Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy wszczętej na wniosek P. [...] S.A. Regionalny Oddział [...] w W., dotyczącej wybudowanych domków letniskowych na terenie pracowniczych ogrodów działkowych w P., Gm. Z. w strefie ochronnej oraz bezpośrednio na gazociągu wysokiego ciśnienia relacji R. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności i prawidłowości budowy domku letniskowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] na terenie [...] ogrodów działkowych (na działce [...] nr [...]) w P. Gm. Z. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2009r.
Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w P. nakazującą A. i P. P. rozbiórkę domku letniskowego położonego na działce nr ew. [...] w P., Gm. Z. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I-szej instancji.
Ponownie rozpatrując sprawę organ ustalił, że na terenie [...] Ogródków Działkowych w P., gm. Z położone są domki letniskowe – altanki nie przystosowane do stałego zamieszkania, których część (oznaczone numerami [...]) zlokalizowana jest w pobliżu strefy kontrolnej lub bezpośrednio na gazociągu wysokiego ciśnienia 2xDN500 relacji R. Teren [...] ogrodów działkowych jest własnością Skarbu Państwa, natomiast jego użytkownikiem wieczystym jest [...] Związek Działkowców. Altanki na wskazanych działkach powstały w latach 1986-1988 tj. pod rządami obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975r. nr 8 poz 48 ze zm.). § 44 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia określał, że budowa altanek nie przystosowanych do stałego zamieszkania na działkach w [...] ogrodach działkowych nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.
Gazociąg relacji R. zrealizowany został natomiast na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 1985r.
Ustaliwszy powyższe organ nadzoru w oparciu o przepisy obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001r. nr 97 poz. 1055) uznał, że szerokość strefy kontrolnej dla gazociągu wysokiego ciśnienia 2xDN500 relacji R. wynosi 8 m (§ 9 ust. 6 pkt 1c rozporządzenia).
W niniejszej sprawie odległość ta dla domku nr [...] położonego na działce nr ew. [...] na terenie [...] ogrodów działkowych w P. wynosi 8,20 m od osi gazociągu co oznacza, że domek ten usytuowany jest poza strefą kontrolną przedmiotowego gazociągu i nie narusza przepisów techniczno-budowlanych.
Decyzją z dnia [...] maja 2011r. znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania O. [...] S.A. Oddział w R. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na postawie art. 138 § 1 pkt kpa.
- - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji.
W ocenie organu odwoławczego realizacja "spornej inwestycji" poza strefą kontrolną gazociągu wysokiego ciśnienia relacji R. przesądza o bezprzedmiotowości postępowania.
Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego oparcia rozstrzygnięcia o aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r., a nie przepisy obowiązujące w dacie budowy gazociągu, tj. rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe organ wyjaśnił, że brak jest podstaw aby do obiektów obecnie lokalizowanych w pobliżu sieci gazowych stosować normy odległościowe wynikające z już nieobowiązujących przepisów.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł O. [...] S.A. Oddział w R. Decyzji zarzucono podjecie rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, które nie obowiązywało w dacie budowy gazociągu oraz domku letniskowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie z przyczyn podniesionych w niej zarzutów.
Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony, która w swym podaniu wskazuje zazwyczaj przedmiot i zakres postępowania administracyjnego. Decyzja organu, zgodnie z art. 104 kpa, rozstrzyga sprawę co do istoty w granicach żądania określonego przez stronę. W tych granicach należy także ocenić decyzję o umorzeniu postępowania odnosząc ją do ustalonego w sprawie przedmiotu i zakresu postępowania administracyjnego.
Stosownie do dyspozycji art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zabraknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996r., s. 462). Sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego.
Wówczas – jak wskazywał wielokrotnie w swych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny – jakiekolwiek rozstrzygniecie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. m. inn. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt I OSK 967/05, Lex nr 201507, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006r., sygn. akt I OSK 978/05, Lex 396771, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt II OSK 286/05, Lex nr 190997, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt II OSK 910/05, Lex nr 188797).
W niniejszej sprawie nie można przyjąć, aby zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 105 § 1 kpa.
Należy podkreślić, że jeżeli podmiot uprawniony, mający przymiot strony, żąda rozstrzygnięcia sprawy nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania.
Nie stanowi o bezprzedmiotowości postępowania ewentualna bezzasadność żądania strony, gdyż oznacza to konieczność załatwienia sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 listopada 1995r., sygn. akt III ARN 50/95, OSNAPiUS nr 11/1996 poz. 150 Sąd Najwyższy podkreślił, że ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 105 § 1 kpa nie może być interpretowany rozszerzająco. Przepis ten ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy błędne są nie tylko rozstrzygnięcia organów obu instancji, ale także uzasadnienia decyzji sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 kpa. Mimo umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa organy administracji odniosły się do praw i obowiązków stron poddając je analizie i ocenie. W istocie więc uzasadnienia obu rozstrzygnięć są uzasadnieniami decyzji o charakterze merytorycznym, których jednakże de iure nie wydano. Zwraca przy tym uwagę ich lakoniczność zwłaszcza wobec zarzutów podnoszonych w toku całego postępowania przed organami.
Już to uzasadnia konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Rozpatrując sprawę ponownie organ administracji zobowiązany będzie wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty. Wydanie takiej decyzji poprzedzone musi być jednak przeprowadzeniem postępowania odpowiadającego standardom określonym w art. 7 i 77 kp. i ustosunkowaniem się do wszystkich podniesionych zarzutów.
Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. C, art. 152 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.