Uzasadnienie
A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] nakazującą A.S. rozbiórkę budynku garażu dwustanowiskowego wraz z wiatą na działce nr [...] w [...], gm. [...].
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wykonanie decyzji objętych skargą spowodowuje nieodwracalne skutki w postaci likwidacji legalizowanego obiektu. Rozbiórka budynku garażu spowoduje istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego będzie możliwy jedynie przez ponowne wybudowanie budynku, co będzie się wiązało dla skarżącego z dużym nakładem sił i środków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek jest zasadny.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Odnosząc się do zasadności wniosku w przedmiotowej sprawie, należy mieć na uwadze, iż z zasady rozbiórka obiektu budowlanego, łączy się z trudnymi do odwrócenia skutkami, jak również znaczną szkodą. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż wykonanie nakazu rozbiórki obiektu jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy w postępowaniu sądowo-administracyjnym może spowodować wystąpienie skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.