Uzasadnienie
W dniu 20 czerwca 2014 r. G. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...].
W skardze został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zaskarżona decyzja jest bardzo złym rozwiązaniem, krzywdzącym godność i pamięć historyczną, budzi niesmak i nie służy budowaniu społeczeństwa obywatelskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr[...] zmieniającą decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] udzielającą Gminie [...] pozwolenia na przebudowę targowiska w ramach programu pn. "Tworzymy nasz rynek" na działkach nr ew. [...], [...], [...] w miejscowości [...] gm. [...] w ten sposób, że zatwierdza się zmienne rysunki do dokumentacji zatwierdzonej decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] – zmiana dotyczy projektu zagospodarowania terenu – zmiana miejsca usytuowania obiektu małej architektury (krzyża metalowego), inne warunki wynikające z decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] wydanej przez Starostę [...] nie ulegają zmianie.
Strona skarżąca nie wyjaśniła ani nie uprawdopodobniła na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie brakuje argumentacji na temat wysokości ewentualnej szkody wyrządzonej wykonaniem zaskarżonej decyzji. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być realna i poparta rzeczowymi dowodami źródłowymi.
Strona na gruncie art. 61 § 3 ppsa zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Brak wskazania tej szkody i jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku.
Artykuł 61 § 3 ppsa przewiduje zamknięty katalog okoliczności, których wystąpienie uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie, strona skarżąca podniosła, m.in. że zaskarżona decyzja jest krzywdząca i budzi niesmak społeczny. Te okoliczności jednak nie wiążą się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody ani ze spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Nie wypełniają w związku z tym dyspozycji art. 61 § 3 ppsa i dlatego nie mogą odnieść zamierzonego skutku prawnego.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.