Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2007r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Gminy C. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r, znak: [...] o stwierdzeniu, z urzędu, nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004 r., znak: [...], w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę chodnika na działkach, [...] (tj. na działkach stanowiących własność osób fizycznych, gminy C.) - a w pozostałej części, obejmującej działki nr [...], stanowiące pas drogowy drogi nr [...] - odmawiającą stwierdzenia nieważności, - utrzymał w mocy w/w własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.
Decyzją z dnia [...] lipca 2004r, znak: [...], Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie C. pozwolenia na budowę chodnika na działkach [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie nieważnościowe wobec w/w decyzji Wojewody [...] - zapadły zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja.
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewody [...] udzielała pozwolenia na budowę w części poza granicami pasa drogowego, co stanowi o naruszeniu właściwości organu i jest kwalifikowaną wada decyzji administracyjnej, w rozumieniu art. 156 § 1 kpa. Stosownie do postanowień art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r, (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r, Nr 207, poz. 2016 z późn. zm. - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania badanej decyzji) wojewoda jako organ pierwszej instancji jest właściwy w sprawach dróg publicznych krajowych i wojewódzkich Organ wskazał, że droga nr [...] jest zlokalizowana na działkach nr [...], pozostałe działki, na których zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja znajdują się poza granicami pasa drogowego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższa decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła Gmina C. dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji.
Skarżąca Gmina wskazała, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pominął całkowicie treść art. 33 ust 1 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie, z którym pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Z zapisu, art. 33 ust 1 można wnioskować, iż zamiarem ustawodawcy było uniemożliwienie dzielenia pozwolenia na budowę przy zamierzeniu jednoobiektowym. Budowa chodnika będąca przedmiotem postępowania jak najbardziej spełnia wymogi definicji zamierzenia jednoobiektowego i wobec czego powinna być objęta jednym pozwoleniem na budowę.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa.
Kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją z dnia [...] lipca 2004r., znak: [...], Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzieliła Gminie C. pozwolenia na budowę chodnika na działkach [...]. Przedmiotowy chodnik miał zostać usytuowany przy drodze krajowej nr [...].
Wojewoda jest organem administracji architektoniczno budowlanej pierwszej instancji w sprawach dróg krajowych i wojewódzkich (art. 82 ust 3 ustawy Prawo budowlane).
Pojęcie "drogi publicznej" dla potrzeb Prawa budowlanego należy rozumieć według przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (DZ.U. 07.19.115).
Zgodnie z przepisem art.2.1. w/w ustawy - drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie; drogi powiatowe; drogi gminne. Przepis art.4 ustawy o drogach publicznych.stanowi, że pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Droga zaś, to- budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Chodnik zdefiniowano jako część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych.
Zdaniem Sądu, skoro droga jest zlokalizowana w pasie drogowym to chodnik, który jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pieszych, też objęty jest pasem drogowym. W tym stanie rzeczy kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja pozwolenia na budowę, w odniesieniu do całej inwestycji, została wydana przez właściwy organ.
Mając na uwadze powyższa argumentację Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art.145§1 pkt1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.)