Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 1997r. Nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] udzielił pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budowę ogrodzenia działki od strony drogi wiejskiej.
W dniu 23 marca 2000r. S. M., J. M. i R. W. zgłosili do Starostwa Powiatowego w [...] budowę stałego ogrodzenia działki nr ewid. [...] położonej w [...], gm. [...] na odcinku A-B od strony drogi gminnej.
Postanowieniem z dnia 05 kwietnia 2000r. Starosta Powiatowy w [...] działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 30 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414z późn. zm.) w sprawie dotyczącej budowy stałego ogrodzenia działki nr ewid. [...] położonej w [...], gm. [...]na odcinku A-B od strony drogi gminnej zobowiązał S. M., J M oraz R W do uzupełnienia brakujących dokumentów w przedłożonym zgłoszeniu budowy.
Decyzją z dnia [...]czerwca 2000r. Starosta Powiatowy w [...] działając na podstawie art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego i art. 104 Kpa wniósł sprzeciw w sprawie budowy stałego ogrodzenia działki nr ewid. [...] położonej w [...], gm. [...] na odcinku A-B od strony drogi gminnej.
Decyzją z dnia [...] listopada 2000r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] działając na podstawie art. 48 i 52 Prawa budowlanego oraz art. 104 Kpa po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej budowy betonowego ogrodzenia działki nr ewid. [...] położonej w m. [...], od strony drogi gminnej nakazał R. W., S. M. i J. M. rozbiórkę betonowego ogrodzenia na słupkach betonowych wykonanego na długości 18,80 m. od strony drogi gminnej znajdującego się na działce nr ewid. [...] położonej w m. [...].
Decyzją z dnia [...] stycznia 2001r. znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania R. W., S. M. i J. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2000r. znak: [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. W., J. M. i S. M. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 09 lipca 2002r., sygn. akt II SA/Lu 407/01 oddalił skargę R. W., J. M. i S. M. W dniu 19 listopada 2003r. J. M. złożył do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2000r. znak: [...]
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że ww. decyzja została skierowana do Starostwa Powiatowego w [...], który z oczywistych względów nie jest stroną w sprawie. W niniejszej sprawie Starostwu nie służy przymiot strony, a więc, zdaniem skarżącego, została jednoznacznie wyczerpana przesłanka z art. 156 § 1 pkt 4 Kpa.
W odpowiedzi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pismem z dnia 24 grudnia 20003r. znak: [...]poinformował skarżącego, iż oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 09 lipca 2002 r. sygn. akt II SA/Lu 407/01 skargi na decyzję ostateczną z dnia [...] listopada 2000r. znak: [...] zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na ocenę prawna zawartą w ww. wyroku.
Pismem z dnia 01 lipca 2004r. znak: [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 157 § 1 i 2 Kpa zawiadomił J. M. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2001r. znak: [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...].
W odpowiedzi na ww. pismo w dniu 14 lipca 2004r. J. M. złożył do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o "stwierdzenie nieważności nie tylko decyzji II instancji z dnia [...] stycznia 2004r., ale też decyzji I instancji z [...] listopada 2000r."
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydanej na podstawie art. 158 § 1 Kpa w związku z art. 156 § 1 Kpa po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek J.M. postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2001r., znak: [...]utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2000r., znak: [...] nakazującą R. W., S. M. i J. M. rozbiórkę betonowego ogrodzenia na słupkach betonowych wykonanego na długości 18,80 m. od strony drogi gminnej, znajdującego się na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2001r., znak: [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że będąca przedmiotem weryfikacji decyzja nie jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność.
W opinii organu odwoławczego prawidłowym było zastosowanie w przedmiotowej sprawie dyspozycji wskazanej w art. 48 Prawa budowlanego co zostało potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek zamiejscowy w Lublinie z dnia 09 lipca 2002r., sygn. akt II SA/Lu 407/01.
Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z treścią art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Decyzją z dnia [...] września 2004r. znak: [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa po rozpatrzeniu wniosku J. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004r., znak: [...]utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2004r., znak: [...].
Po rozpatrzeniu złożonego wniosku oraz ponownym przeanalizowaniu akt sprawy organ stwierdził, że zachodzą przesłanki do utrzymania w mocy kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004r. znak: [...]wniósł J. M. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd na podstawie art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
W przedmiotowej sprawie podstawę rozstrzygnięcia organu odwoławczego stanowi art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ocenie Sądu podlega jedynie prawidłowość zastosowania w/w przepisu, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja ma miejsce. Decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2000r. była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 09 lipca 2002 r., sygn. akt II SA/Lu 407/01, Sąd oddalił skargę.
Sąd podziela argumentację organu odwoławczego przedstawioną w uzasadnieniu skarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę.
W opinii Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie uznał, iż sprawa zgodności decyzji z prawem nie może być odmiennie oceniona ani przez organ administracji publicznej ani przez sąd administracyjny, a ciążący na organie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Sądu może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w drodze rewizji nadzwyczajnej. Taki pogląd został też wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2003 r. sygn. II RN 65/02. "Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia i może być wzruszona tylko w drodze rewizji nadzwyczajnej".
W ocenie składu sędziowskiego, orzekającego w niniejszej sprawie organ słusznie uznał, że oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku Sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego.
"Oddalenie przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego. Próba stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez sąd oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem stanowi w istocie w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu" (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r., II SA 517/00).
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym związanie oceną prawną Sądu obejmuje nie tylko organ, którego działanie było przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego czyniąca pogląd prawny nieaktualnym (wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., sygn. I SA 2019/98).
W przedmiotowej sprawie zmiana przepisów prawnych nie nastąpiła, nie została też wniesiona rewizja nadzwyczajna.
Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).