Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), po ponownym rozpatrzeniu - w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 322/10 - wniosku Przedsiębiorstwa [...] "[...]" Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], stwierdzającą na wniosek B. J. nieważność decyzji Wojewody [...]z dnia [...]lipca 2007 r. znak [...], odmawiającej wszczęcia na wniosek B. J. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...]z dnia [...]grudnia 2004 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Przedsiębiorstwu [...] "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę bazy produkcji kruszyw mineralnych tj. budynku socjalnego, wraz z pomieszczeniem warsztatowym, węzła betoniarskiego, wiaty magazynowej wraz z infrastrukturą na działkach [...],[...],[...] w miejscowości [...]gm. [...], uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2009 r. stwierdził na wniosek B. J. nieważność decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2007 r. odmawiającej B. J. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...]z dnia [...]grudnia 2004 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Przedsiębiorstwu [...] "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę bazy produkcji kruszyw mineralnych tj. budynku socjalnego, wraz z pomieszczeniem warsztatowym, węzła betoniarskiego, wiaty magazynowej wraz z infrastrukturą na działkach [...],[...],[...]w miejscowości [...]gm. [...].
W ustawowym terminie Przedsiębiorstwo [...] "[...]" Sp. z o.o. wystąpiła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] września 2009 r.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] umorzył postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że Przedsiębiorstwo [...] "[...]" Sp. z o.o. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 322/10 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w postępowaniu zakończonym kontrolowaną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2007 r. skarżący był uznany za stronę. Wobec tego w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym tej decyzji winien stroną postępowania pozostać. W ocenie Sądu interes prawny skarżącego wynikający z wydanego na jego rzecz pozwolenia na budowę, które jest kontrolowane w postępowaniu nadzwyczajnym istnieje we wszystkich etapach prowadzonego postępowania - od złożenia wniosku o jego wszczęcie aż do wydania rozstrzygnięcia.
Organ przywołał treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270 dalej: p.p.s.a) i wskazał, że Przedsiębiorstwo [...] "[...]" Sp. z o.o. posiada w niniejszym postępowaniu przymiot strony.
Po ponownej analizie akt sprawy organ przypomniał, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową służącą do usuwania z obrotu prawnego aktów administracyjnych dotkniętych szczególnie kwalifikowaną wadą. W ocenie organu, za pochopne i przedwczesne należy uznać zawarte w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. ustalenia odnośnie konieczności stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2007 r. z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a.
Oceniając czy poddana kontroli w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa organ podał, że z treści wniosku B. J. z dnia [...] maja 2007 r. wynika, że swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty Powiatu [...]z dnia [...]grudnia 2004 r. wywodzi ona z tytułu własności działki nr [...]położonej w miejscowości [...]. Wprawdzie Wojewoda [...]nie ustalił, czy B. J. posiada jakikolwiek tytuł prawny do działki nr [...], natomiast położenie działki nr [...] ustalił w oparciu o kopię mapy ewidencyjnej (k. 36 akt Wojewody [...]), która nie stanowi dokumentu urzędowego, ani jego potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii, jednak uchybienia te, w ocenie organu, nie uzasadniają przyjęcia, że decyzja Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2007 r. jest dotknięta określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wadą nieważności.
Organ wskazał, że nierzetelne wyjaśnienie sprawy, czy błąd w ustaleniach faktycznych nie stanowi o kwalifikowanej wadzie decyzji. Jest to naruszenie prawa, ale nie o charakterze rażącym i może być ono usunięte przez organ odwoławczy lub zasygnalizowane przez sąd administracyjny rozpoznający skargę na decyzję wydaną w trybie zwykłym. Stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia przez organ administracji przepisów o charakterze proceduralnym, w tym także art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., jest możliwe jedynie w szczególnych przypadkach, np. w sytuacji, gdy organ administracji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego lub dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o nienaukowe metody badawcze. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca.
Organ podkreślił, że za rażące naruszenie prawa przyjmuje się takie naruszenie, którego nie da się pogodzić z obowiązującym porządkiem prawnym, a rozstrzygnięcie pozostaje w jawnej sprzeczności z brzmieniem przepisu. Zdaniem organu, trudno przyjąć, aby wydanie w omawianej sprawie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, mimo wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, oznaczało obarczenie decyzji wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - wadą rażącego naruszenia prawa. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi bowiem nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać.
