Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania D. K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. Nr [...] z dnia [...].05.2009 r., odmawiającą nałożenia na P. G. obowiązku usunięcia — rozbiórki kiosku handlowego usytuowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] obr. [...] przy ul. S. w O. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].09.2004r. – po wznowieniu przez Starostę O. dnia [...].09.2000r. postępowania zakończonego decyzją z dnia [...].09.1999r. uchylił decyzję Starosty O. Nr [...] z dnia [...].10.2003r. oraz decyzję Starosty O. z dnia [...].09.1999r. zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą na budowę kiosku handlowego i umorzył postępowanie organu I instancji w sprawie wydania pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji.
W związku z powyższym przeprowadzono w dniu [...].02.2005r. czynności kontrolne na nieruchomości przy ul. S. w O., podczas których ustalono, że kiosk wybudowany w oparciu o w/w decyzję Starosty O. jest użytkowany bez wymaganego zgłoszenia do użytkowania. Wymiary przedmiotowego obiektu są zgodne z tymczasowym projektem dołączonym przez Inwestora do akt sprawy.
Postanowieniem z dnia [...].04.2005r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał P. G. wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych przy budowie przedmiotowego obiektu i nałożył obowiązek przedłożenia do w/w Inspektoratu szeregu dokumentów.
Inwestor w wyznaczonym terminie wywiązał się z nałożonego przez PINB w O. obowiązku, dlatego decyzją Nr [...] z dnia [...].06.2005r. organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie kiosku handlowego przy ul. S. w O. Po rozpoznaniu odwołania D. K. [...] WINB decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2006r. uchylił zaskarżoną decyzję PINB w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Na wniosek P. G. Główny Urząd Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji [...]WINB.
Decyzją z dnia [...].06.2006r., GINB stwierdził nieważność decyzji [...]WINB z dnia [...].04.2006r., Nr [...].
Decyzją nr [...] z dnia [...].11.2007 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...].06.2005 r.
Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 271/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego.
Decyzją nr [...] z dnia [...].05.2009 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. odmówił nałożenia na P. G. obowiązku usunięcia — rozbiórki kiosku handlowego usytuowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] obr. [...] przy ul. S. w O. Odwołanie od w/w decyzji w ustawowym terminie złożyła D. K. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy wskazał, że kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I-ej instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego, bądź postępowania administracyjnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych.
Niniejsza sprawa była przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem
Administracyjnym w Warszawie. W wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt VII
SA/Wa 271/08, Sąd stwierdził, że postępowanie naprawcze w niniejszej sprawie na podstawie art. 50 Prawa budowlanego jest jak najbardziej prawidłowe, gdyż inwestorowi nie można zarzucić postępowania w ramach samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Wskazał także, że "organ I instancji powinien rozpoznać sprawę merytorycznie, bowiem nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania skoro istnieje sprawa i jest osoba, która w tej sprawie domaga się konkretnego rozstrzygnięcia. Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego rozpoznającego sprawę w trybie postępowania administracyjnego było załatwienie jej poprzez wydanie decyzji pozytywnej lub negatywnej".
W przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek D. K. z dnia [...].11.2003 r.. Skarżąca w tej sprawie domagała się
"usunięcia kiosku".
W ocenie organu odwoławczego, biorąc pod uwagę zalecenia zawarte w wyroku WSA w Warszawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wydał zaskarżoną decyzję zgodnie z przepisami prawa oraz prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowym.
Organ odwoławczy potwierdził stanowisko powiatowego organu nadzoru budowlanego, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do nakazania Inwestorowi rozbiórki spornego kiosku.
Przedmiotem niniejszego postępowania było zbadanie legalności wybudowanego przez P. G. kiosku handlowego usytuowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] obr. [...] przy ul. S. w O. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że sporny kiosk został wykonany na podstawie ostatecznej decyzji Starosty O. o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...].09.1999r. Decyzja ta w trybie wznowieniowym została wyeliminowana z obrotu prawnego w 2003 r. W aktach sprawy znajduje się również inwentaryzacja architektoniczno-budowlana przedmiotu sporu sporządzona przez osobę uprawnioną - mgr inż. S. I. oraz inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza wykonana przez geodetę – E. K. Z w/w dokumentów wynika, że sporny kiosk został wykonany zgodnie z zasadami sztuki budowlanej, normami i przepisami oraz nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa życia i mienia, a także że nadaje się do użytkowania. Również ustalono, że w/w budynek nie uniemożliwia dostępu do światła i nie ogranicza widoczności do pawilonu handlowego znajdującego się po drugiej stronie chodnika.
Należy wskazać, że sporny chodnik znajduje się częściowo w liniach rozgraniczających ulicy s. stanowiącej drogę gminną. Ustalono, że odległość przedmiotowego obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni jest mniejsza niż odległość określona w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r., Nr 71, poz. 838 ze zm.). W myśl ust. 2 w/w przepisu "w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze (...) w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi (...) ". Z treści pisma Prezydenta Miasta O. z dnia [...].11.2006r. wynika, że jako zarządca drogi nie widzi przeciwwskazań co do istniejącej lokalizacji przedmiotowego obiektu jako tymczasowego zgodnie z w/w ustawą o drogach publicznych.
