Uzasadnienie
M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. B, C, BE, CE.
Następnie, wraz z pismem z dnia 1 czerwca 2016 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący przesłał ją do organu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 czerwca 2016 r. skarga została przekazana Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Warszawie celem udzielenia odpowiedzi i nadesłania akt administracyjnych, a skarżącego pouczono o treści art. 54 § 1 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W przywołanej ustawie brak jest przepisu, który regulowałby możliwość przekazywania organowi przez sąd skargi wniesionej bezpośrednio do sądu, wykształciła się, natomiast, taka praktyka. Zyskała ona aprobatę zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, zwłaszcza ze względu na możliwe korzystne dla strony skutki. W takiej sytuacji jednak o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data przesłania (nadania w urzędzie pocztowym) skargi przez sąd (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 905/10, LEX nr 647 934 oraz przywołane tam orzeczenia).
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, dołączonego do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., wynika, że ww. decyzja została doręczona skarżącemu w trybie tzw. doręczenia zastępczego, na podstawie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: "K.p.a."). Z powodu niemożności doręczenia przesyłki w sposób określony w art. 42 i 43 K.p.a., pozostawiono ją w placówce pocztowej, na okres czternastu dni. Po raz pierwszy przesyłkę tę awizowano w dniu 15 kwietnia 2016 r., po raz drugi – w dniu 25 kwietnia 2016 r. Wobec niepodjęcia przesyłki przez skarżącego, uznano ją za skutecznie doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, na jaki złożono ją w placówce pocztowej (art. 44 § 4 K.p.a.), tj. w dniu 29 kwietnia 2016 r.
W związku z tym, trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął bezskutecznie w dniu 30 maja 2016 r. Skarżący złożył skargę do organu w dniu 1 czerwca 2016 r. (pieczęć nadawczej placówki pocztowej na kopercie), a więc z uchybieniem ustawowego terminu.
Należy dodać, że w niniejszej sprawie skarżący, omyłkowo, najpierw złożył skargę do sądu, w dniu 31 maja 2016 r. (pieczęć nadawczej placówki pocztowej na kopercie). Skarga ta, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 czerwca 2016 r. została przekazana do organu w dniu 8 czerwca 2016 r. Skarga przekazana w ten sposób także, w razie niewysłania jej ponownie przez skarżącego do organu w dniu 1 czerwca 2016 r., zostałaby wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu, który minął w dniu 30 maja 2016 r.
Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.