Organ stwierdził, że decyzja o odmowie wszczęcia postępowania ma charakter formalnoprawny, w związku z czym wydanie takiej decyzji nie wywołuje skutków w postaci zaistnienia stanu powagi rzeczy osądzonej, a tym samym nie zamyka wnioskodawcy drogi do dochodzenia swoich praw. Wnioskodawca może powtórnie zwrócić się o wszczęcie postępowania, a w przypadku ponownej odmowy wszczęcia postępowania skorzystać z przysługujących stronie środków odwoławczych oraz ewentualnie skierować sprawę na drogę sądowoadministracyjną.
Ponadto, zdaniem organu, brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości oznaczeń granic i numerów działek widniejących na znajdującej się w aktach Wojewody [...]kopii mapy ewidencyjnej. Wątpliwości organu w zakresie ustaleń odnośnie usytuowania działki nr [...] względem obszaru, na którym zaprojektowano sporną inwestycję, nie wzbudziło także porównanie w/w kopii mapy z wydrukiem mapy z portalu internetowego geoportal.gov.pl.
Organ stwierdził również, że na wynik sprawy nie miała istotnego wpływu okoliczność nieustalenia przez Wojewodę [...], czy B. J. posiada tytuł prawny do działki nr [...], bowiem zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jest inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści oraz zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego. Przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Organ zaznaczył, że jak ustalono w toku postępowania, B. J. była w dniu [...] lipca 2007 r. właścicielką działki nr [...] położonej w miejscowości [...], co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wydruk treści księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...].
Wskazał, że nie istnieje przepis prawa materialnego, który w związku z inwestycją zatwierdzoną decyzją Starosty Powiatu [...]z dnia [...]grudnia 2004 r. wprowadzałby ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] położonej w miejscowości [...].
Organ stwierdził, że działka nr [...] jest oddzielona od terenu, na którym zlokalizowano przedmiotową inwestycję drogą o szerokości ok. 4,5 m. W odległości 4,5 m od działki nr [...] zaprojektowano jedynie ogrodzenie o wysokości 2,9 m oraz zieleń izolacyjną. Wiata magazynowa została zaprojektowana w odległości pow. 30 m, a budynek socjalno - magazynowy, bezodpływowy zbiornik na ścieki, śmietnik, miejsca postojowe dla samochodów oraz węzeł betoniarski przewidziano w odległości powyżej 70 m od granicy działki nr [...]. Pozostałe elementy inwestycji, takie jak dojście do budynku, plac postojowy i manewrowy, wewnętrzna, podziemna linia zasilania, przyłącze wody, elektroenergetyczne niskiego napięcia, przykanalik sanitarny, zlokalizowane także w znacznej odległości od granicy działki nr [...], z uwagi na swój charakter nie wprowadzają ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiednich działek.
Ponadto z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że praca kruszarek (urządzenia o zmiennej lokalizacji) powoduje emisję hałasu do środowiska, jednak dopuszczalne poziomy hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej nie zostaną przekroczone (zasięg izolinii 50dB wynosi ok. 100m, natomiast tereny mieszkaniowe oddalone są o ok. 300m). Ścieki socjalne gromadzone będą w zbiorniku bezodpływowym i wywożone do oczyszczalni ścieków, natomiast wody deszczowe odprowadzane będą istniejącą siecią kanalizacyjną do piaskownika i separatora oraz dalej do rowu melioracyjnego. Emisja zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego nie będzie miała miejsca, a gospodarka odpadami nie ulega zmianie.
Organ podał, że przedmiotowa inwestycja została decyzją z dnia [...]września 2004 r. pozytywnie zaopiniowana przez [...]Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. W decyzji tej wskazano, że baza produkcyjna [...] "[...]" w [...]nie spowoduje przekroczeń wartości dopuszczalnego hałasu. Przyjęte w projekcie rozwiązania spełniają wymogi higieniczne i zdrowotne. Z raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje naruszenia obowiązujących norm ochrony środowiska, przy przyjętych rozwiązaniach projektowych.
Organ wskazał również, że B. J. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Powiatu [...]z dnia [...]grudnia 2004 r.
Konkludując powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2007 r. nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Decyzja ta została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna.
