Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 września 2019r. sygn. akt VII SA/Wa 831/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2019r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie.
Pismem z [...] lipca 2020r. (data wpływu do Sądu) A. B. wniósł do Sądu skargę "o wznowienie postępowania w przedmiocie umorzenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b i c p.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa i art. 156 §1 pkt 2 i 7 kpa".
Pismem z 31 sierpnia 2020r. w wykonaniu zarządzenia z 26 sierpnia 2020r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych ww. skargi przez:
- a) wskazanie przesłanki (przepisu) w oparciu o którą wnosi o wznowienie postępowania sądowego,
- b) wskazanie dnia, w którym dowiedział się o podstawie wznowienia.
Powyższe należało wykonać w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismem z 8 września 2020r. skarżący udzielił odpowiedzi na powyższe. Wskazał, że wnosi o wznowienie postępowanie postępowania sądowego na podstawie art. 271, art. 273 § 2 p.p.s.a i art. 145 § 1 lit a, b i c p.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa. Podał, że o podstawie wznowienia uzyskał wiadomość 13 lipca 2020r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Złożona w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu z powodu braku ustawowych podstaw do wznowienia postępowania.
Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może być zastosowany wyłącznie z powodów nadzwyczajnych, ściśle określonych w ustawie. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Nie jest to "zwykły" środek odwoławczy (zaskarżenia), zaś przesłanki wznowienia postępowania sądowego zostały sformułowane w sposób odmienny od przesłanek skargi kasacyjnej.
Dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego uwarunkowana jest od spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze, skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia, a po drugie, winna być wniesiona w terminie (art. 280 p.p.s.a.). Podanie podstawy wznowienia następuje poprzez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 - art. 273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Natomiast, uzasadnienie postawy wznowienia winno polegać na dokładnym i precyzyjnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i (przy przyczynach restytucyjnych) wpływu na rozstrzygnięcie, jaki wywiera istnienie tych okoliczności (zob. H. Knysiak- Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 677).
W myśl przepisu art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
W niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania sądowego. Rozpatrywana skarga o wznowienie postępowania sądowego nie opiera się bowiem na ustawowej podstawie wznowienia.
Wezwany do sprecyzowania podstaw o wznowienie skarżący wskazał na dwa przepisy mogące stanowić w sprawie podstawy wznowienia art. 271 oraz art. 273 § 3 p.p.s.a.
W odniesieniu do pierwszej z nich skarżący podniósł, że w postępowaniu sądowym został pozbawiony możliwości działania. Nie informowano go o zakończeniu postępowania w sprawie, możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji w celu zajęcia stanowiska i uzupełnienia materiału dowodowego. Został pozbawiony możliwości składania dalszych wniosków dowodowych, co zdaniem skarżącego miało wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Powyższa argumentacja nie może stanowić ustawowej podstawy wznowienia, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a.
Niemożność działania, czyli niemożność obrony swych praw, jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Konieczne jest przy tym wykazanie, iż zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego a pozbawieniem strony możliwości działania. Zapewnienie możności działania strony należy rozumieć przede wszystkim jako umożliwienie jej dokonywania czynności procesowych poprzez np. składanie pism i wniosków, prawidłowe zawiadamianie o rozprawach i umożliwienie w nich uczestniczenia. Takie okoliczności w przedmiotowej sprawie nie zachodziły.
Z akt sprawy o sygn. VII SA/Wa 831/19 w żaden sposób nie wynika, iż skarżący nie był należycie reprezentowany bądź był pozbawiony możliwości działania. Skarżący w sprawie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy (postanowienie starszego referendarza WSA z 30 maja 2019r sygn. akt VII SPP/Wa 176/19).
To pełnomocnik skarżącego zawiadomiony został o terminie rozprawy oraz stawił się na rozprawie przed Sądem w dniu 27 września 2019r. popierając skargę skarżącego. Po wydaniu wyroku pełnomocnik złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, które zostało mu doręczone w dniu 19 listopada 2019r. Ponadto, nie znajdując podstaw do podważenia wyroku, pełnomocnik z urzędu w sposób rzetelny i wnikliwy sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Okoliczność, iż czynności podejmowane przez pełnomocnika w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 831/19 (w ramach pomocy prawnej z urzędu), nie odpowiadały oczekiwaniom skarżącego i jego poglądom w tej sprawie, nie może świadczyć o nienależytej reprezentacji skarżącego czy pozbawieniu go możliwości działania.
Zdaniem sądu reprezentowanie strony przez profesjonalnego pełnomocnika, wyklucza w ogóle możliwość wystąpienia podstawy wznowienia z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. polegającej na braku możliwości działania lub braku należytej reprezentacji.
Odnośnie drugiej podstawy wskazywanej przez skarżącego, tj. 273 § 2 p.p.s.a to również brak jest przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi o wznowienie do rozpoznania o ten przepis, skoro strona nie wskazuje żadnych okoliczności mogących stanowić jej wypełnienie. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a można żądać wznowienia, jeżeli strona wskaże takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie zachodzi. Skarżący bowiem w ramach podstawy z art. 273 § 2 p.p.s.a nie wskazuje żadnych informacji odpowiadającym wymaganiom tego przepisu.
Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżący nie wskazał żadnej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądwoadministracyjnego. Podkreślić należy, że nie wystarczy dla stwierdzenia dopuszczalności skargi o wznowienie wskazać podstawę wznowienia i przytoczyć jej ustawową nazwę. Należy wskazać takie okoliczności faktyczne, które mogą stanowić jedną z podstaw wznowienia postępowania. Jeżeli natomiast już z samego sformułowania powoływanych przez skarżącego okoliczności wynika, że nie stanowią one żadnej z tych podstaw, to nie jest spełniona zasadnicza przyczyna prawna pozwalająca na wznowienie postępowania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I CZ 106/14, LEX nr 1648691 oraz z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt IV CZ 79/13, LEX 1399914).
Również niezadowolenie skarżącego z wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 831/19 nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem. Podkreślić bowiem należy, że instytucja wznowienia postępowania nie ma na celu "poprawiania" wyroku sądowego, z którego strona nie jest zadowolona. Podobnie kwestia niezadowolenia skarżącego z działań ustawionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika nie wypełnia żadnej z podstaw wymienionych w art. 271 – 273 p.p.s.a., które uzasadniałyby wznowienie postępowania w sprawie. Podkreślić należy, że wskazanie podstaw wznowienia i ich uzasadnienie jest elementem obligatoryjnym, którego brak powoduje, że skarga nie może być przez sąd rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze, że skarga o wznowienie skarżącego nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia – podlegała odrzuceniu w oparciu o art. 280 § 1 p.p.s.a.