Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r. oddalił skargę A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r.
Postanowieniem z dnia 11 marca 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, pełnomocnikiem skarżącego wyznaczona została adw. M. D. Pismem z dnia 12 maja 2015 r. adw. M. D. zwróciła się z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, informując, że nie znalazła podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Do wniosku pełnomocnik skarżącego dołączyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461) stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji wynosi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Jak wynika z akt sprawy, adw. M. D. sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 20 stycznia 2015 r. Zauważyć jednocześnie trzeba, że adw. M. D. nie prowadziła sprawy w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie wynagrodzenia w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (która wynosi 240 zł). Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.