W odniesieniu do podnoszonych przez B. J. zarzutów organ wskazał, że projekt budowlany nie przewiduje odprowadzania ścieków do gruntu nieruchomości, której jak twierdzi wnioskodawczyni jest właścicielką, a odprowadzanie ich do zbiornika bezodpływowego a następnie wywóz do oczyszczalni ścieków, natomiast wody deszczowe odprowadzane będą istniejącą siecią kanalizacyjną do piaskownika i separatora oraz dalej po ich podczyszczeniu do rowu melioracyjnego. Powoływana przez B. J. okoliczność wydania następujących rozstrzygnięć: postanowienia Ministra Budownictwa z dnia [...]października 2007 r., decyzji Wojewody [...]z dnia [...]października 2007 r., decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...]lipca 2007 r., oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...]września 2007 r., nie wpływa na ocenę posiadania przez wnioskodawczynię w dniu [...] lipca 2007 r. statusu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...]z dnia [...]grudnia 2004 r.
W odniesieniu do treści pisma B. J. z dnia [...]marca 2012 r. GINB wyjaśnił, że nie widzi podstaw do zawiadomienia o niniejszym postępowaniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatury [...]Urzędu Wojewódzkiego w [...], Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], Marszałka Województwa [...]. Natomiast Wójt Gminy [...]otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie (pismo GUNB z dnia [...]kwietnia 2009 r., znak: [...]). Wyjaśnił również, że okoliczność zawarcia przez wnioskodawczynię umowy użyczenia działki nr [...] Fundacji na rzecz Edukacji, Mediów i Ochrony Dóbr Kultury [...] z siedzibą w [...]nie oznacza uzyskania przez Fundację statusu strony niniejszego postępowania. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bowiem ustalenie, czy decyzja Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2007 r. odmawiająca wszczęcia na wniosek B. J. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...]z dnia [...]grudnia 2004 r. jest dotknięta wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności.
Organ podał, że przymiotu strony w niniejszym postępowaniu nie posiadają również [...] Sp. z o.o. z siedzibą [...], Spółka [...] z [...],[...]w [...], Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska, Wojewódzki Konserwator Zabytków oraz Marszałek Województwa. Podmioty te nie posiadają interesu prawnego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2007 r. natomiast status strony w niniejszym postępowaniu Przedsiębiorstwa [...] "[...]" sp. z o.o. został jednoznacznie przesądzony w/w wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 322/10.
Organ dodał, że przesłane przez B. J. przy piśmie z dnia [...]marca 2012 r. kserokopie dokumentów pozostają bez związku z przedmiotem niniejszego postępowania. Wskazał również, że GINB nie posiada kompetencji do zobowiązania Przedsiębiorstwa [...] "[...]" Sp. z o.o. do złożenia oświadczeń o "dysponowaniu warunkami Starosty legalizacji składowiska odpadów, zgłoszonego w styczniu 2000 r." oraz o "dysponowaniu w dniu [...] lipca 2007 r. terenem na cele budowlane mieszanek mineralno bitumicznych i wytwórni asfaltu". W odniesieniu do zgłoszonego w piśmie B. J. z dnia [...]marca 2012 r. wniosku o zbadanie "czy decyzja Starosty [...]Nr [...]spełniała wymogi prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska i ustawy o ochronie zabytków w dacie jej wydania oraz w dacie decyzji Wojewody [...]z dnia [...].07.2007 r., a także czy spełnia obecne wymogi prawa RP i UE", organ wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola legalności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2007 r., a nie decyzji Starosty Powiatu [...]z dnia [...]grudnia 2004 r.
W ocenie organu, zasadnym było uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. oraz orzeczenie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2007 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła B. J..
