Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2012r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej T. L. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W piśmie z dnia [...] września 2012r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu adwokata K. D. pełnomocnikiem z urzędu dla T. L. Wyrokiem z dnia 14 lutego 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi T. L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] skargę oddalił.
W wyroku w pkt 2 Sąd przyznał również ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 złotych w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240,00 złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 złotych.
Od powyższego wyroku skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu wniosła skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej pełnomocnik zawarł m.in. wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Oświadczył, iż koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 marca 2015r. sygn. akt II OSK 1744/13 oddalił skargę kasacyjną.
Z protokołu rozprawy wynika, że w imieniu skarżącej na rozprawę stawił się pełnomocnik adwokat K. D., który wniósł jak w skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie zważono co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Na obecnym etapie sprawy pomoc prawna z urzędu sprowadza się do zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, która polegała na sporządzeniu przez adwokata skargi kasacyjnej i udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wskazać należy, iż szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r.
w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 461 ze zm.). Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit a) ww. rozporządzenia stanowi, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120,00 złotych.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja czy też postanowienie Urzędu Patentowego - wynoszą 240 zł.
Zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23 %.
W niniejszej sprawie - mając na uwadze wyżej powołane przepisy uwzględniając, że pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu oraz brał udział w rozprawie przed NSA - uznano, że pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 180 złotych, podwyższając powyższą kwotę o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (23%).
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit a) ww. rozporządzenia orzeczono jak w sentencji postanowienia.