Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.(dalej: "Kolegium") - po rozpatrzeniu odwołania Miejskiego Zakładu Oczyszczania w P. Sp. z o.o. (dalej: "Skarżący") od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...]w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Miejski Zakład Oczyszczania w P. Sp. z o.o., wnioskiem z dnia 7 września 2012 r., zwrócił się do Starosty [...] o uregulowanie należności w kwocie 21.319,79 zł za przechowywanie i dozór pojazdu Polonez Caro nr rej. [...], w okresie od dnia 24 kwietnia 2009 r. do dnia 9 października 2010 r., na strzeżonym parkingu depozytowym prowadzonym przez Skarżącego.
Starosta P., po rozpatrzeniu powyższego wniosku, ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w całości. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi przez Skarżącego i umieszczony na jego parkingu strzeżonym, zgodnie z dyspozycją Policji z dnia 23 października 2008 r. na podstawie art. 130a ust. 1, ust. 2, ust. 5a, ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm., dalej: "Prawo o ruchu drogowym").
Następnie, samochód ten został odebrany z parkingu strzeżonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. dopiero w dniu 9 października 2010 r. - na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w P. Wydział [...] Cywilny z dnia [...] września 2010 r., sygn. akt [...], w którym Sąd nakazał usunięcie pozwanemu Skarbowi Państwa - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego przedmiotowego pojazdu z terenu strzeżonego parkingu depozytowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał także, że samochód ten stał się własnością Skarbu Państwa w dniu 24 kwietnia 2009 r. Starosta podniósł, że zgodnie z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej.
Tym samym organ I instancji stwierdził, że: pojazd nie przeszedł na własność Powiatu [...], samochód ten obecnie nie znajduje się na terenie żadnego parkingu strzeżonego wskazanego przez starostę jako właściwy do przechowywania pojazdów usuniętych z drogi w trybie wskazanym w art. 130a Prawa o ruchu drogowym, powiat nie ma możliwości wystąpienia do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego ruchomości (zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237). W danym przypadku, Starosta P. nie stał się organem egzekucyjnym w rozumieniu art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.) i nie posiada legitymacji do zaspokojenia żądań przechowawcy pojazdu. Organ skonstatował, że postępowanie z wniosku Miejskiego Zakładu Oczyszczania w P. Sp. z o.o. jest bezprzedmiotowe.
Pismem z 29 kwietnia 2014 r., Miejski Zakład Oczyszczania w P. Sp. z o.o., złożył w ustawowym terminie odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...], wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie na rzecz Skarżącego zapłaty żądanej należności lub przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu podniesiono, że Starosta P. powinien wystąpić do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, a ciężar uregulowania należności za dozór tego pojazdu spoczywa na Staroście P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania, powołaną decyzją z [...] maja 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium o ile zasadne było rozstrzygnięcie organu I instancji o umorzeniu postępowania, o tyle uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nie w pełni prawidłowe.
Organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku gdy pojazd został usunięty z drogi przed dniem 4 września 2010 r. (w niniejszej sprawie miało to miejsce w dniu 23 października 2008 r.) i przed tą datą upłynął 6 – miesięczny termin do dnia usunięcia, po upływie którego uznaje się pojazd za porzucony zgodnie z brzmieniem art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r.), zastosowywanie będą miały przepisy o charakterze intertemporalnym, tj. art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018 z późn. zm.). Z ust. 1 i 2 tego artykułu wynika, że w takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 11, zgodnie z którym przepadek pojazdów orzeka się na rzecz powiatu, w sytuacji gdy w ogóle nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdu usuniętego i nieodebranego w 6 - miesięcznym terminie określonym w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r.), jak i w sytuacji gdy takie postępowanie toczyło się, ale nie zostało zakończone przed dniem 4 września 2010 r. (w takiej sytuacji toczące się postępowanie podlega umorzeniu a sprawę przekazuje się właściwemu staroście).
Kolegium uznało, że niezależnie od tego kiedy doszło do usunięcia pojazdu z drogi i niezależnie od tego kiedy upłynął 6 - miesięczny termin określony w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r.), po którym pojazd miał przepaść na rzecz Skarbu Państwa, w chwili obecnej przepadek każdego z takich pojazdów orzeka się na rzecz powiatu - poza pojazdami, co do których już wcześniej zakończono postępowanie w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (decyzją naczelnika urzędu skarbowego).
Dalej, organ II instancji wskazał, że niesporne jest, iż przedmiotowy pojazd usunięty i przechowywany przez Skarżącego jest ruchomością, która nie stała się jeszcze własnością Powiatu [...] na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów wydanego w postępowaniu cywilnym. Wobec tego, dopóki brak jest orzeczenia o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu [...], żądanie spółki jest przedwczesne, a prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe. Zatem, zdaniem Kolegium, decyzja Starosty [...] o umorzeniu postępowania jest zasadna. Kolegium zakwestionowało jednak twierdzenie organu I instancji, że Starosta P. nie ma możliwości wystąpienia do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, gdyż brak jest decyzji właściwego naczelnika urzędu skarbowego o umorzeniu postępowania, a wyrokiem Sądu Rejonowego w P. Wydział [...] Cywilny z dnia [...] września 2010 r. orzeczono o przejściu własności pojazdu z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa.
