Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy wszczętej na wniosek P. [...] S.A. [...] Oddział [...], dotyczącej wybudowanych domków letniskowych na terenie pracowniczych ogrodów działkowych w P., Gm. Z. w strefie kontrolnej oraz bezpośrednio na gazociągu wysokiego ciśnienia relacji R.,
- - umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności i prawidłowości budowy domku letniskowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] na terenie pracowniczych ogrodów działkowych (na działce pracowniczej nr [...]) w P. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nakazującą A. i K. P. rozbiórkę domku letniskowego położonego na działce nr ew. [...] w P. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Ponownie rozpatrując sprawę organ ustalił, że na terenie [...] Ogródków Działkowych w P., położone są domki letniskowe – altanki nie przystosowane do stałego zamieszkania, których część (oznaczone numerami [...]) zlokalizowana jest w pobliżu strefy kontrolnej lub bezpośrednio na gazociągu wysokiego ciśnienia 2xDN500 relacji [...]. Teren pracowniczych ogrodów działkowych jest własnością Skarbu Państwa, natomiast jego użytkownikiem wieczystym jest Polski Związek Działkowców. Altanki na wskazanych działkach powstały w latach 1986-1988 tj. pod rządami obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975r. Nr 8, poz 48 ze zm.). § 44 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia określał, że budowa altanek nie przystosowanych do stałego zamieszkania na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.
Gazociąg relacji [...] zrealizowany został natomiast na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 1985 r.
Ustaliwszy powyższe organ nadzoru w oparciu o przepisy obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1055) uznał, że szerokość strefy kontrolnej dla gazociągu wysokiego ciśnienia 2xDN500 relacji [...] wynosi 8 m (§ 9 ust. 6 pkt 1c rozporządzenia).
W niniejszej sprawie odległość ta dla domku nr [...] położonego na działce nr ew. [...] na terenie pracowniczych ogrodów działkowych w P. wynosi 12,48 m od osi gazociągu co oznacza, że domek ten usytuowany jest poza strefą kontrolną przedmiotowego gazociągu i nie narusza przepisów techniczno-budowlanych.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania O. [...] S.A. Oddział w [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], na postawie art. 138 § 1 pkt k.p.a.
- - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji.
W ocenie organu odwoławczego realizacja "spornej inwestycji" poza strefą kontrolną gazociągu wysokiego ciśnienia relacji [...] przesądza o bezprzedmiotowości postępowania.
Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego oparcia rozstrzygnięcia o aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r., a nie przepisy obowiązujące w dacie budowy gazociągu, organ wyjaśnił, że brak jest podstaw aby do obiektów obecnie lokalizowanych w pobliżu sieci gazowych stosować normy odległościowe wynikające z już nieobowiązujących przepisów.
Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł O. [...] S.A. Oddział w [...].
Decyzji zarzucono podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, które nie obowiązywało w dacie budowy gazociągu oraz domku letniskowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie z powodu podniesionych w niej zarzutów.
Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony, która w swym podaniu wskazuje zazwyczaj przedmiot i zakres postępowania administracyjnego. Decyzja organu, zgodnie z art. 104 k.p.a., rozstrzyga sprawę co do istoty w granicach żądania określonego przez stronę. W tych granicach należy także ocenić decyzję o umorzeniu postępowania odnosząc ją do ustalonego w sprawie przedmiotu i zakresu postępowania administracyjnego.
Stosownie do dyspozycji art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zabraknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996 r., s. 462). Sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego.
Wówczas – jak wskazywał wielokrotnie w swych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny – jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05, Lex nr 201507, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 978/05, Lex 396771, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 286/05, Lex nr 190997, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 910/05, Lex nr 188797).
W niniejszej sprawie nie można przyjąć, aby zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 105 § 1 k.p.a.
Należy podkreślić, że jeżeli podmiot uprawniony, mający przymiot strony, żąda rozstrzygnięcia sprawy nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania.
Nie stanowi o bezprzedmiotowości postępowania ewentualna bezzasadność żądania strony, gdyż oznacza to konieczność załatwienia sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 listopada 1995 r., sygn. akt III ARN 50/95, OSNAPiUS nr 11/1996 poz. 150 Sąd Najwyższy podkreślił, że ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 105 § 1 k.p.a. nie może być interpretowany rozszerzająco. Przepis ten ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy błędne są nie tylko rozstrzygnięcia organów obu instancji, ale także uzasadnienia decyzji sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Mimo umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. organy administracji odniosły się do praw i obowiązków stron poddając je analizie i ocenie. W istocie więc uzasadnienia obu rozstrzygnięć są uzasadnieniami decyzji o charakterze merytorycznym, których jednakże de iure nie wydano. Zwraca przy tym uwagę ich lakoniczność zwłaszcza wobec zarzutów podnoszonych w toku całego postępowania przed organami.
Już to uzasadnia konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Rozpatrując sprawę ponownie organ administracji zobowiązany będzie wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty. Wydanie takiej decyzji poprzedzone musi być jednak przeprowadzeniem postępowania odpowiadającego standardom określonym w art. 7 i 77 k.p.a. i ustosunkowaniem się do wszystkich podniesionych zarzutów.
Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.