Uzasadnienie
Gmina B. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], o nałożeniu na ww. Gminę grzywny w celu przymuszenia w wysokości 20000 złotych. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że obciążenie Gminy ww. kwotą, w sytuacji gdy skarżąca nie uchyla się od wykonania ciążącego na niej obowiązku (opróżnienia budynku), jest nieuzasadniona, a nawet wadliwe. W ocenie skarżącej przekazanie tak znacznej kwoty z budżetu z przyczyn przez dłużnika niezawinionych stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Jak wynika z ww. przepisu wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić w przypadku wystąpienia ściśle określonych przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą ww. przesłanki. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 zd. 1 ww. ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie.
W ocenie Sądu strona skarżąca nienależycie uzasadniła swój wniosek. Po pierwsze, na tym etapie postępowania sądowego nie jest możliwa ocena, czy nałożona na Gminę grzywna w celu przymuszenia jest nieuzasadniona, czy wadliwa, ponieważ w innym wypadku doszłoby do zniweczenia celu postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych. Po drugie, nie wystarczy we wniosku powołać się na przesłanki jakie wynikają z art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ we wniosku należy wskazać jakie konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki zaistnieją w wyniku uiszczenia grzywny przez Gminę. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że co do zasady należności pieniężne podlegają zwrotowi, a zatem sam fakt uiszczenia przedmiotowej grzywny nie przesądza o zaistnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dopiero wskazanie negatywnych skutków jakie może wywołać uiszczenie przez Gminę przedmiotowej grzywny mogłoby przemawiać za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku.
Ponadto Sąd, analizując przedmiotowy wniosek, nie dostrzegł takich okoliczności, które mogłyby świadczyć o zaistnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.