Skarżąca określiła zaskarżoną decyzję jako karygodną w świetle prawa RP i Unii Europejskiej i korupcyjną w świetle faktycznego, od dnia [...] lutego 2005 r. dysponowania terenem dz. [...],[...] i [...] w [...]na cele budowlane przez J. H.. Podtrzymała powołane w sprawie przy piśmie z dnia [...]marca 2012 r. dowody z wyroków NSA: II OSK 1262/09 i II OSK 2350/11 z dnia 24.02.2012 r. oraz umowy dzierżawy terenu Sp. [...]z nielegalnym składowiskiem odpadów na cele budowlane zawartej dnia [...] lutego 2005 r. pomiędzy Sp. [...]a J. H., który przejął teren i wytwórnię asfaltu wybudował bez pozwolenia na budowę. Ponieważ decyzja GINB dotyczy J. H. ([...]) - dysponenta bazy od dnia [...] lutego 2005 r. a od 2007 r. sp. [...] i Sp. [...], skarżąca wniosła o zawiadomienie o sprawie przed WSA i doręczenie decyzji GINB oraz wyroku: J. H. - obecnie pod adresem firmy [...], firmie [...], dysponentowi i eksploatatorowi bazy, Ministrowi Infrastruktury, w związku z unieważnieniem postanowienia Zarządu Województwa dla lokalizacji bazy przez Ministra Budownictwa, Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska - Regionalnemu Konserwatorowi Przyrody, Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków - uczestnikowi postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, Marszałkowi Województwa odpowiedzialnemu za środowisko i właścicielowi (wg wykazu geodezyjnego) nieruchomości - kanału wodnego melioracyjnego, do którego odprowadzane są ścieki przemysłowe z bazy w [...][...], ponieważ zgodnie z decyzją GINB i Starosty miałyby być nadal odprowadzane w ten sposób, tj. do rowu i rzeki [...]oraz do parku skarżącej.
Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji GINB z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz decyzji Starosty [...]z dna [...].12.2004 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego inż. arch A. K., który pełni funkcję Dyrektora Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewody [...]w [...]i wpływa na nierozpatrywanie sprawy.
Skarżąca podniosła, że pozwolenie na budowę bazy dotyczy obszaru chronionej przyrody i jest bezprawne, ponieważ projekt nie miał i nie ma wymaganych pozwoleń środowiskowych i konserwatorskich. W ocenie skarżącej, decyzja GINB z dnia [...] kwietnia 2012 r. jest nieważna z mocy prawa w związku z wyrokiem NSA sygn. akt II OSK 1262/09 z dnia 3.08.2010 r., skutkującym unieważnieniem decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...].04.2004 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji, której dotyczy decyzja GINB. Skarżąca załączyła także postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...]kwietnia 2012 r. dotyczące unieważnienia uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody - postanowienia z dnia [...] kwietnia 2004 r. dla zamierzenia inwestycyjnego - budowy bazy na dz. [...],[...]i [...]. Stwierdziła również, że obowiązuje unieważnienie przez Ministra Budownictwa w 2007 r. postanowienia Zarządu Województwa z 2004 r. dla lokalizacji bazy.
Zdaniem skarżącej, wskazane dowody z dokumentów dowodzą, że Sp. [...]od [...] lutego 2005 r. nie jest stroną postępowania i nie ma tytułu prawnego do uzyskiwania jakichkolwiek uprawnień dotyczących terenu, którego się wyzbyła na inwestycję, którą wykonał J. H.. Skarżąca zarzuciła, że Spółka [...]zataiła przed Sądem umowę z dnia [...] lutego 2005 r. i fakt braku przymioty strony w obecnym postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Natomiast zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla rozstrzygnięcie jedynie w sytuacji gdy stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
Jak trafnie podkreśliły organy administracji zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań – postępowaniu nieważnościowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 k.p.a.
Należy podkreślić, że zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie – o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego.
W orzecznictwie stwierdza się także, że o rażącym naruszeniu prawa (jako jednej z przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji) można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680).
Przenosząc powyższe, ogólne zasady, na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją organ odmówił B. J. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...]z dnia [...]grudnia 2004 r. z przyczyn podmiotowych – braku przymiotu strony. Jako podstawę prawna tego rozstrzygnięcia wskazano obowiązujący w dacie wydawania tej decyzji art. 157 § 3 k.p.a. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2007 r. organ, przywołując treść art. 28 ust. 2 i 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane uznał, że nieruchomość, której właścicielką jest skarżąca (dz. ew. o nr [...] w [...]) nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu będącego przedmiotem decyzji z dnia [...]grudnia 2004 r. udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu tego stanowiska Wojewoda wskazał, że dla ww. zamierzenia został sporządzony Raport o oddziaływaniu na środowisko uzgodniony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], w którym przedstawiono analizę przewidywanego oddziaływania na otoczenie w zakresie gospodarki ściekowej emisji hałasu, emisji pyłów do otoczenia i gospodarki odpadami.
