Uzasadnienie
Skarżący P. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W nadesłanym wniosku na formularzu PPF wskazano, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z matką L. W. Utrzymują się z emerytury L. W. w wys. 1 353,42 zł., oraz zasiłku stałego z ZUS P. W. w wysokości 604 zł. We wniosku wskazano, że wnioskodawca osiąga bardzo niskie dochody. Wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną (stopień niepełnosprawności umiarkowany). Po opłaceniu bieżących stałych wydatków (leki czynsz media, podatki, żywność) wnioskodawcy i jego matce jak wskazano praktycznie nie pozostają żadne środki. Posiada nieruchomość we współwłasności – dom o pow. 500 m2 w 1/8 części oraz działkę o pow. 50 arów we współwłasności w 1/8 części. Wskazał następujące wydatki 466 zł czynsz, gaz 50 zł., światło 50 zł., śmieci 20 zł., leki i wizyty lekarski ok. 300 zł., żywność około 700 zł., telefon 20-80 zł.
Do wniosku dołączono kserokopię: decyzji o ustaleniu prawa do zasiłku stałego, i orzeczenia o niepełnosprawności.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny.
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Strona musi zatem wykazać, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej zasady.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawcy uznać należy, iż zasadnym jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść tego wydatku. Utrzymuje się z matką z środków otrzymanych z emerytury i zasiłku stałego. Łącznie dochód w rodzinie wynosi 1 957,41zł. Uznano, że wnioskodawca po opłaceniu niezbędnych życiowych (koniecznych) wydatków nie jest w stanie samodzielne ponieść kosztów sądowych bez narażenia na powstanie uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny, tym bardziej, że domowy budżet jest obciążony koniecznymi wydatkami na leki i leczenie. W tej sytuacji wniosek o przyznanie prawa pomocy uznano za zasadny.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.