Uzasadnienie
S Sygn. akt VII SA/Wa 1483/15
M. C. prowadzący działalność gospodarczą [...] złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] marca 2015 r. [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z prowadzeniem działalności w zakresie obrotu żywnością.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartych w wymienionym przepisie.
Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia ww. przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, jednakże uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć określone stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi skutki prawne. Zatem to strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła tych przesłanek.
Wyjaśnić bowiem należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się dominujący pogląd przemawiający za udzieleniem ochrony tymczasowej, jeżeli skarżący wykaże, że w jego sytuacji majątkowej wywiązanie się z nałożonego obowiązku wykonania decyzji administracyjnej wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody, zaś skarżący powinien złożyć stosowne dokumenty obrazujące jego sytuację finansową, pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. (por. post. NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r., II OZ 253/13; z dnia 17 stycznia 2012 r., I OZ 13/12; z dnia 21 stycznia 2013 r., II FZ 1076/12; z dnia 22 grudnia 2011, II FZ 743/11). Argument strony skarżącej, że wymierzona grzywna spowodowałaby utratę płynności finansowej, problemy z rozliczeniem z kontrahentami oraz ograniczenie wydatków co w pierwszej kolejności przełoży się na redukcję etatów nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Profesjonalny pełnomocnik nie złożył dokumentów które potwierdzałyby twierdzenia strony skarżącej.
Okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Sąd stwierdził, że skarżący nie dopełnił ciążących na nim obowiązku wykazania zasadności złożonego wniosku w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. To do strony ubiegającej się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy wykazanie, że jej sytuacja jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 powołanej ustawy.
Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, bowiem twierdzenia strony winny wynikać z art. 61 § 3 p.p.s.a. i być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej i majątkowej oraz określać konkretne okoliczności.
Wobec powyższego, że nie wykazano zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.