Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2011r., znak (...), po rozpoznaniu zażalenia M. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia (...) lutego 2011r. znak (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści – utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.
Wnioskiem z dnia (...) lutego 2011r., pełnomocnik M. K. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o wydanie na podstawie art. 219 k.p.a. zaświadczenia tej treści, że M. K. dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego w dniu (...) listopada 2010r., na terenie Z. - obszar miejski, (...): przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h; A06, spowodowanie innego niż kolizja drogowa zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego; skierowanego do Sądu; punkty tymczasowe;8.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że M. K. otrzymał zaświadczenie ze wskazaniem "punkty tymczasowe: 14". Następnie przedstawiono argumentacje, o wadliwości kwalifikacji okoliczności kolizji na - 14 punktów i zasadność kwalifikacji w zakresie - 8 punktów, co zdaniem wnioskodawcy uzasadnia żądanie wniosku.
W wyniku rozpoznania wniosku zapadło postanowienie organu pierwszej instancji opisane powyżej o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści.
Następnie w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji zapadło zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Komendanta Głównego Policji – utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, że wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a. jest czynnością materialno techniczną potwierdzającą określone fakty. W trybie art. 217 k.p.a. nie jest możliwa kontrola zasadności przypisania punktów figurujących w ewidencji. Stan ewidencji może być poświadczony zgodnie z istniejącymi danymi ale nie może dojść do zmiany w tym trybie danych w ewidencji.
Ponadto organ przedstawił argumentację uzasadniającą jego zdaniem kwalifikację przedmiotowej kolizji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł M. K. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a. przez nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie, ponadto § 2 ust. 7 rozporządzenia ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r., w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, przez błędna wykładnię i tym samym błędne ustalenie w zakresie przyznanych punktów karnych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono okoliczności kolizji i wadliwość, w ocenie skarżącego, jej punktowej kwalifikacji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu było dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone i poprzedzające je postanowienie, organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.
W okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie doszło do odmowy wydania w trybie art. 217 k.p.a.- zaświadczenia o treści dochodzonej we wniosku skarżącego, skoro ten nie odpowiadał danym ewidencji, którymi dysponował organ.
Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na organy, które go stosują i jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2009r., sygn. akt I OSK 377/09).
Przewidziana w dyspozycji art. 219 k.p.a., kontrola sądowo-administracyjna postanowień, wydanych w tym szczególnym i uproszczonym trybie postępowania powinna być dokonywana przede wszystkim w świetle przepisów go dotyczących, a więc przepisów zawartych w Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym do tych regulacji należy się odnieść w pierwszej kolejności.
W Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób szczególny określono tryb i kompetencje organów wydających zaświadczenia.
W świetle art. 217 § 2 k.p.a. należy stwierdzić, iż celem zaświadczenia jest urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jego wydanie ze względu na swój interes prawny. Z kolei art. 218 § 1 k.p.a. nakłada obowiązek wydania zaświadczenia przez właściwy organ, jeżeli określone fakty czy też stan prawny wynikają z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów lub innych danych będących w posiadaniu tego organu.
Należy podkreślić, że w żadnym przypadku zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, jak i nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz tylko potwierdza istnienie stanu, faktu bądź uprawnienia lub obowiązku uprzednio przyznanego lub potwierdzonego odpowiednio w konstytutywnej lub deklaratoryjnej decyzji administracyjnej lub w innym indywidualnym akcie administracyjnym.
Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Dlatego też nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach jak i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku, ponieważ jest tylko przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji publicznej.
W świetle powyższej argumentacji za prawidłowe należy uznać rozstrzygnięcie organów obu instancji.
Zarzuty skargi są bezprzedmiotowe, świadczą o braku rozeznania w zakresie instytucji wydania zaświadczeń w trybie art. 217 k.p.a., tj. w trybie w którym zgłoszono wniosek inicjujący niniejsze postępowanie.
Błędne jest stanowisko skarżącego, jakoby w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 k.p.a. organ wydający zaświadczenie był umocowany i obowiązany badać postawy dokonania wpisu w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 Nr 108 poz. 908) Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punków w skali o 0-10 i wpisuje się do tej ewidencji. Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego,(Dz. U. Nr 236, poz. 1998).
Należy jeszcze raz podkreślić, w trybie niniejszego postępowania Komendant Wojewódzki Policji nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej treści, ponieważ w prowadzonej przez niego ewidencji bezsprzecznie odnotowany był inny stan faktyczny, aniżeli ten, którego potwierdzenia żądał skarżący.
Z punktu widzenia postępowania dotyczącego wydania zaświadczenia - odzwierciedlającego dane z ewidencji organu - nie ma natomiast znaczenia, czy wpisy te wprowadzone zostały zasadnie. Istotne jest, że na dzień sporządzenia zaświadczenia widniały one w ewidencji i nie zostały w przepisanym trybie usunięte.
W świetle powyższej argumentacji, organ zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści na podstawie art. 219 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).