Wykazano w nim, że wszelkie oddziaływania nie mają charakteru znaczącego i nie powodują przekroczenia dopuszczalnych norm, nie powodują też konieczności podejmowania przedsięwzięć zabezpieczających ani też wyznaczania jakiegokolwiek obszaru ograniczonego użytkowania.
Trafnie organ wskazał, że kontrolowana w trybie nadzorczym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Niesporne jest, iż decyzja ta została wydana przez właściwy organ, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną nie zawiera również wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna (przesłanki wymienione w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4, 5 i 7 k.p.a.). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo również ocenił, że decyzja ta nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, przy czym uzasadnienie tej oceny zostało sporządzone zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., jest rzeczowe i wyczerpujące.
I tak podkreślenia wymaga, że decyzja kontrolowana w postępowaniu nadzorczym to decyzja o charakterze formalnym, rozstrzygająca jedynie o braku po stronie B. J. przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji będącej przedmiotem tego postępowania. Mając na uwadze wskazany wyżej, jednolity pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym co do "rażącego naruszenia prawa" wskazać należy, że dla ustalenia, że decyzja z dnia [...] lipca 2007 r. dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa należałoby wykazać ponad wszelką wątpliwość, że B. J. w dniu [...] lipca 2007 r. posiadała interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]grudnia 2004 r. Taka sytuacja nie zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy. Słusznie bowiem organ administracji przywołał treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w sprawach o pozwoleniu na budowę stronami są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania, przy czym ustawodawca określił, że obszar oddziaływania to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzający związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.
Jedynie na marginesie wskazać należy, że decyzja kontrolowana przez Sąd została wprawdzie wydana w wyniku rozpoznania wniosku o wszczęcie odrębnego postępowania – nieważnościowego jednakże okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla oceny przymiotu strony. Nie ulega wprawdzie wątpliwości, że postępowanie nieważnościowe jest odrębnym postępowaniem, w którym organ zobowiązany jest ustalić ponownie krąg stron jednakże postępowanie to ściśle wiąże się z postępowaniem przeprowadzonym w trybie zwykłym skoro obowiązkiem organu jest ustalenie kwalifikowanej niezgodności z prawem tej decyzji.
W konsekwencji, w ocenie Sądu, należało podzielić pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazujący, że pomimo, iż postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem odrębnym od postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym (tu: zmierzającym jedynie do ustalenia przymiotu strony), to do ustalenia kręgu stron, co do zasady, zastosowanie znajduje art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
Uzasadnienie decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. wskazuje, że ocenę dotyczącą braku przymiotu strony organ dokonał po analizie Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z przedmiotowego raportu wynika, że inwestycja nie spowoduje znaczącego oddziaływania na środowisko, węzeł betoniarski jest urządzeniem o niewielkiej wydajności, stosowanym nawet na niewielkich budowach jako przewoźny węzeł betoniarski lokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie siedzib ludzkich. Nie przekracza on dopuszczalnych norm emisji do środowiska. Węzeł wyposażony jest w silosy, w których cement zadawany jest automatycznie hermetycznymi rurociągami. ścieki bytowe gromadzone będą w szczelnym zbiorniku, a wody opadowe po podczyszczeniu będą odprowadzane do rowu melioracyjnego. Te elementy raportu wskazują, iż prawidłowo organ ocenił, że działka stanowiąca własność skarżącej, oddalona od granic działki inwestycyjnej dodatkowo drogą o szerokości 4,5 m nie jest objęta obszarem oddziaływania tej inwestycji.
Wskazane okoliczności pozwoliły Sądowi na ocenę, że ww. raport mógł stanowić dowód, w oparciu o który Wojewoda [...]oceniał przymiot strony B. J. w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]grudnia 2004 r. Niewątpliwie uzasadnienie decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. jest bowiem lakoniczne i nie zawiera wskazania wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione jednakże wady te nie miały charakteru kwalifikowanego, a to skutkuje trafnością oceny dokonanej przez organ odwoławczy, że decyzja ta nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa.
