Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] na podstawie art. 54 ustawy Prawa budowlanego oraz art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] (dz. nr ew. [...] z obr. [...]) w [...], złożonego przez C. M. i Spółdzielnie Budowlano-Mieszkaniową [...] w dniu [...] grudnia 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] zgłosił sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania w/w budynku.
Organ stwierdził, iż budynek wybudowano na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicy-Gminy [...] nr [...]z dnia [...] maja 1991 r.
Podniósł również, iż C. M. nie był adresatem w/w decyzji i nie posiada przymiotu strony w sprawie.
Inspektor wskazał również, iż załączone do przedmiotowego zawiadomienia oświadczenie kierownika budowy nie odnosi się do kwestii zgodności wykonanych robót z zatwierdzonym projektem budowlanym. Ponadto do zawiadomienia nie dołączono aktualnego protokołu próby szczelności instalacji gazowej wewnętrznej.
Od powyższej decyzji odwołał się C. M. Wraz z odwołaniem złożył on również dokumenty o których braku był mowa w zaskarżonej decyzji - oświadczenie kierownika budowy, upoważnienie zarządu SBM [...] oraz protokół przeglądu technicznego wewnętrznej instalacji gazowej.
Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Podniósł, on również, iż organ ten nie miał obowiązku wzywania inwestora do uzupełnienia zawiadomienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a.
Wskazał, iż zawiadomienie o zakończeniu budowy jako nie kompletne stanowiło wystarczającą przesłankę do wydania decyzji zgłaszającej sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania zgodnie z art. 57 Prawa budowlanego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył C. M. Zarzucił on organom naruszenie art. 7,8, 9 i 12.k.p.a. oraz doprowadzenie do przewlekłości postępowania. Podniósł, iż organ I instancji powinien zastosować art. 64 § 2 k.p.a.
Skarżący stwierdził, iż sprzeciw organu I instancji jest bezzasadny i bezpodstawny. Wniósł o uchylenie decyzji obu instancji.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione przez stronę skarżącą.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Na podstawie art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest zasadna, bowiem decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 oraz art. 138 k.p.a.
Jak wynika z treści art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Z powyższego wynika więc obowiązek organu administracji, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa (wyrok NSA OZ w Lublinie z 7 października 1983 r., SA/Lu 240/83, niepubl.). Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego.
Oznacza to, iż organ narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego.
Natomiast art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W świetle art. 138 k.p.a. organ II instancji obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Organ ten nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji. Kompetencje organu odwoławczego oznaczają dokonanie merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji. Jeżeli nie usuwa on naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji - utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu - wydaje decyzję również naruszającą prawo (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 14 kwietnia 1999 r. sygn. akt SA/Bk 675/98 i SA/Bk 676/98 publ. LEX Polonica).
Organ odwoławczy jest zobowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego, jakie zaszły w sprawie po wydaniu zaskarżonej decyzji organu I Instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały przez organ II instancji wyjaśnione wszystkie okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania administracyjnego.
Skarżący wraz z odwołaniem przedstawił dokumenty o których była mowa w decyzji I instancji.
Zgodnie z art. 138 k.p.a. organ odwoławczy powinien orzec w sprawie mając na względzie zmiany stanu faktycznego jaki zaszły w sprawie. Podejmując rozstrzygniecie w sprawie organ powinien w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy istniejący w chwili orzekania, a nie na dzień wydania decyzji I instancyjnej.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając przedmiotowa decyzję dopuścił się naruszenia prawa polegającego na niedokładnym wyjaśnieniu, rozpatrzeniu i ocenie stanu faktycznego będącego podstawa decyzji, które to uchybienia w ocenie Sądu miały istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w punkcie I na podstawie art. 145 § 1 ust 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W punkcie II orzeczono na podstawie art. 152 w/w ustawy.