Uzasadnienie
W dniu 17 stycznia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy H. S., w którym zakreśliła, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni oświadczyła, że utrzymuje się z dochodów z tytułu emerytury w wysokości 821,38 złotych miesięcznie. Wskazała, że posiada 1/3 udziału w mieszkaniu oraz 1/3 udziału w nieruchomości rolnej o pow. 10,43 ha.
Zaznaczyła, że cierpi na wiele schorzeń, które wyszczególniła we wniosku. Podała, ponosi następujące koszty tj. opłatę za gaz ok. 30,00 złotych, opłatę za energię elektryczną w wysokości ok. 35,00 złotych, opłatę za telefon w wysokości 40-50 złotych, podatek 30-40 rocznie. Ponadto wskazała, że wydaje ok. 90-100 złotych na leki, zaś około 300-400 złotych na zakup żywności. Oświadczyła, że żadnej pomocy ze strony rodziny nie otrzymuje.
Zarządzeniem z dnia 24 lipca 2012r. w niniejszej sprawie wezwano wnioskodawczynię do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wnioskodawczyni w nadesłanych wyjaśnieniach podała, że jest współwłaścicielem domu, udziałowcem w 1/3 części z 1966 r. niewykończonego, niepodzielonego. Wyjaśniła, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i samodzielnie również ponosi wszystkie opłaty. Utrzymuje się z emerytury w wysokości wskazanej wyżej. Nie posiada żadnego inwentarza żywego. Oświadczyła, że nie otrzymuje pomocy ze strony rodziny, ani żadnej organizacji społecznej, czy państwowej. Żadnych oszczędności nie posiada.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że w niniejszej sprawie wnioskodawczyni postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2012 r. przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 14 września 2012 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała o wyznaczeniu adwokata M. K. pełnomocnikiem z urzędu dla H. S.. Z tego też względu, wniosek z dnia 17 stycznia 2013 r. wnioskodawczyni został rozpatrzony tylko w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia z kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.)
Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w nadesłanym formularzu i wyjaśnieniach wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z nadesłanych informacji wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z wyłącznie z dochodu uzyskiwanego z tytułu emerytury w wysokości 821,38 złotych netto miesięcznie. Zaznaczyła, że jest osobą schorowaną co wynika z wniosku, w którym wyszczególniła schorzenia na które cierpi. Oświadczyła, że nie otrzymuje żadnej pomocy od rodziny ani opieki społecznej. Nie posiada również oszczędności pieniężnych.
Mając na względzie powyższe dane uznano, że skarżąca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Dochód uzyskiwany przez wnioskodawczynię jest na tyle niski, że nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.