Uzasadnienie
W dniu 16 stycznia 2014 r. [...] w M. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty W. z dnia [...] października 2014 r., nr [...], odmawiające dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony [...] w M. w sprawie wszczętej wnioskiem Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania w [...] w W. o wydanie pozwolenia na budowę składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne wraz z infrastrukturą towarzyszącą w gminie Z. przy ul. M. na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...] w obrębie [...].
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty W. z dnia 17 grudnia 2014 r., Nr [...] wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne wraz z infrastrukturą towarzyszącą w gminie Z. przy ul. M. Skarżące Stowarzyszenie wskazało, że wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji jest zasadny z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. o przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika zatem, że sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 art.
61. Z przepisu tego wynika więc, że po pierwsze, wstrzymanie wykonania aktu może nastąpić tylko na wniosek skarżącego, ale jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku (sąd nie może orzekać o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu), a po drugie, wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć zaskarżonego aktu. Dopiero, w przypadku gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także aktów wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (zob. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 42/13). Oznacza to, że powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012r., sygn.akt I SA/Wa 683/12, dostępne w CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/C8973FC08C).
Biorąc zatem pod uwagę, iż w toczącym się postępowaniu dotyczącym odmowy dopuszczenia do udziału na prawach strony skarżącego Stowarzyszenia wniesiono o wstrzymanie wykonania wydanej w postępowaniu zwykłym decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, koniecznym stało się rozważenie aspektu tożsamości podmiotowej i przedmiotowej wskazanych wyżej aktów.
Przede wszystkim więc stwierdzić trzeba, że kwestia udzielenia pozwolenia na budowę i dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Celem postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę jest bowiem w szczególności, zbadanie przez organ zachowania przez inwestora ustawowo zakreślonych warunków dla legalnego prowadzenia budowy. Tymczasem w zaskarżonym postanowieniu organ tej kwestii w ogóle nie badał, a zajmował się kwestią formalną dotyczącą dopuszczenia organizacji do udziału w postępowaniu. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, a to uzasadnia stwierdzenie, że decyzja Starosty Wołomińskiego nie mogła być uznana za wydaną w granicach niniejszej sprawy, co wykluczało zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w analizowanym przypadku.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia