Uzasadnienie
Prezydent W. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. działając na podstawie art. 113 § 1 kpa, w związku z art. 123 kpa sprostował z urzędu omyłkę w decyzji Nr [...]. z dnia [...] lutego 2004r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażami podziemnymi przy ul. [...], w ten sposób, że w rozdzielniku decyzji – strony postępowania powinno być dodatkowo:
Pani D. R. (pełnomocnik Pana G. S.) [...]Ul. [...] [...] W. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż omyłkowo nie skierował decyzji Nr [...] do pełnomocnika strony postępowania, zaś zgodnie z art. 40 § 2 kpa decyzja winna być doręczona pełnomocnikowi.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł G. S. zarzucając błędne zastosowanie art. 113 § 1 kpa, bowiem błąd organu nie mógł być potraktowany jako oczywista omyłka pisarska.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2004r. po rozpatrzeniu zażalenia G. S., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, iż pominięcie strony przez organ pierwszej instancji w rozdzielniku decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2004r. jest oczywistą omyłką, nie mającą wpływu na wynik rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym organ prawidłowo zastosował instytucje przewidziane art. 113 § 1 kpa.
Skargę na postanowienie organu odwoławczego wniósł G. S., podnosząc, iż nie jest ono naprawieniem oczywistej omyłki, lecz próbą naprawienia błędu, jakim było niedoręczenie decyzji jego pełnomocnikowi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, a zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu pierwszej instancji zapadło z naruszeniem art. 113 § 1 kpa.
Zgodnie z brzmieniem powołanego wyżej przepisu, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, co zresztą podkreśla skarga, utrwalił się pogląd, iż błędem pisarskim jest widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub kilku wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi traktuje się inne oczywiste omyłki.
Nie może natomiast budzić wątpliwości, iż sprostowanie w trybie art. 113 § 1 kpa nie podlegają błędy, których dopuszczono się w stosowaniu prawa.
Organ pierwszej instancji wydając decyzję merytoryczną Nr [...] z dnia [...] lutego 2004r. doręczył ją z naruszeniem art. 40 § 2 kpa bezpośrednio stronie postępowania G. S., zamiast jego pełnomocnikowi, który brał czynny udział w toku postępowania.
Opisana sytuacja w żadnym wypadku nie może zostać zakwalifikowana jako błąd lub omyłka w rozumieniu art. 113 § 1, nadająca się do ich sprostowania, skoro tego rodzaju uchybienia stanowi przesłankę wznowienia postępowania wymienionego w art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Instytucja sprostowania błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innej oczywistej omyłki nie może być wykorzystywana przez organ jako instrument służący konwalidacji popełnionego przez organ błędu proceduralnego, a w tym wypadku naruszenia art. 40 § 2 kpa, zwłaszcza, iż błąd organu wpływa na sferę praw chronionych strony postępowania administracyjnego.
Z tych względów wobec naruszenia przez organy przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c w związku art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji, rozstrzygnięcie w pkt II i II wyroku opierając na treści art. 152 i 200 cytowanej ustawy.