Uzasadnienie
W dniu [...] sierpnia 2009 r. (data wpływu do Sądu) E. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie z zrządzeniem Sądu z dnia 19 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 21 sierpnia 2009 r., wezwał skarżącego do nadesłania 5 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub podpisanych własnoręcznie i na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 Nr 221, poz. 2193 ze zm.), do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru skarżący otrzymał w/w pismo w dniu 27 sierpnia 2009 r., a więc wyznaczony przez Sąd termin do uiszczenia wpisu sądowego i nadesłania odpisów skargi upłynął z dniem 3 września 2009 r. Skarżący uiścił w terminie wpis, natomiast nie nadesłał 5 egzemplarzy odpisów skargi. Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. Mając na uwadze, że czynność skarżącego, od której zależała skuteczność skargi nie została wykonana w terminie, stwierdzić należy, iż skarga wniesiona została bez dopełnienia wymaganego przez prawo warunku, nie można zatem było nadać dalszego biegu sprawie, skarga zaś podlega odrzuceniu.
Z tego też względu orzeczono jak w pkt I sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach jak w pkt II sentencji orzeczono na podstawie art. 232 § 1 ww. ustawy.