Uzasadnienie
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nałożył na A. S. jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5 000 zł za niedopełnienie obowiązku doprowadzenia do stanu poprzedniego usypanej skarpy, mającej charakter budowli ziemnej, położonej na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i wezwał zobowiązanego do uiszczenia grzywny w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. W uzasadnieniu podano, że w trakcie komputerowej obróbki tekstu zaistniała omyłka polegająca na wpisaniu nr działki [...] zamiast [...].
Rozpoznając zażalenie A. S., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2005 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Jak podał w uzasadnieniu organ, z wypisu z ewidencji gruntów wynikało, że działka objęta przedmiotową inwestycją jest wpisana pod nr ew. [...], a jako jej właściciel figuruje A. S.. W chwili wydania decyzji działka o nr ew. [...] nie istniała, a zatem należy stwierdzić, że sprostowana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] omyłka pisarska miała charakter oczywisty. Niewłaściwe użycie wyrazu lub cyfry lub niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazu bądź cyfry jest oczywistą omyłką, a ponieważ taka sytuacja zaistniała przy wydawaniu przez PINB [...] postanowienia Nr [...] z dnia [...].04.2005 r., a sprostowanie tej omyłki nie prowadziło do merytorycznej zmiany tego postanowienia, wobec czego postanowienie organ I instancji należało utrzymać w mocy.
A. S. złożył skargę na to postanowienie, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, w szczególności, że omyłka ma charakter istotny, gdyż prowadzi do zmiany obowiązku podlegającego egzekucji, w istocie ustalonego w związku z nieistniejącą działką, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające nie odpowiadają prawu.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżony akt nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Możliwość złożenia zażalenia na postanowienie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki, a następnie możliwość zaskarżenia rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego stanowi gwarancję ochrony interesów strony przed przekraczaniem granic między oczywistą omyłką i jej sprostowaniem, a dokonaniem istotnych zmian w treści merytorycznej decyzji pod pretekstem korygowania oczywistych omyłek.
W formie przewidzianej w art. 113 k.p.a. nie jest bowiem możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. W szczególności chodzi o takie zmiany, które miałyby wpływ na zakres lub rodzaj przyznanych stronie uprawnień czy nałożonej na nią obowiązków. Sprostowanie nie tylko nie może prowadzić do merytorycznej zmiany aktu administracyjnego, ale nie mogą także podlegać sprostowaniu w tym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w ustaleniu stanu faktycznego.
Jak zaś wynika z okoliczności kontrolowanej przez Sąd sprawy, przyczyną sprostowania była zmiana numeracji działek w ewidencji nieruchomości, co było konsekwencją znacznie wcześniej zaszłych zmian własnościowych (podziału działki [...]). Wpisanie do aktów administracyjnych numeru działki [...], zamiast [...], nie było zatem omyłką, lecz wadliwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. W tym stanie rzeczy postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki zmierzało nie do sprostowania omyłki, lecz do zmiany treści obowiązku wadliwie nałożonego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r.
Uzasadnia to w konsekwencji uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia I instancji, jako że wskazane uchybienia dotyczą postępowania organów obu instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.