnia 2004 r. złożył kopię aktu notarialnego potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez Radce prawnego, a nie odpis aktu notarialnego wydanego przez notariusza.
Skoro zaś inwestor nie uzupełnił wniosku zgodnie z treścią wezwania, podanie pozostaje bez rozpoznania, a dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Spółkę Mieszkaniową "[...]", Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy uznał, iż z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez Spółkę treści, z uwagi na niedostarczenie odpisu aktu notarialnego oraz wobec braku w załączonym dokumencie numeru omawianej decyzji o pozwoleniu na budowę.
W omawianym przypadku dokończenie lub rozpoczęcie budowy na działce nr [...] (nieruchomość ta nie została wymieniona w akcie notarialnym) powinno nastąpić dopiero po przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę na nowego właściciela Spółkę "[...]".
W takiej sytuacji organ architektoniczno-budowlany I instancji nie miał podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka Mieszkaniowa "[...]", zarzucając jej naruszenie art. 6, 7, 75, 77 kpa oraz art. 55 kc i art. 113 § 1 i 120 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawa upadłościowego.
Skarżąca Spółka podniosła, iż w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa wg której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego. W tej sytuacji odmowa wiarygodności dokumentu – kserokopii aktu notarialnego poświadczonego przez radcę prawnego narusza przepisy kpa.
Ponadto organ administracyjny winien brać pod uwagę konsekwencję wykonanych czynności cywilnoprawnych, jaką jest nabycie, na podstawie art. 113 § 1 prawa upadłościowego, przedsiębiorstwa upadłego. Zgodnie z tym przepisem skarżąca Spółka nabyła ogół praw majątkowych związanych z tym przedsiębiorstwem. Błędnie organy uznały, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż w drodze takiego nabycia spółka wnioskująca stała się właścicielem nieruchomości wraz z rozpoczętą na niej budową kompleksu budynków mieszkalnych. Przekraczało to również żądanie samego wniosku o wydanie zaświadczenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny jest powołany do badania legalności zaskarżonych decyzji, to jest ich zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego.
Podstawę prawną decyzji organu I instancji stanowi art. 105 § 1 kpa, który upoważnia organ administracyjny do umorzenia postępowania, gdy z jakichkolwiek przyczyn stało się ono bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości występuję wówczas, gdy brak jest podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w okolicznościach tej sprawy nie było przesłanek do umorzenia postępowania, zaś podane przez organ przyczyny nie stanowią o jego bezprzedmiotowości i tym samym nie uzasadniają podjętej decyzji. Organ miał obowiązek zakończyć tą sprawę orzeczeniem merytorycznym.
Ponadto wspomnieć należy, iż wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 kpa powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1995 r. sygn. akt II SA 1473/94). Niedostarczenie dokumentu przez stronę uprawniało organ do pozostawienia sprawy bez rozpoznania, jeżeli brak taki uniemożliwiał organowi prowadzącemu rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie. Przy czym zauważyć trzeba, iż pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia. jest to czynność materialno-techniczna, o której należy powiadomić stronę.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji I-instancyjnej organ ten pozostawił podanie (wniosek) bez rozpoznania, uznając postępowanie w sprawie za bezprzedmiotowe.
Stosownie zaś do art. 219 kpa w niniejszej sprawie, uznając braki wniosku, uniemożliwiające rozpatrzenie merytoryczne sprawy, mógł jedynie odmówić wydania zaświadczenia w formie postanowienia, na które służyło stronie zażalenie.
Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło wniosku, skarżącej Spółki o wydanie zaświadczenia.
Zaświadczenie to środek dowodowy należący do czynności faktycznych lub czynności materialno-technicznych administracji, niemający cech aktu administracyjnego. Zaświadczenie jest tylko potwierdzeniem stanu rzeczy. Organ administracji państwowej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Zaświadczenie jest informacją, że w posiadaniu organu znajdują się dokumenty świadczące w sposób niewątpliwy o określonych faktach.
Jeżeli zaś fakty te budzą wątpliwości, organ nie może w tym postępowaniu przesądzać w sposób arbitralny wątpliwej kwestii. Żądanie wydania takiego zaświadczenia nie znajduje wówczas oparcia w dokumentach, o których mowa w art. 218 § 1 kpa.
Zaświadczenie o treści wnioskowanej przez skarżącą Spółkę organy mogły wydać w niniejszej sprawie, gdyby treść ta wynikała z ewidencji, rejestru lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organów. Natomiast okoliczność nabycia pozwolenia na budowę przez skarżącą Spółkę wraz z zakupionym przedsiębiorstwem w stanie upadłości wynikać może z aktu notarialnego, a więc umowy cywilno-prawnej (przy czym podkreślić należy, iż w akcie notarialnym nie wymieniono, ani numeru decyzji o pozwoleniu na budowę, ani daty jej wydania, ani też organu, który ją wydał).
Nie do organu administracji państwowej należy w takim wypadku wykładnia niepełnej treści aktu notarialnego.
W takiej zaś sytuacji żądanie wnioskodawcy nie mogło być uwzględnione.
Zaznaczyć przy tym należy, iż przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.) nie przewidują możliwości przeniesienia pozwolenia na budowę na innego inwestora z mocy ustawy.
Jedyny przypadek przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę określa art. 40 Prawa budowlanego. Jak słusznie podniósł organ odwoławczy rozpoczęcie robót budowlanych powinno nastąpić dopiero po przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę na nowego właściciela.
Uznając brak podstaw prawnych do wydania zaskarżonych decyzji o umorzeniu postępowania należy wspomnieć ponadto, iż organy nie były konsekwentne w swoich rozstrzygnięciach. Organ I instancji bowiem w decyzji formalnej dokonał merytorycznej oceny przedstawionego odpisu aktu notarialnego i podniósł istniejące w tym akcie nieścisłości. Natomiast organ odwoławczy mimo utrzymania w mocy decyzji o umorzeniu postępowania uznał, iż organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, a więc wydał decyzję merytoryczną.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż organy administracyjne obu instancji wydały zaskarżone decyzje z naruszeniem art. 105 § 1 kpa oraz art. 218 i 219 kpa i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.