Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...] [...] decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku inwestorów S. i I. S. na podstawie art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 76 lipca 1994 r. Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę murowanego, niepodpiwniczonego budynku garażowego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] cz. [...], który został zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy [...] [...] nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. i ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. Projekt jest kompletny i został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Inwestorzy zaś wykazali prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stwierdzone na podstawie złożonych oświadczeń.
Odwołanie od decyzji wniosła I. D. podnosząc, że przez działkę inwestorów przebiega od 40 lat droga dojazdowa do nieruchomości, na której zamieszkuje. Z tego względu wystąpiła do Sądu Rejonowego o przywrócenie naruszonego posiadania i w dniu [...] lipca 2003 r. Sąd Rejonowy dla [...] [...] zabezpieczył roszczenie poprzez zakazanie S. S. prowadzenia jakichkolwiek prac budowlanych na działce objętej inwestycją, mających na celu zniszczenie drogi dojazdowej prowadzącej przez tę działkę do działki o nr [...] od strony południowej obydwu działek.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. na podstawie art. 138 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że wniosek o pozwolenie na budowę inwestorzy złożyli w dniu [...].05.2005 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. prezydent Miasta [...] [...] nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. uzupełnienia braków, tj. dokonania korekty projektu zagospodarowania działki, polegającej na odsunięciu garażu od granicy działki do odległości zgodnych z przepisami zawartymi w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Organ stwierdził, że przedmiotowy garaż został umieszczony w narożniku działki od strony południowej i wschodniej w odległości 15cm od granic działki, a zatem nie zostały zachowane wymogi § 12 pkt 3 i pkt 6 w/w rozporządzenia, zgodnie z którymi odległość obiektu budowlanego od granicy działki powinna wynosić dla ściany bez otworów okiennych i drzwiowych 3m, zaś dla ściany z otworami okiennymi lub drzwiowymi 4m. Organ zwrócił uwagę, że inwestor nie uzyskał zgody Ministra Infrastruktury na odstępstwo od w/w przepisów.
Odnosząc się do argumentów odwołującej się organ odwoławczy uznał, że są one zasadne, szczególnie wobec treści postanowienia o zabezpieczeniu powództwa w sprawie o przywrócenie naruszonego posiadania.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli S. i I. małż. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...].
Skarżący podnosili, że postanowienie o zabezpieczeniu zakazywało podjęcia prac budowlanych, a nie korzystania przez inwestorów z ich uprawnień do żądania rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Ponadto wskazali, że projektowany budynek jest garażem i spełnia warunki opisane w § 102 cyt. rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż w niej wskazano.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Stosownie do zasad zawartych w art. 6, art. 7 i art. 8 kpa organy administracji publicznej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w taki sposób, aby zostały wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności stanowi takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które obliguje sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zaskarżona decyzja organu II instancji jest decyzją kasacyjną wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa. W myśl obowiązującej zasady dwuinstancyjności organ odwoławczy pełni kompetencje zarówno kontrolne, jak i merytoryczne. Oznacza to, że organ odwoławczy winien rozpatrzyć sprawę na nowo w jej całokształcie.
Organ ten może i powinien rozpoznać sprawę merytorycznie zgodnie z żądaniami strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu. Przeprowadzenie jednak całego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy stanowiłoby niedopuszczalne naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, pozbawiając strony służącego im prawa odwołania.
Według przepisu art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
Zatem decyzja kasacyjna może być wydana tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki określone w powołanym przepisie, a więc wtedy gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 kpa.
Stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja został wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 kpa, bowiem organ odwoławczy nie wyjaśnił istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, ani nie wskazał w uzasadnieniu decyzji w jakim zakresie należy przeprowadzić przed organem I instancji postępowanie wyjaśniające.
Natomiast oceniając zebrany materiał dowodowy należy uznać, że istnieją uzasadnione wątpliwości, czy przedmiotowy garaż znajduje się jak to stwierdził organ odwoławczy w odległości 15cm od granic działki, czy też 1`,5m jak zostało to zaznaczone w projekcie.
Ponadto organ odwoławczy stwierdzając, że inwestor nie uzyskał zgody Ministra Infrastruktury na odstępstwo od wymogów zawartych w § 12 pkt 3 i pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie wskazał podstawy prawnej takiego obowiązku, czym naruszył przepis art. 107 § 3 kpa, nakładający na organ obowiązek podania uzasadnienia prawnego, a więc wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Organ odwoławczy winien także rozważyć czy będzie miał znaczenie dla prowadzenia prac budowlanych na działce inwestorów nr [...] prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] lipca 2005 r., którym zostało przywrócone I. D. utracone w skutek naruszenia przez S. S. posiadanie przejazdu i przechodu na drodze znajdującej się na działce nr [...], prowadzącej do działki nr [...], przez nakazanie usunięcia zagradzającego tę drogę po obu stronach ogrodzenia uniemożliwiającego przejazd i przejście.
W związku z powyższymi ustaleniami na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.