Zdaniem organu odwoławczego należy mieć bowiem na względzie, że przedmiotem sprawy sądowej, w której zapadł ww. wyrok nie była kwestia orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i kwestia własności nie jest przedmiotem sentencji tego wyroku. Kolegium podniosło także, że niniejszej sprawy nie została wydana decyzja deklaratoryjna właściwego naczelnika urzędu skarbowego o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i wobec tego powinny mieć zastosowanie przepisy o charakterze intertemporalnym, tj. ww. art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw.
Miejski Zakład Oczyszczania w P. Sp. Z o.o., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 25 maja 2017 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2017 r.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.:
- a) art. 6 k.p.a., w związku z art. 7 Konstytucji RP i art. 11 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez złamanie zasady lex retro non agit w zakresie braku obowiązku starosty do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, w sytuacji w której przed dniem 12 czerwca 2009 r., naczelnik urzędu skarbowego nie orzekł przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a zatem nie może być organem właściwym w sprawie do rozstrzygnięcia roszczeń skarżącej, pozwalającej na uznanie, iż organem pozbawionym prawa do rozpoznania roszczenia jest Starosta;
- b) art. 7, 77, 80 k.p.a., w związku z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., poprzez dokonanie niepełnej oraz dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w sprawie o czym jednoznacznie świadczy treść uzasadnienia decyzji Kolegium, które nie nadało odpowiedniego znaczenia okoliczności, iż naczelnik właściwego urzędu skarbowego nie wydał decyzji przed dniem 12 czerwca 2009 r.,
- c) art. 105 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i rażące naruszenie w stanie sprawy, który nie pozwalał na uznanie, iż wystąpiła przesłanka wskazana w przywołanym przez organ I i II stopnia art. 105 k.p.a., tj. "bezprzedmiotowość postępowania", pozwalają na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania.
- 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu wówczas obowiązującym (j.t. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm. ze zm. i Dz.U. z 2008 r. Nr 100, poz. 649) w zw. z art. 11 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez przyjęcie zapatrywania, iż nie orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz starostwa powoduje brak legitymacji tego organu do rozstrzygnięcia o kosztach przechowania i dozoru pojazdu.
Na podstawie wyżej opisanych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz zobowiązanie - w trybie art. 145a p.p.s.a. - organu I instancji do wydania decyzji rozstrzygającej o roszczeniu skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. umarzającą, na podstawie art. 105 k.p.a., postępowanie z wniosku Skarżącego w sprawie uregulowania należności za przechowywanie i dozór pojazdu na strzeżonym parkingu depozytowym.
Z niespornych okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy wynika, że samochód marki - Polonez Caro nr rej. [...], został umieszczony na parkingu strzeżonym skarżącej Spółki w dniu 23 października 2008 r. i nie został odebrany przez właściciela lub osobę upoważnioną przed upływem sześciu miesięcy od dnia umieszczenia. W związku z tym, zgodnie z art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 czerwca 2009 r. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06) pojazd ten został uznany za porzucony z zamiarem wyzbycia się i powinien przejść na własność Skarbu Państwa z mocy ustawy. Pomimo obowiązku określonego w § 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. 191, poz. 1377), Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie wydał orzeczenia o przejęciu samochodu na rzecz Skarbu Państwa.
Takiego orzeczenia nie wydał również sąd powszechny. Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 7 września 2010 r. zobowiązał ten organ jedynie do odebrania samochodu. Sąd ten nie rozstrzygał o jego przepadku. W rezultacie w dniu 9 października 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odebrał samochód z parkingu.
Z okoliczności faktycznych sprawy wynika zatem, że sporny samochód nie został przejęty na rzecz Skarbu Państwa przed dniem 4 września 2010 r., tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Oznacza to, że w kwestii dotyczącej przepadku samochodu zastosowanie ma, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, przepis interporalny, tj. art. 12 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r. Z przepisów tych wynika, że w przypadku, gdy termin sześciomiesięczny upłynął przed dniem 4 września 2010 r. (dzień wejścia w życie ustawy zmieniającej), to przepadek pojazdu orzeka się na rzecz powiatu. Obowiązki w tym zakresie ciążą, z mocy obecnie obowiązującego art. 130 a ust. 5f Prawa o ruchu drogowym, na organach powiatu. Z przepisem powyższym koresponduje treść art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, który stanowi, że starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach o których jest mowa w ust. 1 i 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od jego usunięcia.
Zgodnie z kolei z art. 130a ust. 10f Prawa o ruchu drogowym, do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W sprawie pomiędzy organem a dozorcą nie ma natomiast zastosowania art. 130 ust. 10h Prawa o ruchu drogowym.