Argumenty przedstawione przez stronę Skarżącą w odwołaniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji. Zarzuty D. K. nie znalazły potwierdzenia w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, gdyż nie stwierdzono negatywnego wpływu na działanie spornego kiosku na jej obiekt handlowy.
W ocenie organu odwoławczego to na zarządcy drogi spoczywa obowiązek ustalenia z Inwestorem przez jaki okres czasu sporny obiekt jako tymczasowy może zajmować taką lokalizację i po tym okresie powinien żądać jego usunięcia.
Organ wskazał, że wszelkie kwestie dot. zakłócania przez w/w kiosk z korzystania z nieruchomości sąsiedniej mają charakter cywilno- prawny. Spory te nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Właściwym w takich sprawach jest sąd powszechny, w postępowaniu cywilnym.
D. K. złożyła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na urzędach. Wskazała przy tym, że pozwolenie na budowę kiosku zostało wyeliminowane z obrotu prawnego a mimo to organy nadzoru budowlanego nie nakazały jego rozbiórki.
W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a nadto zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na jej rzecz.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Natomiast zgodnie z treścią art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma treść art. 153 w/w ustawy P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania przez WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008r. w sprawie VII SA/Wa 271/08 uchylił kontrolowaną wówczas decyzję jak i decyzję ją poprzedzającą. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 kpa, i że organ nie wziął pod uwagę faktu, że postępowanie zostało wszczęte pismem skarżącej, w którym zawarła ona wniosek o "usunięcie kiosku". Wobec tego obowiązkiem organu było rozpoznać sprawę merytorycznie albowiem nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania skoro istnieje sprawa i osoba, która w tej sprawie domaga się konkretnego rozstrzygnięcia.
Dodatkowo – jak trafnie wskazał organ odwoławczy - Sąd podkreślił, że "wbrew twierdzeniom skargi prowadzenie postępowania naprawczego w niniejszej sprawie na podstawie art. 50 Prawa budowlanego jest jak najbardziej prawidłowe, gdyż inwestorowi nie można zarzucić postępowania w ramach samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego". Przedstawioną przez Sąd w/w oceną prawną związany był organ administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy a także Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Dodatkowo należy podkreślić, że pogląd taki reprezentowany jest obecnie w sposób jednolity zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Jedynie przykładowo wskazać należy na orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 15.09.2004r. 7/IV SA 975/03, w którym Sąd ten wskazał, że Inwestorowi nie można uczynić zarzutu dopuszczenia się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 skoro w dacie rozpoczęcia budowy legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.
Z tych względów nieuzasadniony jest zarzut skarżącej, że wyeliminowanie z obrotu prawnego pozwolenia na budowę z dnia [...].09.1999r,. winno skutkować nakazem rozbiórki tego obiektu. Podkreślenia wymaga, iż w okolicznościach niniejszej sprawy inwestor – w dacie wykonywania robót budowlanych legitymował się ostateczną decyzją z dnia [...].09.1999r. Decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego dopiero w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego [...].09.2004r. a zatem w okresie gdy budowa kiosku została już zakończona. Prawidłowo zatem organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie naprawcze na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
Dalej wymaga podkreślenia, że art. 51 Prawa budowlanego pozwala organowi nadzoru budowlanego nakazać rozbiórkę obiektu lub jego części jedynie w sytuacji gdy wykonane roboty nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt.
1) lub też jeżeli inwestor nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt. 2 lub 3 (ust. 3 pkt. 2 i ust. 5 omawianego przepisu). Z żadnym z tych przypadków nie mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Jak bowiem wynika z niewadliwych ustaleń organu dokonanych w oparciu o całokształt materiału dowodnego zebranego w sprawie kiosk będący przedmiotem niniejszego postępowania został wykonany zgodnie z zasadami sztuki budowlanej, normami i przepisami, nie stanowi także zagrożenia bezpieczeństwa życia i mienia. Wymaga podkreślenia, że w aktach sprawy znajduje się inwentaryzacja tegoż kiosku opracowana przez mgr inż. S. I., która zawiera m.in. analizę nasłonecznienia. Z analizy tej wynika, że – wbrew twierdzeniom skarżącej- budynek ten nie uniemożliwia dostępu światła do pomieszczeń zajmowanych przez skarżącą.
Dowody znajdujące się w aktach sprawy wskazują także, że budynek spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jak i warunki określone w poprzedzającym je rozporządzeniu z dnia 14.12.1994r. (t.j. Dz.U. z 1999r. nr 15 poz. 140 ze zm.) obowiązującym w dacie wykonywania robót budowlanych. W konsekwencji trafnie wskazał organ, że brak jest podstaw prawnych do nakazania inwestorowi P. G. dokonania rozbiórki tego obiektu.
Zaskarżona decyzja została również wydana z zgodzie z przepisami postępowania. Organy administracji ponownie rozpoznając sprawę dodatkowo zwróciły się do skarżącej o skonkretyzowanie żądania. W piśmie z dnia [...].02.2009r. oraz podczas osobistej obecności w [...] Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dnia [...].06.2009r. skarżąca jednoznacznie określiła, że żąda rozbiórki kiosku. Takie żądanie zostało zatem merytorycznie rozpoznane przez organ – zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA z dnia 19.06.2008r.
Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.