Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] uchylił w całości decyzję Wojewody Lubelskiego z [...] października 2016 r. znak [...], stwierdzającą, po wszczęciu postępowania z urzędu, nieważność decyzji Starosty P. z [...] marca 2013 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] w J., gmina P. oraz decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. nr [...] zmianującej ww. decyzję Starosty [...] z [...] marca 2013 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. została doręczona M. G., P. D. i pełnomocnikowi E. [...] Sp. z o.o. z/s w W., przy czym jako ostatni decyzję odebrał w dniu 6 kwietnia 2017 r. pełnomocnik E. [...] Sp. z o.o.
W dniu 16 czerwca 2017 r. A. D. złożyła skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. znak [...]. W skardze wskazano, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie doręczył skarżącej decyzji. Skarżąca o wydaniu przedmiotowej decyzji powzięła informację od innych osób. Wskazano ponadto, że ponieważ doręczenie decyzji nie następowało, pełnomocnik skarżącej w dniu 10 kwietnia 2017 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o doręczenie decyzji, zaś w dniu 25 kwietnia 2017 r. podczas wizyty w siedzibie organu, pełnomocnikowi udostępniono do wglądu akta sprawy umożliwiając wykonanie ich fotokopii. Ostatecznie, w treści pisma z dnia 28 kwietnia 2017 r. (doręczonego w dniu 16 maja 2017 r.) organ poinformował skarżącą, że decyzja z dnia [...] marca 2017 r. nie zostanie jej doręczona z uwagi na fakt, że nie była ona stroną postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. - skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Brzmienie tego przepisu przesądza zatem ponad wszelką wątpliwość o tym, w jakiej dacie rozpoczyna bieg 30-dniowy termin w sytuacji, gdy decyzja została stronie doręczona. Nie wskazuje natomiast wprost od kiedy termin ten biegnie w sytuacji, gdy skarżącemu będącemu stroną postępowania (lub uważającemu się za stronę postępowania) rozstrzygnięcia takiego nie doręczono.
Przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. na płaszczyźnie wykładni językowej wyraźnie akcentuje konieczność otrzymania decyzji, aby rozpoczął się bieg terminu do wniesienia skargi, jednak opowiedzieć się należy za poglądem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2012 r. o sygn. akt I OSK 2351/12, zgodnie z którym strona postępowania administracyjnego, której nie doręczono decyzji (lub innego aktu), może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie przewidzianym dla stron będących adresatami decyzji. O terminie tym strona pominięta może dowiedzieć się na podstawie akt sprawy lub też od innych stron i uczestników postępowania.
Zatem strona, który nie brała udziału w postępowaniu i której nie doręczono decyzji - jeżeli nie skorzystała z uprawnienia do złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie postępowania - nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli decyzji administracyjnej, o ile nie złoży wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniesioną zaś po tym czasie skargę należy odrzucić, gdyż bieg terminu zakończył się wraz z ostatnim dniem do wniesienia skargi dla stron, którym decyzja została doręczona (tak również NSA w postanowieniu z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1963/14, dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie nie ulega żadnej wątpliwości, że skarga A. D. została wniesiona po upływie terminu biegnącego dla stron postępowania, którym doręczono skarżoną decyzje. Jako ostatni decyzję odebrał w dniu 6 kwietnia 2017 r. pełnomocnikowi E. [...] Sp. z o.o. Oznacza to, że termin 30 dni na złożenie skargi przypadał na dzień 6 maja 2017 r. - sobota. Zgodnie z art. 81 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zatem dzień 8 maja 2017 r. (poniedziałek) był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarga została nadana w dniu 16 czerwca 2017 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi (koperta w której nadano skargę k. 16 akt sprawy).
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną.
Mając zatem na uwadze, że czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w w pkt 1 postanowienia.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.