Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2009r., ([...]), na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku L. S. o stwierdzenie nieważności decyzji [...]WINB w [...] z dnia [...] października 2008r. ([...]), uchylającej w części dot. terminu rozbiórki decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2008r. ([...]) - nakazującą L. S. prowadzącemu Przedsiębiorstwo P. "L." w L., usunięcie obiektu handlowego i uporządkowanie terenu budowy w Parku [...] przy ul. T. w [...] posadowionego bez pozwolenia na budowę, w terminie do dnia 31 sierpnia 2008r., natomiast w pozostałej części utrzymującej w mocy ww. decyzję - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...] października 2008r.
Organ wskazał, że w postępowaniu zwyczajnym ustalono, iż posadowienie ww. barakowozu nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej, dlatego wszczęto procedurę legalizacyjną. Nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni określonych dokumentów.
Wobec faktu, że inwestor nie wykonał ww. obowiązków organ nakazał rozbiórkę obiektu. Decyzja ta została uchylona w części dotyczącej terminu dokonania rozbiórki, a w pozostałej części utrzymana w mocy decyzją [...]WINB w [...] z dnia [...] października 2008r.
W związku z powyższym organ stwierdził, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta kwalifikowanymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa.
Po rozpatrzeniu wniosku L. S. o ponowne rozpoznanie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2009r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa -utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Po powtórnym przeprowadzeniu postępowania, organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w decyzji pierwszoinstancyjnej. Natomiast odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do traktowania ww. obiektu jako urządzenia budowlanego zdefiniowanego w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Pozostałe zarzuty ocenił, jako pozostające bez wpływu na prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia.
Skargę na ww. decyzję złożył L. S., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania tj.:
- I. błędną wykładnię art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, gdyż przedmiotowa przyczepa podlegała rejestracji w Wydziale Komunikacji i nie jest barakowozem;
- II. art. 156 § 1 pkt 2 kpa - poprzez jego niezastosowanie w sytuacji istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.
Skarżący wskazał, że sprawa nie powinna być rozpatrywana przez organy nadzoru budowlanego, gdyż ww. przyczepa ciężarowa nie jest obiektem budowlanym zatem nie podlega regulacji Prawa budowlanego. Ustawa wspomina jedynie o stawianiu na gruncie barakowozów, jako tymczasowych obiektów budowlanych. Podniósł, że zarejestrowane przyczepy nie są barakowozami, co wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczących prawa podatkowego. Zarzucił organom nieustosunkowanie się do podniesionych zarzutów, w szczególności, że przedmiotowy obiekt jest przyczepą ciężarową zarejestrowaną w urzędzie komunikacji pod nr CTR R 29.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji bowiem zostały one wydane z naruszeniem zasad prawidłowego postępowania administracyjnego.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009r, odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], którą uchylono w części dotyczącej terminu dokonania rozbiórki decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nakazującą usunięcie obiektu handlowego posadowionego bez pozwolenia na budowę i uporządkowanie terenu budowy, w określonym terminie, natomiast w pozostałej części utrzymywała w mocy ww. decyzję.
Przede wszystkim wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast zgodnie z art. 77 1 kpa organy obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Z akt sprawy wynika, że organ przeprowadził postępowanie z naruszeniem wyżej powołanych zasad ogólnych, które zobowiązany był zastosować również w postępowaniu nieważnościowym, to jest postępowaniu w jakim toczyła się niniejsza sprawa (por. wyrok NSA I OSK 845/06 z dnia 7 marca 2007r., LEX nr 344539).
Wskazać należy, że organ nie wyjaśnił - z pominięciem argumentacji przedstawionej przez skarżącego - czy w postępowaniu zwyczajnym nie doszło do rażącego, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, naruszenia art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ nadzoru nie zbadał, czy wydając nakaz rozbiórki w postępowaniu zwyczajnym dokonano prawidłowej analizy stanu faktycznego i prawnego. W szczególności, czy zasadnie przyjęto, że przedmiotowy obiekt jest obiektem budowlanym, wymienionym w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, a w konsekwencji, czy w sprawie w ogóle miały zastosowanie przepisy Prawa budowlanego.
Poddanie weryfikacji zarzutów skarżącego zgłaszanych tak we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak i wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy miało kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia. Organy winny mieć bowiem na uwadze, że tylko jednoznaczne ustalenie, iż przedmiotowy obiekt jest obiektem budowlanym wymienionym w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego wskazywałoby na prawidłowość wydania nakazu jego rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 ww. ustawy, w konsekwencji niewypełnienia obowiązków nałożonych w trybie ust. 2 tego przepisu.
Skarżący podnosił jednak, że ww. obiekt, zakwalifikowany przez organy jako obiekt budowlany będący barakowozem, jest w rzeczywistości przyczepą ciężarową posiadającą homologację i dowód rejestracyjny. W aktach sprawy znajduje się kserokopia dowodu rejestracyjnego dotycząca przyczepy samochodowej, zarejestrowanej w urzędzie komunikacji pod numerem W.[...] i nr podwozia [...]. Na potwierdzenie swego stanowiska skarżący dołączył również kopię obowiązkowego ubezpieczenia OC oraz dowód przeprowadzania okresowych badań technicznych.
W związku z powyższym, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wziąć pod uwagę, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (j.t. z 2005r., Dz.U 108, poz. 908 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji w postępowaniu zwyczajnym, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe (...). Stosownie do ustępu 2 art. 71 pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, a w przypadku pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną.
Wobec powyższego, rozpoznając sprawę ponownie organ przede wszystkim powinien wyjaśnić, czy kserokopia dowodu rejestracyjnego przedstawiona przez skarżącego dotyczyła obiektu kontrolowanego w postępowaniu zwyczajnym, z uwzględnieniem różnic w zakresie podawanego przez skarżącego numeru rejestracyjnego. Na etapie postępowania nieważnościowego strona podała bowiem inny numer rejestracyjny tj. – C.[...], natomiast wcześniej wskazała – W.[...]. Ponadto, zbadania wymaga, czy rejestracja była aktualna w dniu wydawania weryfikowanych decyzji, jak również czy w tej dacie pojazd zaopatrzony był w zalegalizowane tablice rejestracyjne.
Rozważania te prowadzą do konkluzji, że stanowisko przyjęte przez organy nadzoru odpowiadałoby prawu tylko w sytuacji jednoznacznego ustalenia, że w dacie wydania kontrolowanych w postępowaniu nieważnosciowym decyzji przedmiotowy obiekt posiadał charakter tymczasowego obiektu budowlanego, w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Natomiast ustalenie, że ww. obiekt w tej dacie posiadał aktualny, potwierdzony dowodem rejestracyjnym numer rejestracyjny, uwidoczniony na tablicach rejestracyjnych, wskazywałoby, że jest to pojazd odpowiadający przepisom ustawy Prawo o ruchu drogowym i nie podlega reglamentacji Prawa budowlanego, co w konsekwencji stanowiłoby o rażącym naruszeniu art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 tej ustawy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w pkt I i II sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.