Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2006 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lutego 2003 roku zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę Alei [...]wraz z infrastrukturą techniczną (na odcinku od ul. [...] do ul. [...]) przedłużenie drogi krajowej nr [...].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że kwestionowana decyzja organu wojewódzkiego nie jest obarczona żadną z wad o jakich mowa w art. 156§1 kodeksu postępowania administracyjnego a wbrew twierdzeniom zainteresowanego przedmiotowe pozwolenie na budowę nie narusza art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
Skargę na powyższą decyzję wniósł zainteresowany właściciel nieruchomości przy ul. [...]zarzucając naruszenie prawa materialnego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który w obu decyzjach przyjął brak naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego bez żadnych argumentów świadczących o zasadności takiego stanowiska.
Zdaniem skarżącego, przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie uwzględniono wymogu poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich (zapewnienie dostępu do drogi publicznej) czym rażąco naruszono art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy i co stanowi podstawę żądania uchylenia obu decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podnosząc że skarżący posiada dostęp do drogi publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.
Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Decyzja objęta skargą sądową została wydana w postępowaniu nieważnościowym, należącym do postępowań nadzwyczajnych. W postępowaniu tym badaniu podlega decyzja wydana w postępowaniu zwykłym pod kątem naruszenia przepisu art. 156 § 1 kpa. Ocena, jakiej podlega badana decyzja ma na celu stwierdzenie, czy organ przy wydawaniu kontrolowanej decyzji nie naruszył art. 156 kpa i tylko w takim zakresie orzeka organ nadzorczy. Jest to postępowanie w nowej sprawie, o zawężonym i ściśle określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego zakresie, w którym to postępowaniu organ nadzorczy nie orzeka o istocie sprawy objętej postępowaniem zwykłym, a jedynie o naruszeniu /bądź nie/ przez organ administracji przepisu kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontroli organu nadzorczego podlegała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003 roku, zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę Alei [...]– przedłużenia drogi krajowej nr [...]. Organ nadzorczy nie stwierdził aby decyzja ta była obarczona wadą z art.156 kpa.
Skarżący będący właścicielem nieruchomości przy ul. [...], posiadał przed realizacją inwestycji dojazd bezpośredni do swojej nieruchomości. W obecnym stanie - jak twierdzi - nie ma bezpośredniego wjazdu do nieruchomości, bowiem Aleja [...] nie ma na wysokości jego nieruchomości tzw. lewoskrętu, co powoduje brak dojazdu od ulicy [...] i konieczność jazdy do ronda, żeby móc dojechać na nieruchomość (firmy zlokalizowane na nieruchomości skarżącego nie mają w ten sposób dogodnego wjazdu). W skardze zarzuca, że organy nadzoru odmawiając stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę naruszyły art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, bowiem nie zostały poszanowane uzasadnione interesy osób trzecich przez zapewnienie dostępu do drogi publicznej.
Z zarzutem tym nie sposób się zgodzić. Skarżący nie został pozbawiony dostępu do drogi publicznej i wjazdu z niej na nieruchomość przy ul. [...]. Okoliczność, że po zrealizowaniu inwestycji drogowej powstały dla właściciela nieruchomości pewne uciążliwości, nie podważa legalności decyzji o pozwoleniu na budowę drogi. Jak trafnie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w zasadzie każda inwestycja polegająca na przebudowie drogi powoduje zmiany lokalizacji istniejących zjazdów, co może powodować uciążliwości i utrudnienia dla osób z nich korzystających.
Bezspornym jest w przedmiotowej sprawie, że skarżący w obecnym stanie posiada dostęp do drogi publicznej i choć nie jest to dojazd poprzez tzw. lewoskręt na wysokości tej nieruchomości, lecz poprzez korzystanie z utworzonego ronda, to niewątpliwie nie może twierdzić, że nie posiada dostępu do drogi publicznej, a tylko taka sytuacja stanowiłaby o naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten chroni interesy prawne osób trzecich. Wbrew stanowisku strony skarżącej, utrudnienia komunikacyjne związane z przebudową drogi dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1999 roku IVSA 1492/98).
Skoro zatem skarżący nie został pozbawiony dostępu do drogi publicznej, za trafne należało uznać stanowisko organów nadzorczych, że badana decyzja o pozwoleniu na budowę nie naruszyła rażąco art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, a że nie była obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156§1 kpa brak było przesłanek do stwierdzenia jej nieważności. Za chybiony należy uznać więc zarzut skargi, że w zaskarżonej decyzji organy nadzoru nie chciały się zająć naruszeniem prawa, a pisały tylko o stanie faktycznym, skoro zgodnie z art. 7 i 77 kpa organ administracji obowiązany jest do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a ustalenie to przesądza o sposobie załatwienia sprawy tj. w tym konkretnym przypadku o ocenie czy zostało rażąco naruszone prawo.
Skoro zatem organy nadzoru dokonały oceny kontrolowanej decyzji pod kątem naruszenia art. 156§1 kodeksu postępowania administracyjnego a jak wskazano wyżej art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie dotyczy sytuacji wskazanej przez skarżącego, brak jest podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcia te naruszają prawo.
W tym stanie rzeczy skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270).