Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 lutego 2009 r. S. S. reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. M. P. wniosła o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2009 r. poprzez "sprostowanie oczywistej omyłki w postaci wykreślenia w kosztach zastępstwa procesowego kwoty 55,00 złotych tytułem podatku VAT".
W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż "pełnomocnik procesowy nie jest podatnikiem podatku VAT, zatem określenie przedmiotowej kwoty w wyroku stanowi oczywistą pomyłkę".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki zawarte w wyroku.
Wykładania gramatyczna wymienionego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami.
W przedmiotowej sprawie, wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. przyznano ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnikowi skarżącej - radcy prawnemu M. P., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), oraz kwotę 55 zł (pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem 22% podatku od towarów i usług łącznie kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych). Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o wykreślenie w kosztach zastępstwa procesowego kwoty 55 złotych tytułem podatku VAT.
Wskazać należy, iż przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wykracza on poza zakres objęty dyspozycją przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a.
Tryb sprostowania wyroku można stosować wyłącznie wtedy, gdy zasądzona przez Sąd kwota jest wynikiem nieprawidłowej operacji arytmetycznej (błąd rachunkowy), a nie wtedy, gdy Sąd nie zauważa pewnych wydatków przy sumowaniu kosztów, czy wręcz je pomija, jak również wtedy gdy zasądza koszty w większym wymiarze (zob. postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 697/08).
Wysokość zasądzonych kosztów skarżąca może kwestionować, wnosząc środek odwoławczy zarówno co do istoty sprawy (skarga kasacyjna), jak i ten, który dotyczy jedynie kosztów postępowania (zażalenie).
Na marginesie wskazać należy, iż zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349), w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.