Uzasadnienie
(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z (...) maja 2015 r., nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia (...) - utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z (...) marca 2015 r. nr (...) nakładające na (...) obowiązek przedłożenia - w terminie 3 miesięcy- oceny technicznej określającej czy roboty budowlane wykonane przy remoncie tarasu lokalu nr (...) w budynku wielorodzinnym przy ul. (...) są zgodne z przepisami i normami, ze szczególnym uwzględnieniem warstw izolacyjnych i odwodnienia liniowego, sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane i aktualny wpis na listę członków izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem tej izby.
Organ wskazał, że (...) września 2014 r., (...) listopada 2014 r. i (...) stycznia 2015 r. organ powiatowy przeprowadził kontrolę w sprawie wykonanych, w wyniku których ustalił, że lokal nr (...) usytuowany jest na IV piętrze. Wokół lokalu znajduje się taras o szerokości od 1 – 4 m. Taras od ul. (...) leży nad lokalem nr (...)(...). Na taras w lokalu nr (...) występują przecieki. Na całej powierzchni tarasu lokalu nr (...) ułożono deski drewniane na legarach drewnianych, o szer. 14cm z prześwitami 0,5 cm.
Według informacji (...) - właściciela lokalu nr (...), w sierpniu 2014 r. wykonano roboty budowlane: skucie płytek gresowych z klejem ze szlichty, uszczelnienie odwodnień liniowych, wykonanie płynnej izolacji na szlichcie i cokołach, ułożenie nowych płytek gresowych, legarów i desek.
Ponieważ ww. roboty wykonano bez zgłoszenia oraz mogą mieć one negatywny wpływ na konstrukcję tarasu i utrzymanie obiektu w należytym stanie technicznym organ ww. postanowieniem z (...) marca 2015 r. nałożył obowiązek przedłożenia oceny technicznej.
Organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie organu I instancji jest prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ - przytaczając art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego – wskazał, że bieżącą konserwacją będą prace wykonywane na bieżąco w węższym zakresie niż remont, przez który (art. 3 pkt 8) należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konsekwencji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyte w stanie pierwotnym.
Ustawa nie określa pojęcia bieżącej konserwacji. Z etymologicznego punktu widzenia różnica pomiędzy remontem a bieżącą konserwacją powinna wynikać z zakresu i częstotliwości wykonywanych robót budowlanych.
W ocenie organ II instancji wykonanych na ww. tarasie robót nie można zakwalifikować do bieżącej konserwacji, gdyż do takich czynności można zaliczyć odnowienie tarasu np. poprzez odmalowanie barierek i inne drobne naprawy czy tez wymianę wyłącznie wierzchniej warstwy w postaci płytek ceramicznych. Wykonanie zaś robót ingerujących w pozostałe części obiektu, pod warstwą płytek wykracza pojęcie bieżącej konserwacji, o jakiej mowa w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. Przez bieżącą konserwację rozumie się utrzymanie obiektu budowlanego w dobrym stanie, w celu jego zabezpieczenia przed szybkim zużyciem się, czy zniszczeniem i dla utrzymania go w stanie zgodnym z przeznaczeniem obiektu. Bieżącą konserwacją będą zatem prace budowlane wykonywane na bieżąco w węższym zakresie niż remont.
Z uwagi na przecieki do lokalu nr 13, znajdującego się bezpośrednio pod tarasem istnieje podejrzenie, że wykonane roboty budowlane mogą mieć negatywny wpływ na elementy konstrukcji tarasu i na utrzymanie obiektu w należytym stanie technicznym w zakresie izolacji przeciwwilgociowej lokalu nr (...). Istnieją zatem uzasadnione wątpliwości co do jakości wykonanych robót, co wypełnia dyspozycję art. 81c ust. 2 cyt. ustawy.
