Uzasadnienie
Skarżąca pismem z dnia 12 czerwca 2014 r. wniosła skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r., znak [...], zaś pismem z dnia 7 lipca 2014 r. złożonym bezpośrednio do Sądu wniosła o wstrzymanie wykonania w całości decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 27 listopada 2013 r.
Ww. wniosek o wstrzymanie został zarejestrowany pod sygn. akt VII SO/Wa 19/14 i postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...].
W dniu 18 sierpnia 2014 r. skarżąca, do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1439/14, nadała w Urzędzie Pocztowym uzupełnienie wniosku o wtrzymanie. Z uwagi na rozpoznanie wniosku o wstrzymanie zarejestrowanego pod sygn. akt VII SO/Wa 19/14, Sąd powyższy wniosek potraktował jako ponowny wniosek złożony na podstawie art. 61 § 3 ppsa.
Skarżąca wniosła o "zawieszenie i wstrzymanie na podstawie art. 61 § 3 ppsa w całości wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2013 r. poprzez uwzględnienie w nim również wniosku o zawieszenie i wstrzymanie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r., znak [...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122).
Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, opubl.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęto zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
Zaskarżone do Sądu postanowienie dotyczące wyłącznie kwestii procesowej, ze względu na swój formalny charakter, nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie wymaga ono żadnej czynności stron - nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Innymi słowy zaskarżone postanowienie nie kreuje nowego stanu prawnego i ze swej istoty nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu. Zatem charakter formalny skarżonego aktu nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania, określonej w art. 61 § 3 powołanej ustawy.
Tym samym w świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie mógł zostać uwzględniony.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.