Uzasadnienie
Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia [...] marca 1997 r., znak: [...] nakazał K.W. wykonanie w zakreślonym terminie rozbiórki:
- 1) budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami budowlanymi (oczyszczalnią ścieków, studnią), z pozostawieniem zachodnich ścian i stropu wcześniej istniejącego budynku,
- 2) muru oporowego żelbetowego od strony północnej przy drodze,
- 3) altany drewnianej wraz z tarasem,
- 4) muru oporowego przy altanie – zabezpieczenia tarasu, wybudowanych na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w Z. przy ul. [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Powyższa decyzja rozbiórkowa została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...].
Następnie Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w K. wyrokiem z dnia 28 marca 2000 r., sygn. akt II SA/Kr 1120/97 stwierdził nieważność obu wskazanych decyzji w części dotyczącej terminu rozbiórki oraz uchylił te decyzje w części dotyczącej budynku mieszkalnego, a w pozostałej części skargę K. W. oddalił.
Następca prawny K. W. [...] S.A. z siedzibą w S. (dalej: [...]) złożyło w dniu [...] stycznia 2013r wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...]maja 1997 r., znak: [...] wskazując na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
Zdaniem wnioskodawcy rozbiórka murów oporowych spowoduje osuwisko co wynika z przedłożonej ekspertyzy geologiczno-inżynierskiej dla oceny stopnia zagrożenia osuwiskami działek nr [...] i [...] na których położone są obiektu podlegające rozbiórce.
[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) postanowieniem z dnia [...]września 2013r wydanym na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania na wniosek strony z uwagi na uchybienie terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.
Dochodząc jednak do wniosku, iż w dniu wydania decyzji przez Wojewodę [...] istniały nowe, istotne okoliczności faktyczne nieznane organowi [...] WINB wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...]z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...].
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego [...]WINB decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1997 r.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że informacje zawarte w ekspertyzie geologiczno-inżynierskiej dotyczące ponadczasowego osuwiskowego charakteru terenu inwestycji nie były znane organom w dniu wydawania decyzji rozbiórkowych.
Dokonując oceny wpływu ponadczasowego osuwiskowego charakteru terenu inwestycji na prowadzenie postępowania w przedmiocie samowolnego wybudowania murów oporowych i drewnianej altany z tarasem [...] WINB stwierdził, że okoliczność ta nawet w przypadku gdyby była znana Wojewodzie [...] w dacie wydania kwestionowanej decyzji nie wpłynęłaby na wydane rozstrzygnięcie.
Przepisy Prawa budowlanego nie przewidują sytuacji w której powyższa okoliczność miałaby wpływ na procedury wdrażane w sprawach samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych. Zatem uzasadnione jest twierdzenie, że nowa okoliczność osuwiskowego charakteru terenu inwestycji nie miała i nie ma istotnego wpływu na wydane rozstrzygnięcie.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że warunkiem wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest to, aby nowa okoliczność, czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydawania decyzji oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję.
Postępowanie zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 1997 r. zostało wznowione w związku z podnoszoną przez [...] okolicznością dotyczącą osuwiskowego charakteru działek nr [...] i [...] w Z. przy ul. [...] i groźbą uaktywnienia osuwiska w przypadku rozbiórki murów oporowych.
W ocenie organu okoliczność osuwiskowego charakteru działek nie jest w rozpatrywanej sprawie istotna bowiem ustawodawca nie przewidział możliwości odstąpienia od nakazu rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu tylko z tego powodu, że położony jest na terenie osuwiskowym.