Sprawę kosztów powstałych pomiędzy organem egzekucyjnym a dozorcą reguluje art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten może być stosowany w sytuacjach określonych w art. 130a Prawa o ruchu drogowym w oparciu o § 3 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organem właściwym w tych sprawach jest wprost wskazany w tym rozporządzeniu starosta. W § 4 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia z 2011 r. określono, że jako "organ egzekucyjny", na potrzeby stosowania działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należy uznać "starostów w zakresie: (...) likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.)".
W konsekwencji należy uznać, że art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może być stosowany w sytuacjach określonych w art. 130a Prawa o ruchu drogowym w oparciu o § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r., a organem właściwym ("organem egzekucyjnym") jest wprost wskazany w tym rozporządzeniu starosta. Z powyższych względów należy uznać, że art.102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi podstawę prawną przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za świadczone usługi przez Skarżącego.
Zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. "Organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1." Przepis ten odczytywać należy z ogólnym przepisem ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - art. 64b § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że "wydatkami egzekucyjnymi są koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji, a w szczególności na opłacenie (...) przewozu, załadowania, rozładowania, przechowania, utrzymania (...) ruchomości odebranych albo usuniętych z opróżnionych budynków, lokali i pomieszczeń" oraz art. 64c § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym "Opłaty (...) wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne.
Koszty egzekucyjne (...) obciążają zobowiązanego". Z powyższego wynika, że wydatki dozorcy stanowią wydatki egzekucyjne, a te z kolei stanowią wydatki, które zasadniczo "ponosi organ egzekucyjny" (art. 64b § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), a które wtórnie obciążają zobowiązanego.
Wobec powyższego należy wskazać, że stosując art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w oparciu o odesłanie z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r.) na potrzeby rozliczenia przedsiębiorcy świadczącego usługi usunięcia i przechowywania pojazdów, obecnie tylko i wyłącznie starosta uprawniony jest do przyznania temu przedsiębiorcy (dozorcy) usprawiedliwionych okolicznościami sprawy kwot. Rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o ten przepis (na podstawie odesłania z § 3 pkt 1 lit. c Rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r.) służy wypłacie wydatków dozorcy ruchomości i są to wydatki doraźnie ponoszone przez organ egzekucyjny.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że to Starosta P. jest właściwy do orzekania co do żądania Skarżącego o zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór nad pojazdem za okres jego przechowania.
Miejski Zakład Oczyszczania Sp. z o.o. w P. z wnioskiem o przyznanie kosztów wystąpił w dniu 7 września 2012 r. W tej dacie obowiązywał już zmieniony przepis art. 130 a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym nakazujący staroście wystąpienie do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Tego obowiązku starosta nie wykonał.
Mając powyższe na względzie, Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że sprawa o zwrot kosztów związanych z usunięciem i parkowaniem samochodu jest bezprzedmiotowa do czasu wydania orzeczenia sądowego i przepadku usuniętego pojazdu na rzecz powiatu, skoro to na organie powiatu ciąży obowiązek podjęcia działania w tym zakresie. Nie zachodzą zatem przesłanki umorzenia postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. Istnieje bowiem przedmiot sprawy (żądanie zwrotu kosztów) i organ, który wydaje decyzję w takich sprawach (starosta).
Nie można – jak uczyniło Kolegium – uznać, że ewentualna przedwczesność żądania strony jest równoznaczna z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Wprawdzie, w ocenie Sądu, zapłata wynagrodzenia na rzecz Skarżącego powinna być poprzedzona stosownym wyrokiem sądu powszechnego orzekającego przepadek pojazdu na rzecz powiatu, to jednak nie można uznać żądania w tym zakresie za przedwczesne w sytuacji gdy z wnioskiem do sądu powszechnego powinien był wystąpić organ, do którego zwrócono się o zapłatę kosztów przechowywania. Obowiązkiem organu wynikającym z ustawy jest wystąpienie do sądu ze stosownym wnioskiem i po uzyskaniu orzeczenia o przejściu własności pojazdu na rzecz powiatu podjęcie stosownych działań. Bezczynność organu w takim zakresie nie może być jednocześnie skuteczną przesłanką do twierdzenia o "przedwczesności" żądania zapłaty, należnego stronie z mocy ustawy.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Starosta P. naruszył art. 105 § 1 k.p.a. w sposób mający bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zaś nieprawidłowo skontrolował decyzję organu I instancji, czym naruszył nie tylko art. 105 § 1 k.p.a., ale również stanowiący podstawę rozstrzygnięcia organu II instancji - art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a.
Rozpatrując ponownie sprawę, Starosta P. weźmie pod uwagę wskazania oraz zawartą w niniejszym wyroku ocenę prawną, w szczególności dotyczącą braku bezprzedmiotowości postępowania. Organ podejmie też bez zwłoki stosowne kroki w celu uzyskania orzeczenia sądu powszechnego w zakresie uzyskania tytułu prawnego do przedmiotowego pojazdu. Jednocześnie rozpatrując wniosek strony skarżącej w zakresie przyznania jej kosztów związanych z przechowaniem i dozorem pojazdu, wyda - po przeprowadzeniu stosownego postępowania w tym zakresie – merytoryczne orzeczenie, załatwiające sprawę.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Sąd uznał skargę za uzasadnioną i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy - p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.