W ocenie WINB oględziny tarasu przez upoważnionego przedstawiciela PINB nie dają możliwości pełnej oceny prawidłowości wykonanych robót, ustalenie przez organ prawidłowości ułożenia warstw izolacyjnych i odwodnienia liniowego tarasu nie jest możliwe. Konieczne jest dokonanie specjalistycznych badań, w tym prawdopodobnie odkrywek nawierzchni. Sama obserwacja spornego tarasu jest w niniejszej sprawie niewystarczająca do stwierdzenia prawidłowości samowolnie wykonanego remontu tego tarasu.
Przedłożona dokumentacja pozwoli zaś na precyzyjne i nie budzące wątpliwości sformułowanie ewentualnych obowiązków, których wykonanie będzie miało na celu wyeliminowanie powodów występowania przecieków do lokalu nr 13 oraz adresata tychże obowiązków.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) maja 2015 r. złożył (...) wnosząc o jego uchylenie w całości, o uchylenie postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
- 1) naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. albowiem zaskarżone postanowienie nie zawiera uzasadnienia prawnego, a zgodnie ze wskazanym przepisem postanowienie, na które przysługuje zażalenie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne,
- 2) art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przedwczesne zastosowanie wobec Skarżącego uprawnień przysługujących organowi na podstawie tego przepisu, kiedy organ nie dokonał szczegółowej analizy i dokładnych ustaleń stanu faktycznego w oparciu o dostępne dla organu źródła i możliwe do przeprowadzenia środki dowodowe, gdy:
- - uzyskanie przez organ informacji od zarządcy budynku — (...) - o zakresie i przedmiocie prac na przedmiotowym tarasie przeprowadzonych przez zarządcę przed konserwacją przeprowadzoną przez Skarżącego, gdzie prace przeprowadzone przez zarządcę polegały na dokonaniu kilku odkrywek i w związku z tym skuciu wszystkich warstw izolacji do stropu i położeniu nowych warstw izolacji, które miały być zgodne z projektem, prowadziłoby organ do wniosku, że w pierwszej kolejności należy sprawdzić prawidłowość prac wykonanych przez zarządcę, jako prac ingerujących w konstrukcję budynku,
- - uzyskanie od (...) szczegółowych informacji dotyczących zastosowanych materiałów oraz sposobu i zakresu przeprowadzonych prac ogólnie opisanych w protokole kontroli z (...) stycznia 2015 r. pozwoliłoby organowi uzyskać znacznie więcej informacji na temat przeprowadzonych prac oraz ich prawidłowości,
- 3) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia z urzędu działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności niepodjęcie niezbędnych kroków w celu uzyskania informacji co do zakresu prac na przedmiotowym tarasie wykonanych przez zarządcę budynku i czy prace te zostały przeprowadzone prawidłowo, jak i niepodjęcie niezbędnych kroków w celu uzyskania informacji co do prawidłowości wykonania przez Skarżącego oraz technologii i materiałów wykorzystanych przez niego przy wykonaniu prac na tarasie przyległym do lokalu nr (...) w budynku przy ul. (...), a także nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w tym okoliczności wskazujących, że po zakończeniu prac na tarasie lokalu nr (...) nie wystąpiły już żadne przecieki, co stanowi argument przemawiający za prawidłowością wykonanych prac,
- 4) art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że przeprowadzone przez Skarżącego w lokalu nr (...) w budynku przy ul. (...) i na przyległym do tego lokalu tarasie prace stanowią remont i na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego podlegają zgłoszeniu, kiedy przeprowadzone prace stanowiły prace konserwacyjne, których przeprowadzenie było konieczne, w szczególności z uwagi na uszkodzenia płytek gresowych spowodowane niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi oraz konieczność odświeżenia lokalu i przystosowania go do potrzeb nabywcy lokalu i jego rodziny, a tego typu prace nie stanowią remontu i nie podlegają obowiązkowi zgłoszenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) maja 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie nakładające na (...) obowiązek przedłożenia – w trybie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego - oceny technicznej określającej, czy roboty budowlane wykonane na tarasie lokalu nr (...) w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym przy ul. (...) są zgodne z obowiązującymi przepisami i normami, ze szczególnym uwzględnieniem warstw izolacyjnych i odwodnienia liniowego tarasu.
Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia.
Regulacja ta umożliwia organom wykonywanie ich ustawowych zadań określonych przepisami Prawa budowlanego, w szczególności prowadzenie postępowania dowodowego w celu uzyskania odpowiednich informacji o stanie technicznym obiektu budowlanego, a ustalenia te mogą stanowić podstawę do podjęcia dalszych działań. Nałożenie omawianego obowiązku uzależnione jest od wystąpienia uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych, z których zrealizowano obiekt budowlany, a nadto powyższy obowiązek organ może nałożyć w przypadku wystąpienia uzasadnionych wątpliwości co do jakości samych robót budowlanych, tzn. w przypadku stwierdzenia, że zostały one wykonane niezgodnie ze sztuką budowlaną, czy też niezgodnie z obowiązującymi normami budowlanymi. Przepis ten ma również zastosowanie w przypadku, gdy stan techniczny obiektu budowlanego budzi wątpliwości organu administracyjnego.
Ustalenie istnienia wspomnianych uzasadnionych wątpliwości wymaga zatem przeprowadzenia postępowania dowodowego stosownie do reguł procesowych wyrażonych w art. 7 i 77 k.p.a., gdyż dopiero rezultat takiego postępowania może stanowić podstawę nałożenia obowiązku, o którym mowa w art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego i - w konsekwencji - narażenia strony na odpowiednie koszty. Dotyczy to zarówno samego obowiązku, jak też jego zakresu i wreszcie charakteru wymaganego od strony dokumentu, który powinien odpowiadać stwierdzonym wątpliwościom. Organ nadzoru budowlanego prowadzi bowiem określone postępowanie i wykonuje zadania ustawowe w ramach przyznanych mu kompetencji w zakresie kontroli przestrzegania właściwego stanu technicznego budynków mieszkalnych. Oznacza to z jednej strony uprawnienie organu do prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia zakresu istniejących nieprawidłowości, z drugiej konieczność jednoznacznego ustalenia występowania takich nieprawidłowości.
Obowiązek sporządzenia np. ekspertyzy technicznej obejmuje tylko jeden z elementów procedury wyjaśniającej i powinien mieć miejsce gdy organ dysponuje już wątpliwościami co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, a wątpliwości te uzasadnione są stwierdzonymi okolicznościami sprawy.
Taka sytuacja – zdaniem Sądu – miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.
Organy ustaliły bowiem, że skarżący w sierpniu 2014 r. wykonał roboty budowlane na tarasie lokalu nr (...) polegające na skuciu płytek gresowych wraz z klejem ze szlichty, uszczelnieniu odwodnień liniowych, wykonaniu płynnej izolacji na szlichcie i cokołach, ułożeniu nowych płytek gresowych, legarów oraz desek. Z ustaleń organów wynika jednocześnie, że występują przecieki na taras należący do lokalu nr (...) znajdujący się na III piętrze bezpośrednio pod tarasem skarżącego.
W ocenie Sądu, organy miały zatem podstawy powziąć uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonych robót budowlanych, a w konsekwencji stanu technicznego tarasu w lokalu nr (...).
Na marginesie już tylko wskazać trzeba, że ocenę techniczną sporządza osoba posiadająca stosowne uprawnienia budowlane potwierdzone zaświadczeniem właściwej izby samorządu zawodowego, co w konsekwencji ma na celu ochronę praw również skarżącego (inwestora) w procesie budowlanym.
W świetle przesłanek warunkujących nałożenie omawianego obowiązku – bez znaczenia pozostawała kwalifikacja wykonanych robót budowlanych i jako taka nie miała wpływu na rozstrzygnięcie. Dopiero uzyskany w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego materiał dowodowy pozwoli organowi na określenie istnienia ewentualnego obowiązku i zakresu robót niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Za niezasadne należy w konsekwencji uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 oraz pośrednio art. 107 § 3 k.p.a. Organy dokonały bowiem prawidłowej analizy stanu faktycznego, a jej wynik znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniach kontrolowanych postanowień.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.