Ponadto [...] wystąpiło o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1997 r. na podstawie art. 161 § 1 k.p.a. i w tym postępowaniu zostanie rozstrzygnięte, czy zachodzi konieczność uchylenia tej decyzji z uwagi na stan zagrażający życiu lub zdrowiu ludzkiemu, z uwzględnieniem okoliczności niniejszej sprawy. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie [...] podniosło bowiem, że wykonanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1997 r. doprowadzi do powstania stanu zagrażającego życiu i zdrowiu ludzkiemu.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniosło [...] S.A. z siedzibą w S., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie:
- 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie,
- 2. art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że ponadczasowy osuwiskowy charakter terenu przedmiotowej inwestycji budowlanej nie stanowi istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji,
- 3. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz niepodanie motywów i argumentów rozstrzygnięcia, a w szczególności niewyjaśnienie, z jakich powodów organ uznał za [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...], że ponadczasowy osuwiskowy charakter terenu inwestycji nie stanowi okoliczności faktycznej istotnej dla sprawy oraz że nie wpłynąłby na wydane decyzje nakazujące rozbiórkę,
- 4. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo nieustalenia w należyty sposób stanu faktycznego, z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, co było wynikiem zaniechania rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.
Podnosząc powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Jednocześnie wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] uchylił w trybie art. 161 § 1 k.p.a. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 1997 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] marca 1997 r. w części dotyczącej nakazu rozbiórki muru oporowego żelbetowego od strony północnej przy drodze (pkt 2 rozstrzygnięcia) oraz muru oporowego przy altanie (pkt 4 rozstrzygnięcia), a w pozostałej części, tj. nakazu rozbiórki altany drewnianej wraz z tarasem (pkt 3 rozstrzygnięcia) odmówił uchylenia ww. decyzji. Do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę decyzja ta nie została zaskarżona w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu.
Przede wszystkim należy stwierdzić, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisie art. 145 § 1 k.p.a.
Wszczęcie postępowania o wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym i powinno być prowadzone według przepisów o postępowaniu przed organem pierwszej instancji (wyrok NSA z dnia 19 listopada 1992r, S.A./Ka 914/92).
W rozpoznawanej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wznowił z urzędu postępowanie powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
Nową okolicznością faktyczną o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. był ponadczasowy osuwiskowy charakter działek inwestycyjnych, który mógł się uaktywnić w przypadku rozbiórki murów oporowych.
Okoliczność ta została opisana w ekspertyzie geologiczno-inżynierskiej autorstwa mgr inż. S. A. (geologa uprawnionego do rozpoznawania gruntów dla potrzeb budownictwa) sporządzonej w styczniu 2013r.
Wydając postanowienie o wznowieniu postępowania [...] WINB przyjął, że wskazana okoliczność nie była znana zarówno Wojewodzie [...] jak i Burmistrzowi Miasta Z. w dniu wydawania decyzji rozbiórkowych.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego we wznowionym postępowaniu organy obu instancji doszły do słusznego wniosku, że ponadczasowy osuwiskowy charakter terenu inwestycji pozostaje bez wpływu na prowadzenie postępowania w przedmiocie samowolnego wybudowania murów oporowych i altany drewnianej wraz z tarasem.
Zgodzić należy się z organami, iż przepisy Prawa budowlanego nie przewidują sytuacji w której powyższa okoliczność miałaby wpływ na procedury wdrażane w sprawach samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych.
Organy nadzoru budowlanego zasadnie uznały, iż ponadczasowy osuwiskowy charakter terenu inwestycji nie stanowi nowej okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, która miałby wpływ na rozstrzygnięcie Wojewody [...].
Ponadto wskazać należy, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 1997r oraz poprzedzającą ją decyzja Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] marca 1997 r. w części dotyczącej nakazu rozbiórki muru oporowego żelbetowego od strony północnej przy drodze oraz muru oporowego przy altanie zostały uchylone decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 161 § 1 k.p.a.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przychylił się do wniosku [...] S.A., w którym podnosiło, że wykonanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1997r w zakresie rozbiórki murów oporowych doprowadzi do katastrofy budowlanej w związku ze zjawiskiem osuwania się gruntu.
Wbrew zarzutom skarżącego w rozpoznawanej sprawie ustalenia faktyczne oraz ocena zgromadzonego materiału dowodowego przez organy orzekające została dokonana w sposób prawidłowy.
Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).