Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek J. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dodatkowych wyjaśnień złożonych na wezwanie referendarza sądowego wynika, iż J. K. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z córką. Mieszka w domu byłej żony, w którym zajmuje jeden pokój. Z byłą żoną nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Córka wnioskodawcy uczy się i popołudniami pracuje. Wnioskodawca pracuje dorywczo na budowach, nie ma stałej pracy. Uzyskuje dochód około 1500-1800 zł. Córka uzyskuje dochód 500-600 zł. Wnioskodawca wskazał, że ponosi następujące koszty: 235 zł czynsz, 150 zł media, żywność 600-800 zł., pomoc finansowa córce 200 zł., alimenty 400 zł., 390 zł KRUS (na kwartał). Wnioskodawca posiada gospodarstwo rolne o pow. 2,5 ha, które dzierżawi brat wnioskodawcy, posiada 14 letni samochód osobowy, który jest niezbędny do pracy. Wnioskodawca dodał, że nie posiada żadnego sprzętu rolniczego, inwentarza żywego, nie otrzymuje dotacji, nie dzierżawi dodatkowych gruntów, nie otrzymuje świadczeń z pomocy społecznej, nie otrzymuje pomocy od rodziny, nie posiada konta bankowego. Do wniosku dołączono kopę dokumentu PIT córki wnioskodawczyni.
W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (tj. np. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawcy uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca wraz z córką utrzymuje się z kwoty około 2 500 zł., przy czym córka osiąga dochód około 500-600 zł. Dochód wnioskodawcy poza zwykłymi wydatkami życiowymi (czynsz, media, żywność), obciążony jest dodatkowymi wydatkami takimi jak alimenty (400 zł.) płacone na mocy wyroku sądu oraz około 200 zł pomocy finansowej dla córki, której dochody są niewysokie. Wskazać należy, że dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawca wraz córką jest niewysoki – w przeliczeniu na osobę wynosi ok. 1 250 zł. Zdaniem orzekającego poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu może narazić stronę na powstanie uszczerbku utrzymania koniecznego własnego i rodziny.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.