Nie można także, wbrew wskazaniom zawartym w decyzji organu I instancji, zarzucić organowi, że decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania nieważnościowego w sposób rażący narusza art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Sam fakt, że Wojewoda nie ustalił czy i jaki tytuł prawny przysługiwał B. J. do nieruchomości o nr [...] pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ przyjął wszak, że skarżąca jest właścicielką tej nieruchomości. Gdyby ustalił, że taki tytuł jej nie przysługuje to mogłoby to jedynie w sposób oczywisty przemawiać za brakiem jej przymiotu strony. A zatem ten brak jest wprawdzie wadą decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. ale nawet nie mógłby stanowić przesłanki do uchylenia decyzji w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., a tym bardziej do stwierdzenia jej nieważności.
Tym samym jako niezasadny należało uznać zarzut pełnomocnika skarżącej zawarty w piśmie z dnia [...]stycznia 2013 r. (data wpływu do Sądu), że Wojewoda [...]w dopuścił się rażącego uchybienia polegającego na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego, które miałby rozstrzygnąć czy B. J. przysługuje przymiot strony. Należy przy tym podkreślić, że skarżąca nie uzasadniła tego zarzutu, w szczególności nie wskazała jakich dowodów nie przeprowadził organ przed wydaniem decyzji dnia [...] lipca 2007 r., których przeprowadzenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy to jest odmienna ocenę czy B. J. przysługiwał przymiot strony. Nie ulega wszak wątpliwości, że w każdym postępowaniu obowiązkiem organu jest działanie w zgodzie z zasada prawdy obiektywnej konkretyzującej się w konieczności należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Ewentualne naruszenie tego obowiązku stanowi o naruszeniu przepisów postępowania, a te, dla przyjęcia wadliwości decyzji muszą mieć potencjalny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie dostrzegł w działaniu organu takiego naruszenia prawa tym bardziej zatem nie można mu zarzucić kwalifikowanej wady. Nie bez znaczenia pozostaje, że inwestor w dacie wydawania decyzji z dnia [...]grudnia 2004 r. jak i z dnia [...] lipca 2007 r. posiadal stosowne uzgodnienia w tym także z [...]Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...], co wzmacniało argumenty o mocy dowodowej Raportu.
Nie mają również wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu w niniejszym postępowaniu wskazane przez skarżącą a znajdujące się w aktach administracyjnych rozstrzygnięcia – stwierdzenia nieważności innych orzeczeń (decyzji i postanowień) dotyczących przedmiotowej inwestycji. W szczególności bez znaczenia pozostaje, że postępowania te toczyły się z inicjatywy skarżącej i przyznano jej w tych postępowaniach przymiot strony. Należy bowiem ze wszech miar podkreślić, że w każdym z tych postępowań krąg stron oceniany jest w oparciu o inne przepisy prawa procesowego i materialnego. Nie ulega wątpliwości, że krąg stron w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę jest znacznie węższy od tego kręgu wyznaczonego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. Ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego tych rozstrzygnięć mogłoby – co najwyżej – stanowić podstawę do wznowienia postępowania.
Odnosząc się do wniosków skarżącej zawartych w skardze o "powiadomienie o sprawie i doręczenie wyroku J. H. - obecnie pod adresem firmy [...], firmie [...], Ministrowi Infrastruktury, Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska - Regionalnemu Konserwatorowi Przyrody, Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków należało uznać je za nieuzasadnione i nieznajdujące oparcia w przepisach prawa., P.p.s.a nie zawiera (analogicznego do k.p.c.) przepisu uprawniającego Sąd do zawiadomienia innych podmiotów niż strony postępowania (uczestnicy) o rozprawie. Natomiast podmioty te mogłyby zgłosić swój udział w charakterze uczestnika postępowania w oparciu o art. 33 § 2 p.p.s.a., który podlegałby rozpoznaniu przez Sąd w formie postanowienia.
I wreszcie nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek o zawieszenie postępowania. Przesłanki obligatoryjnego i fakultatywnego zawieszenia postępowania zostały wymienione w art. 124 i 125 p.p.s.a. i nie zezwalają na zawieszenie postępowania sadowego z uwagi na "pogorszenie się stanu zdrowia" skarżącej tym bardziej, że jest ona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.
W niniejszym postępowaniu Sąd nie mógł również odnieść się do żadnych zarzutów dotyczących wadliwości decyzji udzielającej pozwolenia na budowę bazy kruszyw mineralnych a tym bardziej stwierdzić jej nieważność.
Konkludując zaskarżona decyzja, nie narusza prawa w stopniu, który mógłby uzasadniać jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej zostało oparte o treść Rozdziału 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).