Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2008 r, nr [...]. działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej firmie I S.A. pozwolenia na rozbudowę piekarni szwajcarskiej - magazyn izotermiczny na działkach nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że na wniosek E.i D. M. właścicieli sąsiedniej działki nr [...] wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r, nr [...].
Kontrolując przedmiotową decyzję Wojewoda [...] stwierdził, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa, gdyż część projektowanego budynku została usytuowana bezpośrednio przy zachodniej oraz południowej granicy działki nr [...] stanowiącej własność E. i D. M. Takie usytuowanie obiektu nie zostało przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy brak jest budynku, a inwestor nie uzyskał zgody na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych.
Zdaniem Wojewody [...] opisane usytuowanie budynku rażąco narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Jednocześnie Wojewoda [...] wskazał, że wydając decyzję o pozwoleniu na rozbudowę Starosta nie mógł oprzeć się na zapisach aktu notarialnego w którym właściciele działek sąsiednich wyrazili zgodę na wzajemne wznoszenie obiektów w ostrej granicy, gdyż usytuowanie budynków w granicy jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
Zdaniem Wojewody [...] doszło również do naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na terenie oznaczonym symbolem 89 PT, na którym położona jest działka inwestora dopuszcza zabudowę o wysokości maksymalnie 2 kondygnacji.
Tymczasem zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r, nr [...] projekt budowlany przewiduje budynek trzykondygnacyjny.
Wojewoda [...] wskazał, iż zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...].03.2006r. udzielono małżonkom M. na działce nr ew. [...] pozwolenia na budowę stacji paliw, a kolejną decyzją z dnia [...].06.2006r, Nr [...] udzielono pozwolenia na budowę zakładu mechaniki samochodowej zlokalizowanego w odległości 6 m od granicy z działką inwestora nr ew. [...] i 4,20 z działką inwestora nr ew. [...] co uniemożliwiało zdaniem Wojewody [...] wydanie kontrolowanej decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r znak: [...] w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2260/09, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po ponownym rozpatrzeniu odwołania I. S.A. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 153 ppsa związany jest oceną prawną wyrażoną w wyroku sądowym.
Mając na uwadze wskazania Sądu co do dalszego postępowania zawarte w wyroku z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2260/09, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrzył odwołanie i po przeanalizowaniu akt uznał, iż kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego.
Organ odwoławczy na podstawie projektu zagospodarowania terenu stanowiącego integralną część projektu budowlanego zatwierdzonego weryfikowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], ustalił, iż część projektowanego obiektu została usytuowana bezpośrednio przy zachodniej oraz południowej granicy działki o nr ew. 149. Zdaniem organu odwoławczego takie usytuowanie obiektu nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa bowiem nie jest ono przewidziane ani w uchwale Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr XXXV/404/2002, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]" (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2002 r., Nr 140, poz. 3107), która obowiązywała w dacie wydania badanej decyzji o pozwoleniu na budowę, ani też nie uzasadniają go rozmiary działki, na której przedmiotowa inwestycja jest realizowana.
Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że inwestor nie uzyskał zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, udzielanej przez właściwy organ w trybie przewidzianym przepisem art. 9 Prawa budowlanego.
W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że powyższe rozwiązania projektowe są niezgodne z przepisem § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Tym samym Starosta [...] zatwierdzając projekt budowlany dopuścił się rażącego naruszenia art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego gdyż nie sprawdził zgodności projektu zagospodarowania terenu z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi.
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego został również rażąco naruszony art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wlaściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jak wynika z § 54 punkt 3.3 planu miejscowego miasta "[...]", wysokość zabudowy powinna liczyć maksymalnie 2 kondygnacje. Zgromadzona w sprawie dokumentacja wskazuje, że w części biurowej projektowanego przedsięwzięcia zaprojektowano 3 kondygnacje. Powyższe rozwiązanie stanowi o niezgodności z planem miejscowym. Tym samym organ stopnia podstawowego, zatwierdzając projekt budowlany przedmiotowej inwestycji, dopuścił się naruszenia ww. przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż nie sprawdził zgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przesłanki wynikające z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy.
Rażąco naruszone zostały przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne.
Ponadto niemożliwe do zaakceptowania trzeba uznać skutki stwierdzonego naruszenia bowiem ograniczone zostają uprawnienia przysługujące właścicielom sąsiedniej nieruchomości w tym prawo własności.
Decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej firmie I. S.A. pozwolenia na rozbudowę piekarni szwajcarskiej - magazyn izotermiczny na działkach nr ew. [...]obręb [...] przy ul. [...].
Wskazał, iż dokonana przez niego ocena zgodna jest ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w wiążącym wyroku z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2260/09, a zarzuty odwołania jako podważające w istocie prawomocny wyrok nie mogły zostać uwzględnione.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła I. S.A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa, przez brak rzeczowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przez nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania
Skarżąca zarzuciła również błędną wykładnię § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez uwzględnienia woli stron zawartej w akcie notarialnym co do wzajemnego wyrażenia zgody na budowę w ostrej granicy działki.
Ponadto zarzuciła naruszenie art. 156 § 2 Kpa poprzez nierozważenie zarzutów, iż zaskarżona decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Podstawowe znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy ma kwestia związania Sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2260/09.
Wskazanym wyrokiem uchylona została wcześniejsza decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r, którą organ odwoławczy uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r i odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...].
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż " organ odwoławczy przyznając, iż takie usytuowanie budynku magazynu jest niezgodne z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], całkowicie dowolnie ocenił (nie przedstawiajac żadnej analizy swojego rozumowania), iż naruszenie to nie ma charakteru rażącego (...). Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie oczywiste naruszenie powyższych przepisów, ich charakter, a także skutki wywołane ich naruszeniem przesądzają, iż naruszenie to ma charakter rażący".
"W niniejszej sprawie organ z rażącym naruszeniem art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane nie dokonał wymaganych sprawdzeń".
"Ponadto za wadliwe uznać należy stanowisko, iż zatwierdzenie kontrolowaną decyzją, budynku o liczbie kondygnacji niezgodnej z planem nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa".
"Fakt, iż w niniejszej sprawie inwestycja znajduje się w strefie przemysłowo – technicznej nie ma znaczenia przy ocenie rażącego naruszenia prawa".
Wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku wiążą organy jak i Sąd obecnie orzekający w przedmiotowej sprawie.
Ocena prawna przesądza o tym, że weryfikowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca firmie I. S.A. pozwolenia na rozbudowę [...] - magazyn izotermiczny wydana została z rażącym naruszeniem przepisu art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku sądowym i w konsekwencji zasadnie uznał, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności.
Trafne jest stanowisko organu odwoławczego, który nie uwzględnił zarzutów odwołania jako podważających w istocie prawomocny wyrok sądowy.
Nieuzasadniony jest zarzut błędnej wykładni § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez uwzględnienia woli stron zawartej w akcie notarialnym co do wzajemnego wyrażenia zgody na budowę w ostrej granicy działki.
Wskazać należy, iż wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r przepis § 12 ust 6 w zakresie warunku uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, został uznany za niezgodny z art. 7 ust 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r – Prawo budowlane i utracił moc w tym zakresie 16 marca 2001 r.
Z tych względów wszelkie oświadczenia woli co do wzajemnego wyrażenia zgody na budowę w ostrej granicy działki nie mogły zostać uwzględnione.
Chybiony jest także zarzut wywołania nieodwracalnych skutków prawnych kontrolowaną decyzją.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zrealizowanie inwestycji nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 kpa.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art.. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm) oddalił skargę jako bezzasadną.