Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...] we wsi [...] gm. [...]
W uzasadnieniu wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. wznowił z urzędu przedmiotowe postępowanie, w toku którego wydał postanowienie wstrzymujące wykonanie kwestionowanej decyzji Starosty [...].
Postanowienie to zostało uchylone, a postępowanie w tym zakresie umorzono postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r., w którym wskazano, iż organem właściwym do wznowienia postępowania w sprawie był Starosta [...].
Wojewoda [...] w pełni podziela to stanowisko, w związku z tym jako organ niewłaściwy umorzył wznowione przez siebie postępowanie.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Prokurator Okręgowy w [...].
Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podał, iż decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono A. H. pozwolenia na budowę wyżej opisanej inwestycji. W wyniku wniesionego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, iż odwołujący się nie są stronami w tym postępowaniu.
Z powyższego wynika, iż decyzją merytorycznie kończącą postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę była decyzja Starosty [...]. W sytuacji gdy dochodzi do umorzenia postępowania odwoławczego za decyzję ostateczną w sprawie uznaje się decyzję merytoryczną.
Oznacza to, że Wojewoda [...] prawidłowo umorzył wszczęte przez siebie postępowanie wznowieniowe, gdyż był organem niewłaściwym do jego prowadzenia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł Prokurator Okręgowy w [...].
Decyzji zarzucił naruszenie art. 150 § 1 kpa, art. 19 kpa, art. 20 kpa, art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa.
Zdaniem skarżącego błędnie przyjęto, ze organ administracji publicznej, który jako organ II instancji zakończył postępowanie odwoławcze decyzją o umorzeniu, nie jest organem, który wydal w sprawie decyzję w ostatecznej instancji w znaczeniu przyjętym w art. 150 § 1 kpa.
Nie trafnie także przyjęto istnienie przesłanki bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 § 1 kpa w postępowaniu wszczętym z urzędu w związku z uznaniem przez organ swojej niewłaściwości w konsekwencji czego umorzono postępowanie.
Wbrew twierdzeniom Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego właściwym do wznowienia postępowania bądź odmowy wznowienia nie jest organ, którego decyzja stała się ostateczna ale organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatecznej instancji. Tym organem w niniejszej sprawie był Wojewoda [...], który decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. wydał decyzję w postępowaniu odwoławczym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 150 § 1 kpa organem administracji publicznej właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.
W niniejszej sprawie niesporne jest, że od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. E. H., J. W. i J. G. wnieśli odwołanie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. umorzył postępowanie odwoławcze, uznając iż nie są oni stronami postępowania.
W tym stanie rzeczy zgodzić należy się ze stroną skarżącą, iż organem, który w sprawie wydał decyzję w ostatniej instancji był Wojewoda [...].
Powołany art. 150 § 1 kpa nie statuuje bowiem warunku, by decyzja organu orzekającego w ostatniej instancji była decyzją merytoryczną. W każdym przypadku, gdy w sprawie orzekał organ wyższego stopnia, jako organ II instancji, niezależnie od rodzaju tego orzeczenia, to do niego należy rozstrzygnięcie w I instancji wniosku o wznowienie postępowania, a więc wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania bądź decyzji o odmowie wznowienia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dni a4.06.2002 r. sygn. akt SA/Lu 384/01, OSP 2002/4/69).
W okolicznościach niniejszej sprawy zatem Wojewoda [....] był organem właściwym do wznowienia postępowania, gdyż orzekał w sprawie jako organ II instancji.
Ostatecznie się, na skutek umorzenia postępowania odwoławczego, decyzji Starosty [....] nie oznacza, iż Starosta jest organem właściwym na podstawie art. 150 § 1 kpa w sprawach wznowienia postępowania.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec, jak w sentencji.