Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] kwietnia 2009r. na podstawie art. 145§1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 1 i 2, art. 150 § 1 i art. 151 § 2 w związku z art. 146 §1 kpa po wznowieniu postępowania na wniosek P.R. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] września 2001r. stwierdził, że decyzja Wojewody [...] została wydana z naruszeniem art. 145§1 pkt 4 kpa i odmówił uchylenia w/w decyzji, gdyż od daty doręczenia decyzji stronom upłynęło więcej niż 5 lat.
W uzasadnieniu organ podał, że wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie złożył P.R. dnia 15 lipca 2008r. wskazując jako przesłankę wznowienia postępowania art. 145§1 pkt 4 kpa.
W toku prowadzonego postępowania organ na podstawie przedstawionych przez wnioskującego dokumentów ustalił, że w czasie postępowania o pozwolenie na budowę obiektów budowlanych urządzeń radionawigacyjnych na terenie lotniska P.-Ł., wnioskujący posiadał przymiot strony w tym postępowaniu.
Organ ustalił, że decyzja Wojewody [...] została doręczona stronom do dnia 26 września 2001r. wobec tego wystąpiła przesłanka przedawnienia określona w art. 146§1 kpa, która zobowiązywała organ do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.
Odwołanie od tej decyzji złożył P. R..
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną [...] czerwca 2009r. na podstawie art. 138§1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, że ustalenia organu I instancji jak i wydane rozstrzygnięcie są prawidłowe wobec wystąpienia przesłanki a art. 146§1 kpa.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, że w postępowaniu wznowieniowym nie jest możliwe podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 156 kpa, gdyż postępowanie nieważnościowe jest odrębnym trybem postępowania nadzorczego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł P. R. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 156 kpa w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest niezasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] czerwca 2009r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2009r. stwierdzającą, że decyzja z [...] września 2001r. w przedmiocie pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem prawa i odmawiającą uchylenia objętej wnioskiem decyzji z uwagi na upływ terminu od jej doręczenia określony w art. 146§1 kpa.
Zgodnie z art. 145§1 w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
- 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję,
- 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art.100§2),
- 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
W świetle zaś art. 146§1 kpa uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145§1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w arf, 145§1 pkt 3-8 oraz w art, 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146§2). W przypadku zaistnienia którejkolwiek ze wskazanych w art. 146 kpa ujemnych przesłanek uchylenia decyzji w wyniku wznowienia, organ administracji, po wznowieniu postępowania, nie może uchylić decyzji dotychczasowej, a jedynie zgodnie z art. 151§2 kpa stwierdzić wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa.
Powołany przepis art. 146§1 kpa przesądza, iż upływ pięcioletniego lub dziesięcioletniego terminu, o którym mowa w tym przepisie, należy liczyć od dnia doręczenia decyzji dotychczasowej lub od jej ogłoszenia.
Przez "doręczenie" decyzji, o jakim mowa w art. 146 § 1 kpa, należy rozumieć doręczenie decyzji w odniesieniu do którejkolwiek ze stron biorących udział w danym postępowaniu, a więc gdy w ogóle doszło do doręczenia decyzji, przy czym termin, od którego liczy się upływ pięcioletniego okresu, biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie. Nie chodzi tutaj zatem o doręczenie decyzji stronie pominiętej w postępowaniu administracyjnym, lecz o datę doręczenia decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu.
W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo ustalił, iż ostatnie doręczenie objętej wnioskiem decyzji nastąpiło 26 września 2001r.
Tak więc po upływie okresu przedawnienia, który nastąpił w niniejszej sprawie, w trybie wznowienia postępowania, organ administracji publicznej utracił kompetencje nie tylko do uchylenia, ale i do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwyczajnym, z powodu stwierdzenia przez organ administracji braku podstaw do jej uchylenia, gdyż jest to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy – a upływ okresu przedawnienia oznaczony w art. 146§1 kpa oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania.
Prawidłowo natomiast oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 151§2 kpa.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.