Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. i H. B., utrzymał w mocy postanowienie Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] udzielające zgody umożliwiającej wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej dobudowie budynku oranżerii na działce ewid. nr [...] w odległości 0,5m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. [...] w miejscowości G. gm. P. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że Minister Transportu i Budownictwa pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. upoważnił Starostę P. do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.), a warunkiem tego odstępstwa jest poszanowanie interesów osób trzecich oraz wykonanie połaci dachowej bez okapu ze spadkiem w kierunku od granicy sąsiedniej działki nr [...].
Oceniając wydane w tej materii postanowienie Starosty, na które zażalenie wnieśli zainteresowani organ odwoławczy stwierdził, że dokumentacja techniczna wskazuje, iż powyższe warunki zostały spełnione, jak również spełniony został wymóg określony w art. 9 Prawa budowlanego.
Z tych względów organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Skargę sądową na powyższe postanowienie wnieśli zainteresowani właściciele działki nr [...], domagając się uchylenia rozstrzygnięć obu instancji i podnosząc, że wydano je mimo oczywistego złamania warunków określonych w piśmie Ministra z dnia [...] kwietnia 2006 r.
Zdaniem skarżących ich interesy nie zostały poszanowane, bowiem dach dwuspadowy jest w kierunku ich działki a fundament projektowanej ślepej ściany usytuowany jest w odległości paru centymetrów od granicy działki skarżących. Tym samym postanowienia obu organów są nieprawidłowe, przy czym upoważnienie Ministra zostało uzyskane w oparciu o dane inwestora, niezgodne z prawdą.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, wskazując że zarzuty skargi są nieuzasadnione i nie dotyczą tematu objętego postanowieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga podlega uwzględnieniu, ale z innych motywów niż w niej podane.
Postanowienie Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2006 r., objęte przez Wojewodę [...] postępowaniem odwoławczym, zostało wydane na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 207/03, poz. 2016).
Przepis ten w ust. 1 przewiduje, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, wymienionych w art. 7 ustawy, a zgody na to odstępstwo udziela w drodze postanowienia właściwy organ po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane. Zarówno ustawa Prawo budowlane, jak również żaden inny przepis prawa nie przewiduje aby wymienione wyżej postanowienie wydane w trybie art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego mogło być zaskarżone zażaleniem. Zgodnie zaś z art. 141 § 1 kpa na postanowienia wydane w toku postępowania służy stronie zażalenie tylko wówczas, gdy zażalenie przewidziane jest przepisem prawa.
Tym samym postanowienie wydane w trybie art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego o udzieleniu bądź odmowie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, nie może być zaskarżone zażaleniem do organu wyższego stopnia, skoro żaden przepis prawa nie przewiduje zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Może być ono kwestionowane jedynie w ramach odwołania od decyzji wydawanej w sprawie, w której postanowienie to zapadło.
Rozpoznanie więc w niniejszej sprawie zażalenia na niezaskarżalne postanowienie Starosty z dnia [...] kwietnia 2006 r., nastąpiło w warunkach art. 156 § 1 pkt 2 kpa (rażące naruszenie prawa) stanowiącego podstawę stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego. Dlatego też Sąd w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.