Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] wydanym dnia [...] listopada 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. nr [...] z dnia [...] października 2000 r. nakładające na A. i K. S. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki wybudowanego bez pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr [...] przy ul. [...] – określonego w tytule wykonawczym z dnia [...].10.2000 r.
W uzasadnieniu organ podał, że obowiązek rozbiórki budynku gospodarczego była nałożony na inwestorów decyzja Prezydenta R. nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 1998 r.
Inwestorzy nie wykonali obowiązku i wobec tego w dniu [...] października 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał ich do wykonania obowiązku, a następnie wydał tytuł wykonawczy, wszczynając postępowanie egzekucyjne.
Postanowieniem z dnia [...] października 2000 r. wydanym na podstawie art. 32 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 lipca 1990 r. w sprawie opłat za czynności egzekucyjne oraz sposobie przeprowadzenia publicznej licytacji i trybie postępowania przy przechowaniu i egzekucji sprzedaży niektórych rodzajów ruchomości nałożył na A. i K. S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł, zobowiązując do jej wpłacenia w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. i K. S. podnosząc, że ponieważ wystąpili o legalizację samowoli budowlanej, wymierzenie grzywny i to w tak znacznej wysokości jest bezzasadne.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy).
Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, wobec czego skarga podlega uwzględnieniu chociaż z innych przyczyn niż wskazane przez skarżących.
Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienia zapadły z naruszeniem art. 7 kpa i art. 77 kpa w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 24, poz. 151 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wysokość grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, ustala się na podstawie iloczynu powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczenia premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że przed wydaniem postanowienia o nałożeniu grzywny konieczne jest dokładne ustalenie powierzchni zabudowy budynku, którego dotyczy tytuł wykonawczy.
W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego przyjęły, ze budynek objęty nakazem rozbiórki ma powierzchnię zabudowy 64,04m², przy czym w protokole oględzin z dnia [...].02.1998 r. podano wymiary budynku jako 8,40m x 8,10m (co daje 68,04m²), a w notatce służbowej z dnia [...].03.1997 r. jako 8,08m x 8,42m (co daje 68,03m²). organy nie wyjaśniły przyczyn dla których przyjęły powierzchnię zabudowy w wielkości 64,04m², a nie taką, jaka wynika ze wskazanych pomiarów.
Tak więc, ponieważ wielkość powierzchni zabudowy budynku ma podstawowe znaczenie dla prawidłowego określenia wysokości grzywny wymierzonej w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 121 § 5 ustawy, organy nadzoru budowlanego winny ponownie dokładnie wyjaśnić jej wielkość po ponownym przepracowaniu postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.
Ujawnione naruszenie przepisów prawa procesowego musi więc skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.