Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją znak [...] wydaną dnia [...] marca 2007r. na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974r., Prawo budowlane w związku z art. 103 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r., Prawo budowlane udzielił J. B. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr ew. 529/2 w miejscowości R. W uzasadnieniu organ podał, że w sierpniu 1995r. w czasie czynności kontrolnych ustalił, że na działce nr ew. [...] będącej współwłasnością K. G. i J. B., J. B. samowolnie wybudowała budynek murowany o wymiarach 5,80 x 6,90 m usytuowany bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią należącą do B. F. (nr [...]) w zetknięciu z istniejącym na tej działce budynkiem murowanym.
W dniu [...] października 1995r. Sąd Rejonowy w W. postanowieniem wydanym w sprawie sygn. akt [...] zniósł współwłasność nieruchomości o nr ew. [...], w ten sposób, że J. B. stała się właścicielką działki nr [...], a K. G. działki o nr [...].
Organ uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. obligujące organ do orzeczenia rozbiórki budynku gospodarczego, nie zachodzi też potrzeba wydania na podstawie art. 40 w/w ustawy, decyzji nakazującej doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z przepisami, a wobec tego udzielił inwestorce pozwolenia na użytkowanie budynku na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy.
Odwołanie od tej decyzji złożył K. G. podnosząc, że wybudowany budynek garażu usytuowany jest w taki sposób, że przekracza działkę inwestorski 30 cm i w tej części zajmuje działkę odwołującego się.
Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] lipca 2007r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że ustalenia faktyczne i ich ocena dokonane przez organ I instancji są prawidłowe.
Zebrany materiał pozwala na uznanie, że działka na której wybudowany został budynek gospodarczy, znajduje się na terenie przewidzianym – w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gm. C. pod zabudowę zagrodową, budynek jest w dobrym stanie technicznym i nie powoduje zagrożenia dla ludzi i mienia znajdującego się zarówno w budynku jak i w jego otoczeniu. Wobec tego, organ
I instancji właściwie zastosował art. 42 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r. w celu legalizacji samowolnie wybudowanego budynku.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K. G. wnosząc aby Sąd ustalił w jaki sposób dokonano podziału działki nr [...].
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] lipca 2007r. utrzymująca w mocy decyzję powiatowego organu nadzoru budowlanego wydaną dnia [...] marca 2007r. na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, udzielającą J. B. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego.
Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy zauważyć, iż twierdzenie skarżącego, że budynek wybudowany został po 1995 roku, sprzeczne jest z materiałami zebranymi w sprawie z których wynika, że budowa została zrealizowana wcześniej (już protokole z sierpnia 1995r. ustalono, że J. B. wybudowała samowolnie budynek przy granicy z sąsiednią należącą do B. F. działką).
Prawidłowo więc organ na podstawie przepisów prawa budowlanego z 1974r. ocenił możliwość zezwolenia inwestorce na użytkowanie wzniesionego samowolnie budynku.
Istotnym było ustalenie czy budynek wzniesiony został na terenie przeznaczonym na cele budowlane, czy został wzniesiony zgodnie z przepisami o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz czy nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i mienia. Skoro organ ustalił, że wszystkie te warunki zostały spełnione, istniały podstawy do zezwolenia na użytkowanie budynku.
Nieskuteczny jest także zarzut, iż budynek został w części wzniesiony na działce skarżącego.
Kwestia własności nieruchomości ma istotne znaczenie przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma natomiast prawnego znaczenia przy dopuszczeniu obiektu do użytkowania. Wybudowanie obiektu na cudzej nieruchomości może rodzić dla jej właściciela roszczenia cywilnoprawne, które dochodzone są w postępowaniu przed sądami powszechnymi, nie może natomiast stanowić podstawy odmowy dopuszczenia obiektu do użytkowania, ponieważ udzielenie zezwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego nie przesądza o prawie własności i nie ma żadnego wpływu na ustalenie tych praw.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawi art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.